บทที่543 เข้าไปในห้องนอนของเธอ

การแสดงออกของลูกน้องทั้งสองคนไม่เปลี่ยนแปลง แต่หัวใจเต็มไปด้วยความระมัดระวัง

ภีมพลหยุดและมองย้อนกลับไป เขาเปิดริมฝีปากบาง ๆ ของเขาเบา ๆ "พวกนายรอฉันที่ชั้นล่าง ฉันจะลงมาในอีกไม่ถึงครึ่งชั่วโมง" เสียงของเขาทุ้มและสงบ

ทันทีที่พูดจบเขาก็เริ่มเดินอีกครั้ง

ครึ่งชั่วโมง...... นี่เป็นช่วงเวลาสำคัญ คุณภีมกำลังเตือนอะไรบางอย่าง

ในใจของภีมพลคิดว่า แม้ว่าจะมีบางอย่างผิดปกติในไวน์ ด้วยความสามารถของเขาแล้ว การทนไว้สักครึ่งชั่วโมงนั้นไม่ใช่ปัญหา

ลูกน้องทั้งสองไม่ได้ฝ่าเข้าไป และยกข้อมือขึ้นเพื่อดูเวลาด้วยความเข้าใจโดยปริยาย และจดจำจุดนี้ไว้

รูปแบบของชั้นสองของวิลล่านั้นสมบูรณ์แบบ และคนรับใช้ก็พาภีมพลไปที่ห้องที่ห่างจากบันไดเล็กน้อย

เธอยกมือขึ้นเคาะประตูแล้วรายงานว่า "คุณหนูคะ คุณภีมชิมไวน์ผลไม้เสร็จแล้ว ฉันพาเขาขึ้นมาแล้วค่ะ"

ประตูห้องเปิดออก และสาวใช้คนหนึ่งทำความเคารพอย่างสุภาพ "คุณภีม เชิญเข้าไปข้างในค่ะ" แล้วตัวเธอก็ออกมา

ประตูห้องเปิดไว้ ภีมพลเห็นว่าห้องนั้นใหญ่มาก การตกแต่งดูอบอุ่นและชวนฝัน

เขาก้าวเข้าไปข้างใน เหยียบพรมราคาแพง กลิ่นหอมจาง ๆ ของน้ำหอมอบอวลอยู่ในอากาศ

ขณะที่เขาก้าวไปข้างหน้า เขาเห็นหญิงสาวนั่งอยู่บนเตียง

หญิงสาวที่มีผมสีบลอนด์ ถือ"คัมภีร์ไบเบิล" ไว้ในมือ และสวมชุดนอนแขนยาวลายลูกไม้สีขาว เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า เธอก็เงยหน้าขึ้น ดวงตาสวยใสราวกับไพลิน

ในเวลานี้ ประตูห้องนอนถูกปิดลงอย่างนุ่มนวล

ภีมพลหันกลับไปมอง แต่เขาไม่ได้พูดอะไร เมื่อเขามองย้อนกลับไป เขาพบว่าหญิงสาวจ้องมองใบหน้าของเขาอย่างสงบนิ่ง

“สวัสดีค่ะ คุณภีม”

เสียงของหญิงสาวไม่ดัง แหบเล็กน้อย ราวกับว่าเส้นเสียงของเธอได้รับความเสียหาย

ภีมพลเดินไปหาเธอและยืนนิ่งอยู่หน้าเตียง "คุณคือคุณเอมิลี่ใช่ไหมครับ?" เขาพูดอย่างสุภาพ และเป็นสุภาพบุรุษมาก

หลังจากดื่มไวน์ผลไม้ที่เธอจัดไว้ ไม่มีปฏิกิริยาทางร่างกาย แต่เขาก็ยังระแวดระวังมาก

“ใช่ค่ะ” หญิงสาวยิ้ม แต่เสียงของเธอเบาลง