บทที่ 786 วันตรุษจีน (3)

เฉินเจี้ยนซานเองก็มึนงงกับคาพูดของเฉินต้าไห่

“เดี๋ยวนะ! เจ้าสี่…นายบอกว่า พ่อของผู้หญิงคนนั้นเป็ น ผู้อ านวยการโรงพยาบาล แม่เป็ นผู้อ านวยการหน่วยการราชการ เหรอ” เฉินเจี้ยนซานเบิกตาโตถามเสียงเบา!

เฉินต้าไห่พยักหน้า “อืม ใช่ครับ”

เฉินเจี้ยนซานสีหน้าอึมครึม สงบใจไม่ได้ ผ่านไปหลายวินาที จู่ๆ ก็ถามว่า “เจ้าสี่ พี่ถามหน่อย นายพูดความจริงนะ นายจะให้เฉินชาง แต่งเข้าเหรอ”

หลังจากพูดจบ เฉินเจี้ยนซานถอนหายใจเสียงต่า!

“ความจริง…สังคมตอนนี้ แต่งเข้าหรือไม่แต่งออกไม่ใช่เรื่อง ส าคัญ ทุกครอบครัวก็อยู่กันคนสองคน ขอเพียงแค่ดีกับพ่อแม่ของ ทั้งสองฝ่าย เรื่องพวกนี้ล้วนยอมรับได้!”

สิ่งที่เฉินเจี้ยนซานคิดใช่ว่าจะไม่มีเหตุผล!

ถึงอย่างไรพ่อแม่ฝ่ ายหญิงก็เป็ นผู้น า ประชาชนธรรมดาอย่างเรา จะไปเข้าตาพวกเขาได้อย่างไร

แม้เฉินชางจะโดดเด่นมาก แต่ปัจจุบันจะแต่งงานทั้งที ทุกคนก็ ต้องหาคนที่คู่ควรไม่ใช่เหรอ

เฉินเจี้ยนซานต่อสู้ในสังคมมานานขนาดนั้น เคยเจอชายหนุ่มที่ มีความสามารถแต่งเข้าบ้านผู้หญิงมาก็ไม่น้อยแล้ว

เฉินเจี้ยนซานคิดอย่างละเอียด รู ้สึกว่าเฉินชางเลือกถูกแล้ว ถึง อย่างไรทางานต่างถิ่น มีคนคอยสนับสนุนย่อมเป็ นเรื่องที่ดี จากความ ยากลาบากตลอดเวลาที่ผ่านมาของเขา เขารู ้ดีว่าในสังคมไม่ได้แข่ง กันที่ความสามารถส่วนบุคคล แต่แข่งกันที่ศักยภาพโดยรวมของคน คนหนึ่ง

เขากลับรู ้สึกว่าสิ่งที่เฉินชางเลือกดีมาก!

เฉินต้าไห่ได้ยินแล้วอดอึ้งงันไม่ได้ “ไม่ใช่สิ! เฮ้อ…พี่คิดอะไรอยู่ เนี่ย! เสี่ยวเฉินกับผู้หญิงคนนั้นรู ้จักกันมาหลายปีแล้ว ต่างรู ้สึกดีต่อ กันอย่างมาก ตกลงปลงใจกันเมื่อปีที่แล้ว พ่อแม่ของฝ่ายหญิงก็ไม่ได้ พูดถึงเรื่องพวกนี้ รู ้สึกว่าเสี่ยวเฉินพึ่งพาได้ และมีความสามารถ ถึง ได้ยอมให้ลูกสาวแต่งงานกับเขา!”

ทั้งสองคุยกันอยู่นาน เฉินเจี้ยนซานจึงโล่งอกไปที

แม้ผู้ชายแต่งเข้าไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แต่คนเป็ นพี่ชาย ก็อยาก ให้ลูกๆ ของเหล่าเฉินมีเกียรติมีศักดิ์ศรี

หยางจยาฮุ่ยนั่งอยู่ตรงนั้นไม่ได้พูดอะไรมาก แต่พวกอาๆ ของ เฉินชางต่างจ้องหยางจยาฮุ่ย ในสายตาเต็มไปด้วยความประหลาด ใจ!

“ซ ้อ ทาไมผิวซ ้อ…ดีขนาดนี้ ไม่มีริ้วรอยเลยเหรอ ใช ้ เครื่องสาอางอะไรคะ!” อาของเฉินชางพูดอย่างประหลาดใจราวกับ เจอขุมทรัพย์

หยางจยาฮุ่ยยิ้มอย่างอึดอัด “ตรงไหนเล่า ทาอาหารทุกวัน อบอยู่ ข้างเตา จะมีเครื่องสาอางอะไรได้”

เวลาผู้หญิงอยู่ด้วยกัน นอกจากคุยเรื่องราวในชีวิตประจาวัน ก็มี เรื่องการบารุงผิวหน้าพวกนี้แหละ

หยางจยาฮุ่ยกลายเป็ นเหมือนดาราในทันที!

ถูกทุกคนถามเรื่องนั้นเรื่องนี้!

อิจฉามาก!

“ใช่ ซ ้อ ซ ้อไม่เปลี่ยนเลย เมื่อหลายปีก่อนฉันก็เห็นซ ้อเป็ นแบบ นี้”

หยางจยาฮุ่ยไม่เหมือนกับเฉินต้าไห่ เฉินต้าไห่เก็บอะไรไม่อยู่เลย! ส่วนหยางจยาฮุ่ยเก็บความลับเก่งมาก! บางเรื่อง เธอไม่อยากพูดออกมาให้เฉินชางเดือดร ้อนหรอกนะ ช่วงที่อยู่คลินิกศัลยกรรมจื้อซิน ถือว่าเธอได้เปิดโลกเลยทีเดียว!

ตอนที่พยาบาลบอกว่าเฉินชางเก่งแค่ไหน คนเป็ นแม่ก็ได้หน้าไป เต็มๆ พอเธอรู ้ว่าการผ่าตัดเคสหนึ่งเฉินชางได้เป็ นล้าน เธอก็ตกใจ จนเบิกตาโพลงอย่างยากจะเชื่อทันที

ชาตินี้ทั้งชาติเธอหาเงินได้เท่าไร

ยากจะเชื่อจริงๆ!

ทว่าเชื่อมโยงกับสิ่งที่เฉินชางเคยพูดก่อนหน้านี้ เธอก็ค่อยๆ ยอมรับ

ทว่าแม้จะเป็ นเช่นนี้ เห็นเฉินชางงานยุ่งทุกวันขนาดนั้น หยางจ ยาฮุ่ยก็สงสาร

อีกอย่าง ญาติๆ มีกันตั้งกี่คน

พี่ป้ าน้าอาเต็มไปหมด หยางจยาฮุ่ยไม่ได้โง่หรอกนะ บุญคุณก็ ส่วนบุญคุณ แต่เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับบุญคุณ

ถ้าที่บ้านน้องสาวสามีต้องการเงิน หยางจยาฮุ่ยจะให้ยืม แต่ของ แบบนี้มันไม่เหมือนกัน ไม่พูดจะดีกว่า

หยางจยาฮุ่ยพูดเพียงว่า “ใช ้ผลิตภัณฑ์ดูแลผิวที่เฉินชางกับ แฟนซื้อให้ บอกว่าซื้อมาจากเมืองนอก ผลลัพธ ์อาจจะดีกว่าหน่อย”

ทุกคนได้ยินแบบนี้ก็เข้าใจกระจ่างแจ้งทันที