บทที่ 107 เย็นนี้ประธานอารมณ์ไม่ค่อยดี

“เรื่องไม่ได้เป็นแบบที่เห็น!” เธอพูดไม่ออกอย่างมาก เหมือนกำลังโดนทอด “ดูสนิทสนมกันตรงไหน? บนหัวมีแมลงเกาะอยู่ เขาแค่ช่วยปัดทิ้ง! นี้ถ่ายอะไรกัน! เป็นเพราะมุมกล้อง! จงใจใส่ร้าย!”

แน่นอนว่าพ่อบ้านเชื่อเธอ แต่คนในเน็ตเหล่านั้นจะเชื่อหรอ?

“คุณนาย ข่าวนี้ถูกปิดแล้ว”

เธอถอนหายใจเย็นออกมา ทันใดนั้นก็จ้องตาโต “งั้นภีมพล……….เขาก็เห็นแล้วหรอ?”

แค่คำพูดออกมา เธอก็รู้สึกว่าตัวเองถามได้โง่มาก!

ข่าวนี้ต้องเป็นภีมพลปิดไว้แน่ๆ! เขาจะไม่เห็นได้ไงกัน?

จบกัน! ความสัมพันธ์ของเขาและไวศิษฎ์ค่อนข้างละเอียดอ่อน เขาต้องโกรธเธอแน่

นภาลัยขึ้นไปข้างบนด้วยความหงุดหงิด……..

“คุณนาย…..” พ่อบ้านไม่รู้ควรทำยังไงถึงจะดี

นภาลัยถอนหายใจ นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาในห้อง สมองขาวโพลนไปหลายวินาที

เป็นเพราะเรื่องนี้เขาโกรธและจากไป? หรือเพราะเรื่องงานในบริษัท?

หยิบโทรศัพท์มากดเบอร์ของเขา เธอเริ่มลังเลแล้ว……โทรติดแล้วจะพูดอะไร?

จะอธิบายยังไง?

เธออธิบายไปเขาจะเชื่อไหม?

เธอที่ยังไม่ได้กินข้าว เดิมที่รู้สึกหิวแต่ตอนนี้กลุ้มใจจนอิ่ม เหม่อลอยมองไปยังท้องฟ้ามืดนอกหน้าตา เธอกะจะรอจนรถคันนั้นขับกลับมา

ภายในรถแลมโบกีนี่ที่จากไป

ภีมพลคิ้วหนาหล่อขมวดขึ้น ริมฝีปากเซ็กซี่เม้มปิด ดวงตาคมเข้มเหมือนทางช้างเผือก ดูก็รู้ว่าอารมณ์ไม่ดี

“คุณภีม” คนขับรถพูดเสียงเบา “งานในวันนี้ไม่ใช่หมดแล้วหรือ? ไปที่ทำงานอีกทำไม?”

ภีมพลไม่ได้ตอบเขา

คนขับรถทำได้เพียงขับกลับที่ทำงาน จอดรถอยู่ล่างอาคาร

ประตูรถเปิดออก ภีมพลลงจากรถ สองมือล้วงกระเป๋าเดินเข้าไปในอาคาร ขึ้นลิฟต์ไปยังห้องทำงานชั้นบน

ตอนนี้วริศกำลังเลิกงาน

ภายในห้องทำงานมีแสงไฟสว่าง พื้นที่กว่าร้อยตารางเมตรถูกตกแต่งอย่างเรียบหรูและทันสมัย

เขานั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานสักพัก เขาเปิดลิ้นชักหยิบที่ฉีดและสารอาหารเหลวออกมา ค่อยๆฉีดเข้าในเส้นเลือดดำของตัวเองอย่างช้าๆ

ญาณีที่เดินผ่านหน้าประตูหยุดฝีเท้า