บทที่ 945 รสชาติที่คุ้นเคย

คลิปวิดีโอไม่สั้นเลย ความยาวประมาณสิบกว่านาที ทุกคนในห้องต่างได้ยิน คนไข้ หมอ พยาบาล ล้วนถูกเสียงของเถาอันหรานดึงดูด เถาจวินรีบขอโทษ “ขอโทษที่รบกวนทุกคนนะครับ” เขาพูดจบก็พูดกับเฉินชางอีกว่า “หมอเฉิน ส่งมาใน โทรศัพท์มือถือผมหน่อยครับ ว่าแต่…โทรศัพท์มือถือของผมอยู่ไหน ครับ” เถาจวินปาดน้ำตา แม้น้ำตาไหลอยู่ แต่บนใบหน้ากลับ เต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความยินดี พ่อ คำสรรพนามนี้ เขาไม่ได้ยินมานานแค่ไหนแล้ว ตอนที่เห็นเถาอันหรานในคลิปวิดีโอพูดคำนี้ออกมา ไม่เพียงแค่เถาจวินที่น้ำตาแตก แม้แต่เถาอันหรานที่อยู่ในคลิปวิดีโอ ก็ร้องไห้ขึ้นมาเฉินชางสูดหายใจเข้าลึกๆ ทีหนึ่ง พยาบาลเองก็ซาบซึ้งใจ เล็กน้อย พลันยื่นทิชชูให้ เถาจวินรีบขอบคุณ เฉินชางมองเถาจวิน “โทรศัพท์มือถือให้ลูกสาวคุณไปตอนคุณ ผ่าตัด เพราะกังวลเกี่ยวกับความสำ เร็จของการผ่าตัด ผมเลยให้ เสี่ยวเคอเอาไปให้ลูกสาวคุณแล้ว” เถาจวินอึ้งงันไปทันที “เธอ…มาตั้งแต่เมื่อวานแล้วเหรอ” เฉินชางพยักหน้า “หลังจากเกิดเรื่อง นายกฯ โหลวก็ได้ติดต่อ สำ นักสันติบาลเพื่อหาญาติของคุณ ถึงได้เจอตัวพวกเธอ หวังว่า จะมาดูใจคุณเป็นครั้งสุดท้าย” ได้ยินคำพูดของเฉินชาง เถาจวินอดถอนหายใจไม่ได้ “เฮ้อ …สุดท้าย ก็ต้องรบกวนพวกเขา ผมหายดีก็ไม่แน่ว่าจะทำงานได้ ลูกสาวอุตส่าห์มีงานทำแล้ว ต้องมาดูแลผมอีก…” คำพูดของเถาจวินทำให้พยาบาลที่อยู่ข้างๆ สะเทือนใจ เล็กน้อย พ่อทุกคนล้วนเป็นแบบนี้ไม่อยากให้ลูกของตัวเองต้องเดือดร้อน ขอเพียงแค่ตนเองยังไหว ก็ไม่อยากรบกวนลูกๆ เฉินชางส่ายหน้า “หัวหน้าที่ทำงานของคุณก็มา นายกเทศมนตรีโหลวก็มา เรื่องราวของคุณในครั้งนี้ รัฐบาล ให้ความสำ คัญอย่างมาก หลังจากออกจากโรงพยาบาล ที่บริษัท จะเลื่อนขั้นให้คุณเป็นพนักงานประจำ แล้วย้ายไปทำงานที่เบากว่า ส่วนค่ารักษาพยาบาลก็จะเบิกให้ทั้งหมด จริงสิ วันนี้ข่าวของคุณออกหนังสือพิมพ์ด้วย ผมลืมซื้อมาให้อ่าน พรุ่งนี้เช้าตอนมาทำงานผมจะเอามาให้ ตอนนี้คุณเป็นวีรบุรุษแล้ว!”เถาจวินได้ยินคำพูดเหล่านี้แล้วอดส่ายหน้าก่อนจะถอนหายใจไม่ได้เขาสะเทือนใจมากชีวิตนี้ เขาผ่านร้อนผ่านหนาวมามากแค่ไหน แม้ไม่มีเงิน แต่เรื่องราวและประสบการณ์ที่พบเจอก็ไม่น้อยเลยเหรียญบำเพ็ญกุศลชั้นสองตอนสู้ภัยน้ำท่วมและบรรเทาสาธารณภัยจนเกือบเสียขาไปเหรียญบำเพ็ญกุศลชั้นสามตอนกู้ภัยแผ่นดินไหว ช่วยชีวิตคนกว่าสามสิบเอ็ดชีวิตนี่คือเหรียญบำเพ็ญกุศลของเขาทว่า สังคมได้สอนให้เขารู้ว่า ของแบบนี้ บางทีก็มีประโยชน์บางที…ก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลยหลังจากออกจากกองทัพ กลับสู่สังคม เขาก็เต็มไปด้วยความกระตือรือร้นและอยากสร้างอาชีพครั้นไปคุ้มกันรถบรรทุกถ่านหินที่ซานซี เป็นแกนนำลูกน้องสิบกว่าคน ก็ถือว่าองอาจ ติดตามเจ้านายถ่านหินก็ถือว่าได้ประสบการณ์มากมากมาย ต่อมา…ทว่าสุดท้ายแล้วเขาพบว่า เรื่องที่ตนคิดว่าเป็นการทำดี หลายคนกลับไม่เห็นค่าเรื่องที่ตนไม่สนใจจะทำ กลับถูกคนอื่นชื่นชมทำให้เขาเริ่มสงสัยว่าสังคมเปลี่ยนไปถึงได้หลงทางผิดแทนที่จะบอกว่าเขากลัวทำให้ลูกสาวเสียโอกาส ควรบอกว่าการติดคุกครั้งนั้นเป็นการไถ่ชีวิตเขามากกว่าใช้ชีวิตในคุกมาหกปี หลังจากออกมา เขาค้นพบว่าโลกเปลี่ยนไปอีกแล้วลูกพี่ในอดีตเข้าคุกไปแล้ว เจ้านายในอดีตก็ล้มละลายแล้วเถาจวินในตอนนี้ก็สละความคิดเหล่านั้นไปหมดแล้ว วันๆ แค่ขับรถ เก็บเงิน มีเวลาก็ไปเยี่ยมลูกสาว เฝ้ามองเธอเติบโตอยู่ห่างๆบางทีก็ไปแอบมองภรรยาหลายครั้งที่เคยคิดอยากกลับไปหาพวกเธอ แต่ก็เก็บความคิดนั้น