บทที่ 200 อย่าโง่ขนาดนี้

ชนรพเห็นนภาลัยลงมาจากรถ เขาเดินไปหาเธอพร้อมตั๋วเครื่องบิน แต่เขาเห็นญาณีเดินมุ่งหน้ามาทางนภาลัย

ชนรพทำได้เพียงหยุดฝีเท้าและหลบเลี่ยงเท่านั้น

“นี่ให้คุณ” ญาณีปรากฏตัวต่อหน้านภาลัยด้วยความเย่อหยิ่ง แล้วยื่นการ์ดให้เธอหนึ่งใบ “รับไว้ซะ ถือเป็นค่าชดเชยให้คุณ”

นภาลัยมองการ์ดใบนี้ด้วยรอยยิ้ม ทำไมพวกเขาทุกคนต่างให้การ์ดกับเธอ? พวกเขาล้วนอยากให้เธอหายไป......

“คุณยิ้มทำไม?” ญาณีขมวดคิ้ว และกล่าวด้วยความจองหองว่า “ช่วงนี้ฉันพักอาศัยอยู่ที่รีพัลส์เบย์ วิลล่า!”

เธอเงยหน้าขึ้นแล้วถามด้วยความสงสัย “แล้วไง”

“คุณป้าบอกฉันว่าฉันเป็นลูกสะใภ้คนเดียวที่เธอยอมรับเท่านั้น คุณน่าจะเคยได้ยินเธอพูดแบบนี้ใช่ไหม?”

“ฟังเธอพูดแล้วมีประโยชน์อะไร” นภาลัยยิ้มบาง ๆ “ถ้าคุณมีความสามารถจริง ก็ให้ภีมพลสิเป็นคนพูดออกมาสิ”

“คุณ......!” ญาณีถูกโจมตี เธอสติแตกไม่ได้ เธอยับยั้งความโกรธของตนเอง “คุณคิดว่าคุณเป็นฝ่ายชนะเหรอ? ลองมองสิว่าตอนนี้คนที่ต้องจากไปคือใคร!”

“แล้วคุณคิดว่าคุณเป็นฝ่ายชนะเหรอ? นภาลัยถามกลับ “ตอนนี้การที่คุณยืนอยู่ตรงหน้าฉัน นั่นหมายความว่าคุณแพ้แล้ว”

เธอหรี่ตาลงเล็กน้อย สีหน้าเต็มไปด้วยความอัปยศอดสู ตอนนี้เธอไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้

“ญาณี คุณเชื่อไหม?” เธอยิ้มอย่างแผ่วเบาและกล่าวว่า “ของที่ฉันนภาลัยสละให้คุณ แต่คุณอาจจะไม่สามารถครอบครองได้”

“คุณ..........!” ญาณีจ้องเธอด้วยสายตาดุดัน

ท่าทางของนภาลัยหนักแน่นมาก ทันใดนั้นเหมือนเธอนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ และถามว่า “คุณนายนิตย์ดีต่อคุณมาก แต่ทำไมคุณถึงได้คิดร้ายกับเธอ?”

เมื่อชนรพได้ยินประโยคนี้ และด้วยความเป็นมืออาชีพของเขา ทำให้เขาเปิดกล้องโทรศัพท์มือถืออย่างรวดเร็ว

“ฉันไม่เข้าใจว่าคุณกำลังพูดเรื่องอะไร!” มีความตื่นตระหนกอยู่ในดวงตาของญาณีเล็กน้อย

นภาลัยมองเธอและกล่าวว่า “คุณเติมทิงเจอร์ไอโอดีนลงไปในยาที่ฉันปรุงขึ้นมา เมื่อผสมกับยาตัวใดตัวหนึ่งแล้วจะทำให้เกิดอาการคัน สำหรับเรื่องที่ทำไมมันถึงสามารถรักษารอยแผลเป็นได้ เพราะมันผสมผสานกับยาตัวหนึ่งอย่างลงตัว”

“……” ญาณีเชิดหน้า “คุณอย่ามาใส่ร้ายฉัน!”