บทที่ 544 สาวเจ้าเล่ห์

เอมิลี่กะพริบขนตาที่งอนงาม “ถ้าคุณต้องการ ฉันสั่งคนส่งไปให้ได้ค่ะ”

ภีมพลพยักหน้า เสียงของเขาเบาและสงบ "งั้นขอบคุณคุณล่วงหน้านะครับ"

“ไม่เป็นไรค่ะ” เธอเอนหลังลงหัวเตียง และมองเขาด้วยรอยยิ้ม “คุณพักอยู่ที่ไหน?”

"โรงแรม"

“ถ้าไม่รังเกียจ คุณสามารถพักที่นี่ได้นะคะ” เธอเป็นฝ่ายเริ่มชวนเขา น้ำเสียงของเธอยังคงแหบพร่า “บ้านของฉันใหญ่โตมาก และที่นี่ก็ไม่ค่อยมีคนอาศัยอยู่ เมื่อของมาถึง คุณก็สามารถเอามันไปได้เลย”

"ไม่ดีกว่าครับ" ภีมพลปฏิเสธโดยไม่ต้องคิด เขาลุกขึ้นและเอามือล้วงกระเป๋า "เดินทางจากอังกฤษมาที่นี่ใช้เวลาไม่ถึงวัน ผมจะรับผิดชอบค่าใช้จ่ายที่เกิดขึ้นทั้งหมด สมุดบันทึกนั้นผมไม่เอากลับไป แค่อยากดูเฉย ๆ ดังนั้น โปรดจัดการโดยเร็วที่สุดด้วยครับ”

เอมิลี่มองเขาด้วยรอยยิ้ม "ถ้าอย่างนั้น คุณสะดวกที่จะตอบว่าคุณกำลังมองหาอะไรอยู่ไหม?" มันดูเหมือนสำคัญมาก

"เจ้าของจี้หยกอันหนึ่ง" เขาไม่ได้ปิดบังอะไร "ผมต้องการค้นหาตัวตนของมัน"

เอมิลี่พยักหน้าอย่างครุ่นคิด "ถ้าอย่างนั้น ฉันขอเพิ่มเพื่อนคุณในline ได้ไหม?"

ภีมพลคิดอยู่ครู่หนึ่ง เอารหัสQRออกมาให้เธอสแกน

หลังจากเพิ่มเพื่อนสำเร็จ เขาพูดกับเธอว่า "โปรดแจ้งให้ฉันทราบโดยเร็วที่สุดด้วย ขอบคุณครับ"

“ค่ะ” เธอพยักหน้า

"งั้นผมขอตัวครับ ไม่รบกวนการพักผ่อนของคุณแล้ว" ภีมพลพยักหน้าให้อย่างเป็นสุภาพบุรุษ จากนั้นหันหลังและเดินไปที่ประตู

เอมิลี่นั่งอยู่บนหัวเตียงและมองไปที่ร่างสูงเพรียว เธอมีรอยยิ้มที่พอใจบนริมฝีปากของเธอ

ผ่านไปครู่หนึ่ง หลังจากแน่ใจว่าเขาลงไปข้างล่างแล้ว

เธอโยนผ้านวมออกจากเตียง วิ่งไปที่โต๊ะและเปิดคอมพิวเตอร์โดยไม่มีเวลาใส่รองเท้าเลยด้วยซ้ำ

เปิดซอฟต์แวร์บางอย่าง คลิกรูปภาพที่แอบถ่ายในมุมที่เลือกเมื่อกี้——

ภีมพลนั่งอยู่บนขอบเตียง แม้ว่าจะถ่ายภาพใบหน้าเพียงด้านเดียว แต่ระยะห่างไม่ได้ถูกบันทึก ตรงกันข้าม มันกลับใกล้ชิดมาก

มีบางภาพที่เหมือนเกือบจะจูบกันแล้ว มุมดีมากเลย!

สวยจริง ๆ อบอุ่นมาก เธอพอใจมาก!

วันนี้ ยังได้เพิ่มบัญชี line ด้วย มีแต่ได้กับได้

ในเมืองไนร์ก้า ทั้งเมืองสว่างไสว