บทที่ 269 ตามหาความทรงจำ

เบญญาใช้ร่างดันไว้ แต่ก็ไม่ใช่คู่ปรับของเขา ไม่มีทางเลือก เธอได้แต่ยอมแพ้

ถอยออกมาหนึ่งก้าวและปล่อยประตู

ภีมพลเดินมาข้างหน้าสองก้าว ไม่ได้รอให้เชิญ

ภีมพลได้ข้อมูลเกี่ยวกับเบญญามาทั้งหมด พฤติกรรมของเธอในร้านอาหารวันนี้คือ………

เด็กคนนี้ช่างสุดเสียจริง เธอไม่สนใจอะไร และเธอคงไม่มีทางพูดเหลวไหล

เบญญามองไปที่เขาอย่างไม่พอใจ หันหลังเดินไปที่โซฟา ถอดรองเท้าลงและนั่งเหมือนกับเด็กน้อย

ไม่เสิร์ฟชาให้เขาและไม่ดูแลเขา ยิ่งไม่อยากสนใจเขา

ภีมพลปิดประตูด้วยตัวเอง นั่งลงที่โซฟาฝั่งตรงข้ามเธอ

เธอยื่นมือไปหยิบเมล็ดแตงโมมากิน พิงลงที่โซฟา “นายมาทำไม? จะมาให้ฉันชดใช้หรอ? ชุดสูทเก่านายราคาเท่าไร?”

ภีมพลง้อตัวเล็กน้อย วางข้อศอกไว้ตรงเข่า นิ้วทั้งสิบเขาเคาะเบาๆ ถามอย่างครุ่นคิด “นภาเป็นใคร?”

เด็กสาวที่ทิ้งเมล็ดแตงโมชะงักลง มองเขาอย่างแปลกใจ “ฉันฟังไม่ผิดใช่ไหม?”

“สามเดือนก่อน ฉันรถชนที่นิวยอร์ก สลบมานานรอดพ้นอันตรายมาได้” ภีมพลบอกเธอ “ตื่นมาฉันก็ความจำเสื่อม แม้แต่แม่ยังไม่รู้จัก”

“………” เด็กสาวตะลึงและตาโต

“ดังนั้น นภาคือใคร?” ชายหนุ่มมองไปที่เธอ สายตายอมรับ น้ำเสียงอ่อนโยน

เบญญาสติลอยไปครึ่งวันถึงจะกลับมา “แล้วแชมป์กับขวัญข้าวล่ะ?” เธอวางเมล็ดแตงโม สวมรองเท้าเทชาให้เขา “นายก็จำไม่ได้หรอ?”

“จำได้เพียงพวกเขาเป็นลูกของฉัน อย่างอื่นจำไม่ได้” เขาพูดอย่างยอมรับ “ฉันยังรู้สึกแปลกๆกับพวกเขา”

เธอคิดๆดู ในหัวมีแสงประกายเกิดขึ้น “เอาแบบนี้ ฉันเปิดกล้องวงจรปิดให้นายดู” ตอนนั้นเธอก็หยิบโทรศัพท์มาค้น “รอแปบนะ”

“กล้องวงจรปิดอะไร?”