บทที่ 347 พุ่งออกไป

“ตามฉันไว้ พาเธอบุกออกไป!”

เฉินห้าวสูดหายใจเข้าลึกๆ ดูเหมือนว่าสถานการณ์เลวร้ายที่สุดได้เกิดขึ้นแล้ว อีกฝ่ายไม่สนใจกฎหมายอย่างสมบูรณ์ และใช้วิธีการรุนแรงบีบบังคับให้เขาอยู่

ในเมื่อเป็นแบบนี้ เฉินห้าวก็ไม่มีลู่ทางเอาตัวรอดแล้ว เพิ่งจะฝึกฝนวิชาท่าห้าสัตร์และวิชาท่ากวางก็มีที่ได้สามารถแสดงศักยภาพ ที่สำคัญเขายังมีอาวุธสะดวกมือชิ้นหนึ่ง

เฉินห้าวกดลงและดึงที่เอว เข็มขัดหนังวัวก็ถูกดึงออกมา เดิมทีวันนี้เขารัดเข็มขัดมาสองเส้น ก็เพื่อรับมือกับเรื่องที่คาดไม่ถึง

“ลุยพร้อมกัน ระวังอย่าทำร้ายคุณโจว!”ก่วนซงสะบัดมือ พวกอันธพาลสามสิบคนที่อยู่ข้างกายเขาก็ดาหน้ากันเข้าไป เฉินห้าวใช้หางตากวาดมองไปทางซ้ายและขาว คนของอีกฝ่ายมากเกินไป เขาพาด้วยโจวซีถงพุ่งออกไปได้ยากมาก จำเป็นต้องมีวิธีทำลายเหตุการณ์

สิ่งเดียวที่สามารถใช้ได้ในห้องโถง ก็คือชายชราโลภมากสี่คนข้างหลังที่เตรียมจะถอยจากบริเวณนี้ เฉินห้าวพาโจวซีถงรีบถอยไปข้างหลังทันที และถอยไล่ทันชายชราทั้งสี่คน

“แกจะทำอะไร บอกแกให้นะ แตะต้องพวกเราแกจะต้อง…..”

บอสจงคนนั้นยังจะข่มขู่ เฉินห้าวคว้าคอเสื้อของเขาด้วยมือข้างหนึ่งทันที และยกเขามา

ก่วนอวิ๋นชางมองดูไม่ดี และก็วิ่งหนี

เฉินห้าวไม่มีทางปล่อยให้เขาจากไป ที่นี่ก็เป็นคนของตระกูลก่วน และชายชราคนนี้คือเกราะป้องกันที่ดีที่สุด เฉินห้าวผลักชายชราอีกสองคนออกไป ก้าวไปข้างหน้าคว้าคอเสื้อหลังของก่วนอวิ๋นชางไว้

ตอนนี้เขาบีบแขนชายชราสองคนด้วยแขนข้างเดียว ชายชราทั้งสองคนก็กรีดร้องส่งเสียงคร่ำครวญออกมา และข้อต่อกระดูกก็โดนจับไว้

มือของเฉินห้าวว่างออกมาหนึ่งข้าง จับมือโจวซีถง ต่อจากนั้นก็เอาชายชราสองคนที่อยู่ด้านหน้าเป็นเกราะกำบัง และก็พุ่งไปทางประตู

“ปล่อยลุงของฉันซะ!”

ก่วนซงไม่สามารถเพิกเฉยต่อลุงแท้ๆของตัวเองได้ พวกอันธพาลเหล่านั้นก็ทำอะไรเด็ดขาดลงไปไม่ได้เกรงว่าจะไปกระทบกระเทือนพวกพ้องของตน แต่ละคนเก็บไม้กระบอง ต่อจากนั้นดำเนินการช่วยเหลือก่วนอวิ๋นชาง

นี่เป็นช่วงเวลาที่สำคัญที่สุด เฉินห้าวก็ตะโกนออกมาทันที ใช้กำลังทั้งหมด ต่อจากนั้นไปข้างหน้าอย่างฮึกโหม พลังมหาศาล ทำให้เกิดพลังอานุภาพที่ก้าวรุดหน้าไปอย่างกล้าหาญโดยไม่กลัวอุปสรรคใดๆทั้งสิ้น และความเร็วก็เพิ่มขึ้นเร็วเรื่อยๆ

เดิมทีพวกอันธพาลเหล่านั้นต้องการช่วยก่วนอวิ๋นชาง มีบางคนไปดึงประธานก่วน มีบางคนพยายามโจมตีเฉินห้าว แต่ว่าเฉินห้าวพุ่งไปข้างหน้าเร็วเกินไป หลายคนข้างหน้าคว้าร่างกายของก่วนอวิ๋นชางไว้ทัน ก็โดนแรงมหาศาลกระแทก และพวกอันธพาลด้านหลังเห็นท่าทางนี้ รีบหลบไปที่ด้านข้างอย่างรวดเร็ว กลัวว่าจะทำร้ายประธานก่วน อย่างไรก็ตามเฉินห้าวก็ฉวยโอกาสนี้ พุ่งออกไประยะทางไม่กี่เมตร

พวกอันธพาลที่โดนสะบัดออกไปก็ย้อนกลับมาไล่ตามที่ข้างหลัง

เฉินห้าวผลักชายชราสองคนวิ่งไปด้วย ยังดึงโจวซีถงไว้ คงจะเร็วไม่เท่ากับพวกอันธพาลที่วิ่งอยู่ข้างหลัง และภายในไม่วินาทีก็โดนจับตัวไว้

ในเวลานี้ เฉินห้าวผลักชายชราที่นามสกุลจงไปข้างหลัง และชนกับพวกอันธพาลคนอื่นๆ

คนที่นามสกุลจงก็เป็นคนมีชื่อเสียงในแวดวงธุรกิจ กลุ่มพวกอันธพาลก็ไม่กล้าปฏิบัติอย่างหยาบคาย ตอนที่ประคองไว้ ก็เสียเวลาไปแล้ว และเฉินห้าวก็วิ่งออกไปอีกหลายเมตร

อย่างไรก็ตามพวกอันธพาลหลายคนด้านหน้าก็ดึงสติกลับมาได้แล้ว หลายคนสร้างกำแพงเพื่อต่อต้าน และรวมตัวกัน มีบางคนดึงแขนของเฉินห้าว มีบางคนชกกำปั้นไป และสถานการณ์ก็กลับมาวิกฤติอีกครั้ง

เฉินห้าวตระหนักว่าถึงจำเป็นต้องเสี่ยง จึงตะโกน“ซีถง เธอต้องเชื่อฉัน”