บทที่ 270 นายอย่าแต่งกับญาณี

เขาเงยหน้ามองเธอ สายตาลึกส่องประกาย “วันนั้นฉันเจอเธอ”

“เธออยู่ที่เมืองไนร์ก้า?” เบญญาตกใจ

“อยู่ เป็นเธอ ฉันแน่ใจ” ภีมพลพูด “วันนั้นเธอไปบริษัทฉัน แต่ฉัน……ฉันไม่รู้ว่าเป็นเธอมา”

หญิงสาวหายใจหนัก เริ่มหยิบเมล็ดแตงโมอีกครั้ง “งั้นเธอจะเจ็บปวดแค่ไหนกัน? ทั้งโลกต่างรู้ว่านายจะแต่งงานกับญาณี นายช่างน่าสงสารเสียจริง แต่งกับคนที่ตัวเองไม่ได้รัก เอาตัวเองไปขังอยู่ในนั้น”

“………” ถอนหายใจเบา

“ถ้านายรักญาณีจริง ตอนนี้คงแต่งไปนานแล้ว!” เบญญาพูด “เธอเป็นรองประธาน เป็นคนที่เหมาะกับนายที่สุด สองสามีภรรยาช่วยทำงาน นั้นไม่ยิ่งดีหรือไง?”

ภีมพลไม่มีความรู้สึกกับญาณี ในเรื่องนี้ ตัวเขาเองก็รู้

ดังนั้นในใจของเขาจึงปฏิเสธแต่งกับเธอมาตลอด

แต่นภา……เขากับสนใจอยู่ไม่น้อย

รูปภาพยังคงเล่นไปเรื่อยๆ ผู้หญิงที่ชื่อนภาสวยจริงๆ ดวงตาดำของเธอเหมือนเมฆยามค่ำคืน สายตาเหมือนดวงดาวอ่อนโยนเป็นประกาย แค่มองก็หลุดไปในภวังค์

ในรูปเขาดูสนิทสนมกับเธอ แถมโอบเอวเธอ ปัดผมให้เธอ จูบที่หน้าผากเธอและจูบริมฝีปากเธอ

“ฉันโหลดมาจากเน็ต จะหาตอนนี้คงไม่มีแล้ว” เบญญาพูดออกมา “เห็นได้ชัดมีคนไม่อยากให้นายฟื้นความจำ”

เธอพูดต่อ “ตอนนั้นฉันว่าถ่ายได้สวย เลยคิดจะตั้งเป็นหน้าจอ”

ภีมพลยากจะอธิบายความรู้สึกในใจ เขาจำอะไรไม่ได้เลย……ความทรงจำขาวโพลนอย่างมาก

เขารู้สึกโดดเดี่ยว มีแต่ในตอนนี้ถึงรู้สึกปล่อยวาง

“รูปภาพพวกนี้ส่งให้ฉันได้ไหม?” ภีมพลถามเสียงเบา

“ได้แน่นอน”

จากนั้นเธอรับโทรศัพท์มา ส่งรูปให้เขาผ่านวีแชท “ฉันบอกนายไว้ก่อน นายอย่าได้แต่งกับญาณีนะ”

เธอพูด “ฉันไม่ได้บอกว่าเธอไม่ดี เธออาจมีข้อดีเป็นหมื่น แต่นายไม่ได้รักเธอ”

เบญญานั่งขัดสมาธิพิงโซฟา ดูสบายอย่างมาก “หากนายแต่งกับเธอ แล้วนายค่อยมาจำได้ นายจะทำยังไง?”

“ที่สำคัญเลยนะ แชมป์กับขวัญข้าวจะทำยังไง? พ่อแม่แต่งงานใหม่ ต้องคิดถึงความรู้สึกของเด็กๆ มีแล้วอย่าให้เกิด เกิดมาแล้วก็ต้องรับผิดชอบ”

ภีมพลได้ข้อมูลมากมายจากครั้งนี้ แต่เรื่องแต่งงาน ไม่ใช่เขาจะตัดสินใจได้

แม่เขาขู่จะไม่กินยา

ความกตัญญูของเขาทำให้เขาไม่อาจละเลยความรู้สึกของแม่ได้