บทที่ 660 เข้ากันไม่ได้

เธอเดินเตร่บนทางเดินนอกประตูเพียงคนเดียว สวมชุดแซ็กขาวบริสุทธิ์ ที่นี่ไม่สามารถใช้สง่าราศีมาบรรยายได้

แสงไฟอบอุ่นสาดส่องบนร่างเธอ ทำให้เธอไม่รู้จะคล้อยตามใครดี

ถ้าไม่ได้พึ่งพาทีเอ็ม กรุ๊ป ชาตินี้เธอก็ไม่มีโอกาสเข้ามาแน่นอน

เดินไปเดินมา เธอเดินมาถึงด้านนอกห้องอาหารเย็นโดยไม่รู้ตัว

มองผู้คนเหล่านั้นที่งดงามเฉิดฉายอยู่ไม่ไกล เธออดไม่ได้ที่จะรู้สึกปลง ความแตกต่างระหว่างคนเรานั้นถูกกำหนดไว้ตั้งแต่เกิด

บางคนทำงานหนักหาเงินมาทั้งชีวิต ก็ซื้อเครื่องประดับชิ้นหนึ่งที่พวกเขาสวมเล่นๆ บนร่างกายไม่ได้

นึกถึงตัวเองที่ติดหนี้ล้านสองแสนห้าหมื่น ในใจนุชวราก็เต็มไปด้วยความกังวลอีกครั้ง……

ภายในห้องรับรอง

นักออกแบบทุกท่านส่วนใหญ่พูดความคิดเห็นในการสร้างสรรค์ผลงานของตัวเองขฌ และแสดงภาพร่างออกแบบ

ภีมพลยืนวิเคราะห์ในมุมของตัวเอง “ฉันคิดว่าพวกคุณตั้งใจกว่างานแข่งขันออกแบบสมัยก่อนอีก นำมาตรฐานสูงสุดออกมาได้จริง ภาพร่างออกแบบทุกใบมีความอุตสาหะมากมาย ฉันไม่สามารถประเมินได้ มันดีมากหมดเลย”

“ขอบคุณที่คุณภีมยืนยันค่ะ เพราะไอเดียของคุณนภาลัยดี” มีคนแสดงการยอมรับ “น้ำตกลอซีราเป็นสถานที่ยอดเยี่ยมไม่เลว ยืนที่นั่นฟังเสียงน้ำไหลจ๊อกๆ แล้วเกิดแรงบันดาลใจ”

“ฉันก็ชอบที่นั่น พักร้อนครั้งหน้าว่าจะไปอีกครั้ง” มีคนตอบ

“งั้นคราวหน้าเราจะหาแรงบันดาลใจก็ไปที่นั่นเลยสิ”ฝภ ภีมพลยิ้มอ่อนโยนอย่างหาได้ยากบนใบหน้า กลายเป็นเพื่อนกับทุกคนแล้ว “ยังไงครั้งนี้ก็ขอบคุณพวกคุณมากเลย”

ถึงแม้ทุกคนรู้ว่าเขามีเจ้าของแล้ว แต่ก็พูดคุยหยอกล้อกับคุณภีมประโยคสองประโยค บางทีก็สบสายตา นี่ก็เป็นเรื่องหนึ่งที่น่ายินดีอย่างไม่ต้องสงสัย

“เอาล่ะ ตอนนี้เราไปกินข้าวกันก่อนเถอะ” ภีมพลพูดกับทุกคน “หลังอาหารเย็นพวกคุณก็มาดื่มกันที่นี่ได้เต็มที่เลย ระวังดื่มเหล้าห้ามขับรถ ขับรถห้ามดื่มเหล้า เอาความปลอดภัยของชีวิตมาอันดับหนึ่ง คืนนี้ค่าใช้จ่ายบันเทิงทั้งหมดที่รอยัล NO.1บริษัทเป็นคนออก ไม่ต้องเกรงใจ”

“ขอบคุณค่ะคุณภีม!”

“ขอให้คุณภีมอายุมั่นขวัญยืน!”

“เย้!”

ที่นั่นคึกคักกัน เกิดเสียงปรบมือสนั่น ใบหน้านภาลัยเปื้อนรอยยิ้ม เธอคิดว่าตัวเองถือว่าทำภารกิจสำเร็จแล้ว