บทที่245 บริษัทดังแล้ว

“ฉันต้องการซื้อพู่กันจีนจากร้านร้านพู่กันจีนชิวเหวินเฉิง คุณมีของไหมคะ?”

จูหมิ่นเรียนรู้การประดิษฐ์ตัวอักษรด้วยพู่กันจีนเมื่อเธอยังเป็นเด็ก และปัจจุบันเธอยังหัดเขียนพู่กันจีนเป็นครั้งคราวอยู่ เธอรู้ว่าร้านพู่กันจีนชิวเหวินเฉิงปิดไปหลายปีแล้วเพราะไม่มีทายาทสืบทอดต่อ จูหมิ่นพูดล้อเล่นกับเขาว่าตอนนี้ในตลาดไม่มีพู่กันแบบนี้ขายแล้ว เพราะเธออยากจะรู้ว่าในกรณีที่ร้านพู่กันจีนเจ๊งไปหลายปีแล้ว เฉินห้าวยังสามารถหาพู่กันจีนมาให้เธอได้หรือเปล่า

“ร้านพู่กันจีนชิวเหวินเฉิงงั้นเหรอ? ฉันจะโทรไปถามดู รอสักครู่นะ”

เฉินห้าวเดินไปในที่ที่ไม่มีใคร จริงๆ แล้วเขาก็แค่เปิดapp เงินอุดหนุนหมื่นล้านในโทรศัพท์มือถือของเขาเพื่อค้นหาเท่านั้น

ร้านพู่กันจีนชิวเหวินเฉิง พู่กันจีนทั้งชุด(คอลเลกชันส่วนตัว) ราคาประมาณ2,688 หยวนและมีราคาอุดหนุน5หยวน มีเพียงชุดเดียวในโลก

นี่น่าจะเป็นพู่กันที่หยุดการผลิตมานานแล้ว ไม่คาดคิดว่าใน app เงินอุดหนุนหมื่นล้านยังมีอยู่ชุดหนึ่ง ราคาของสินค้าที่ขาดตลาดแบบนี้จะต้องสูงขึ้นเรื่อยๆ อย่างแน่นอน เฉินห้าวจึงตัดสินใจซื้อมันทันที เพื่อให้จูหมิ่นสงสัยเขาจึงไม่นำมันออกมาโดยตรง เขาคัดลอกรูปถ่ายสินค้าบางส่วนไปให้จูหมิ่นดูและสินค้าของแท้จะถูกส่งไปให้เธอทีหลัง

“คุณมีจริงๆ เหรอ?”

หลังจากที่จูหมิ่นเห็นภาพของผลิตภัณฑ์เธอก็รู้สึกประหลาดใจอย่างมาก บริษัทการค้าห้าวหรานของเฉินห้าวนี่สุดยอดจริงๆ เลย มีแม้กระทั่งพู่กันที่หยุดผลิตมานานแล้วด้วย!

เธอเคยค้นหาบนเว็บไซต์สินค้ามือสองเป็นเวลาหลายปีแต่ก็ไม่มีผลลัพธ์ใดๆ ปรากฏว่าเธอมาที่บริษัทของเฉินห้าวเพียงไม่กี่นาทีก็พบผลลัพธ์นี้แล้ว

“โอเคฉันซื้อค่ะ ถ้าคุณว่างเมื่อไรก็ส่งมาให้ฉันก็แล้วกัน”

จูหมิ่นเดินไปหาคนที่ชื่อจานอี้เฟย และซื้อชุดพู่กันจีนตามกระบวนการปกติกับเขา แต่เมื่อเห็นว่าจานอี้เฟยรับชำระเงินในราคาสองหยวนและหกเซ็นต์เท่านั้นเธอก็รู้สึกตกตะลึงอย่างมาก

“คุณใส่จุดทศนิยมผิดแล้ว คุณควรคูณ1,000ด้วย” จูหมิ่นเตือนเขา

จานอี้เฟย กล่าวว่า: “ไม่ผิดหรอกครับ เจ้านายสั่งไว้แล้วว่าคุณเป็นเพื่อนของเขา และนี่ก็เป็นราคาพิเศษสำหรับมิตรภาพของเพื่อนนะครับ”

“มันจะดีเหรอคะ” จูหมิ่นเดินไปหาเฉินห้าว เพราะเธอไม่ต้องการเอาเปรียบเขา ราคาถูกกว่าตั้ง2,000หยวนมันเทียบเท่ากับการให้เธอฟรีๆ เลยแหละ

“ถือซะว่าเป็นของขวัญจากฉันก็แล้วกัน ช่วยถ่ายวิดีโอสัมภาษณ์ให้ดีหน่อยนะ” เฉินห้าวยิ้ม

หลังจากที่จูหมิ่นปฏิเสธเขาไม่สำเร็จ เธอจึงรับชุดพู่กันจีนนี้ไว้ เธอรู้สึกดีใจสุดไปเลย เพราะมันเป็นพู่กันจีนที่เลิกผลิตแล้ว และที่สำคัญก็คือมันเป็นของขวัญจากเฉินห้าวด้วยซึ่งมีความหมายต่อเธออย่างมาก

หลังจากเสร็จสิ้นการทำธุรกรรมนี้ จูหมิ่นได้เข้าใจแก่นแท้ของการค้าของบริษัทการค้าห้าวหราน นั่นคือการค้าปลีกสินค้าหายาก ซึ่งมีเส้นทางธุรกิจที่แตกต่างจากบริษัทการค้าที่อาศัยการขายส่งในปริมาณมาก

มันเป็นเรื่องยากที่จะพูดว่าเส้นทางธุรกิจไหนดีกว่ากัน จุดสำคัญอยู่ที่การวางตำแหน่งของผู้ดำเนินการในบริษัทของเขา และจูหมิ่นเชื่อว่าเฉินห้าวมีเหตุผลในการทำเช่นนั้น อีกอย่างบริษัทการค้าห้าวหรานแตกต่างจากบริษัทอื่นๆ ที่เธอเคยสัมภาษณ์มาอย่างมาก บริษัทของเขาจะต้องรุ่งเรืองในอนาคตอย่างแน่นอน

ภารกิจการถ่ายทำในวันนี้เสร็จสิ้นลงแล้ว วันนี้จูหมิ่นถือว่าได้ฟังและได้เห็นสิ่งใหม่ๆ หลายอย่าง และเธอไม่คาดคิดว่าในตึกบริษัทโจวซื่อที่หรูหรายังคงมีการค้าที่ "เกือบมีความสารถในทุกด้าน"อย่างบริษัทการค้าห้าวหรานด้วย สินค้าทุกชนิดที่ลูกค้าต้องการจะซื้อ ที่นี่สามารถตอบสนองความต้องการของลูกค้าได้เสมอ