บทที่ 108 บางสิ่งที่ไม่ควรจะได้ยิน

ภายในเอเมอรัลด์ เบย์ วิลล่า

นภาลัยยังไม่ได้กินข้าวเย็น เธอไม่รู้สึกหิวสักนิด นั่งเหม่อลอยมองไปยังหน้าต่าง ยังคงรอเขากลับมา

แต่ภายในสวยก็ดูเงียบสงบ ดูแล้วคงไม่คิดจะกลับมา

กำโทรศัพท์ไว้และลังเลอีกครั้ง…….

ตกลงว่าเธอควรโทรไปหาเขาหรือไม่กันนะ?

หากโทรไป แล้วเขาไม่รับโทรศัพท์ล่ะ?

หากว่ารับ เขาจะต่อว่าเธอไหม?

นึกถึงภาพเขาที่เย็นชาแบบนั้น นภาลัยก็ล้มเลิกความคิด

คืนนี้ ทีเอ็ม กรุ๊ป ภายในห้องทำงานของประธาน

ภายในมือของภีมพลก็กำโทรศัพท์ มองไปมองมาที่หน้าจอ เขากำลังรออะไร

เห็นได้ชัดว่าเป็นเธอที่ทำผิดจนเขาโกรธ ทำให้ตระกูลกงพลีขายหน้า กลับไม่คิดโทรมาขอโทษ

สามีของตัวเองไม่กลับบ้าน หรือว่าสักนิดเธอก็ไม่สนใจ?

ญาณีที่นั่งอยู่ไม่ไกล เธอไม่ได้สังเกตเห็นว่าใจของภีมพลไม่ได้อยู่ตรงนี้

จากที่เธอสังเกต เขาไม่ไล่เธอไป เป็นความสุขที่สุดของเธอ

แถมยังมีคำพูดที่เก็บไว้มานาน คงไม่มีวันไหนที่เหมาะเท่าวันนี้ที่จะพูดออกไป

“ภีมพล นายมีความสุขไหม?” ญาณีถือถ้วยกาแฟ เธอถามด้วยใจที่เจ็บปวด “ทุกคนต่างตั้งความหวังกับนาย ฉันรู้ ที่จริงแล้วนายไม่มีความสุข ใช่ไหม?”

เขากลับมาจากภวังค์มองไปที่เธอ

เธอเม้มปากเบา “เพราะฉันก็ไม่มีความสุข”

เอเมอรัลด์ เบย์ วิลล่า ท้องฟ้ามืด ดอกกุหลาบร่วงโรยตกอยู่นอกหน้าต่าง

นภาลัยลุกขึ้นไปเคาะห้องเด็กๆ “นอนกันหรือยัง?”

“เข้ามาได้”

เธอผลักประตู มองเห็นลิงทั้งสองปีนอยู่บนต้นไม้!

“หม่ามี๊!”

แชมป์และขวัญข้าวนั่งสไลด์เดอร์ลงมา

“มีอะไรไหม? หม่ามี๊?” แต่ละคนเดินมาหน้าเธอ

นภาลัยยื่นมือไปลูบหัวเล็กของเด็กทั้งสอง “โทรหาปาปี๊ ช่วยหม่ามี๊แอบถามที่อยู่ปาปี๊ว่าอยู่ไหน”