บทที่ 947 มีผมไว้...ตรวจคำผิดเหรอ

หลังจากกินข้าวเสร็จ พวกเขาก็เดินเล่นรอบสนามฟุตบอลไป สองรอบ จู่ๆ เฉินชางก็รู้สึกว่า ช่วงฤดูร้อนนี่แนะนำเจ้าเซ่อหม่าไปทำ ภารกิจตรวจสมรรถภาพทางกายของนักศึกษาที่มหาวิทยาลัย สื่อมวลชนได้เลย นี่คือเรื่องที่มีความหมายมาก เจ้าเซ่อหม่าคงจะชอบมาก แต่เฉินชางไม่ได้พูดออกมา เขาจะเก็บแผนการนี้ไว้ในใจ ช่วงบ่าย เฉินตั๋วพาฉินเยว่ไปเดินช้อปปิ้ง ส่วนเฉินชางตามอยู่ ข้างหลัง แม้บอกว่าเป็นการเดินช้อปปิ้ง พูดให้เจาะจงกว่านี้ ควรจะบอ กว่าไปลองเสื้อผ้า ทั้ง สองไม่ได้อยากซื้อมากนัก หลังจากลงมายังห้างสรรพสินค้าชั้นหนึ่งก็ได้กลิ่นหอมมาก มีเคาน์เตอร์สินค้าหรูหรามากมาย เช่น ชาแนล ดิออร์ และแบรนด์อื่นๆ แต่ความสามารถในการแยกแยะสินค้าฟุ่มเฟือยของเฉิน ชางค่อนข้างจำ กัด ฉินเยว่และเฉินตั๋วเลือกลิปสติกอยู่ที่เคาน์เตอร์ชาแนล ทั้งสอง ต่างตื่นเต้น จู่ๆ เฉินชางก็พบว่า เครื่องสำ อางที่ฉินเยว่รู้จักก็คงมีแค่ลิปสติก ละมั้ง ผ่านไปครึ่งชั่วโมง ทั้งสองทั้งดูทั้งลอง พนักงานขายที่ยืนอยู่ ข้างๆ ก็ไม่ได้สนใจ ถึงอย่างไร…ความจริงแล้ว ของพวกนี้ คนลอง มากกว่าคนซื้ออยู่แล้ว หลายคนแค่มาเอาบรรยากาศเท่านั้น แต่คิดไม่ถึงว่า ครั้งนี้จู่ๆ ฉินเยว่จะคึกซื้อไปหลายแท่ง ชื่อ แบรนด์ของลิปสติกทำเอาเฉินชางไม่กล้ามอง… “จ่ายเงินเลยค่ะ” พร้อมกับเสียงที่ดังขึ้น ฉินเยว่ออกบิลเรียบร้อยแล้ว พลันยื่นให้ เฉินชาง เฉินชางพยักหน้า ลุกไปจ่ายเงินถ้าเทียบกับผู้หญิงคนอื่นๆ นี่ถือว่าประหยัดมากแล้ว หนึ่งพันหยวน ไม่ได้ถูกหรือแพงเกินไป เฉินชางหยิบลิปสติกขึ้นมาแล้วพูดกับฉินเยว่ “เฮ้อ ผู้หญิงเนี่ยเสียเงินง่ายจริงๆ เลย แค่นี้ก็หนึ่งพันกว่าหยวนแล้ว”เฉินชางไม่เข้าใจ “ทำไมล่ะ”เฉินตั๋วหัวเราะคิกๆ “เวลาออกไปกินข้าว ใครเป็นคนจ่ายคะ”เฉินชางพยักหน้า “พี่ไง”เฉินตั๋วพูดต่อว่า “งั้นก็ถูกต้องแล้วไงคะ”เฉินชางจนคำพูดเล็กน้อย “ถูกต้องอะไร มั่วจริงๆ เลย…”ฉินเยว่เองก็ไม่เข้าใจนัก เกี่ยวอะไรกับเรื่องที่ใครเป็นคนเลี้ยงข้าวจู่ๆ เฉินตั๋วก็ยิ้มพูดว่า “เพราะ…ลิปสติกก็เป็นอาหารที่พี่สองคนกินด้วยกันไงคะ!”ประโยคนี้ ทำเอาฉินเยว่หน้าแดงขึ้นมาทันที!แต่…จู่ๆ ก็รู้สึกว่ามีเหตุผลมาก หลักการของเฉินตั๋วได้เปิดโลกของฉินเยว่ เธอพลันรู้สึกว่า ถ้าตามหลักการนี้…หลายๆ อย่างก็สมควรเป็นเฉินชางที่เป็นคนซื้อ!“ในเมื่อทั้งสองกินด้วยกัน อีกอย่าง พี่ก็คงอยากกินของที่อร่อยปลอดภัยใช่ไหมคะ พี่ยังจะหาว่าแพงอีก”ประโยคนี้ ทำให้เฉินชางอึ้งไปแม้รู้ดีว่าเป็นการเล่นลิ้น แต่…ก็เหมือนว่าเขาจะหาเหตุผลมาเถียงไม่ออกทั้งช่วงบ่าย ฉินเยว่ยึดหลักการนี้ ซื้อกระโปรงไปตัวหนึ่ง และน้ำหอมอีกสองขวด และของอีกหลายอย่างที่เฉินชางคิดว่าไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับตนเองสักนิด!ทำให้จู่ๆ เฉินชางก็ตระหนักได้ว่า การที่พาเฉินตั๋วออกมาเที่ยวในวันนี้ ถือเป็นการขาดทุนอย่างมหาศาลเดินอยู่ในห้างทั้งบ่าย ทั้งสามจึงหามุมเงียบสงบนั่งพักและสั่งเครื่องดื่มสักหน่อยอาจเพราะรู้สึกว่าคำพูดของตั๋วนั้นช่วยตนได้มาก ฉินเยว่จึงหยิบยื่นความช่วยเหลือให้เธอตามมารยาท“ตั๋วตั่ว วิทยานิพนธ์ของหนูอยู่ไหน เดี๋ยวพี่ช่วยดูให้” ฉินเยว่พูดยิ้มๆได้ยินคำพูดของฉินเยว่ เฉินตั๋วเองก็ดีใจขึ้นมาแม้ไม่ได้อยู่คณะเดียวกัน แต่หลายอย่างก็อ้างอิงกันได้ความจริงวิทยานิพนธ์ก็มีอยู่แค่นั้นแหละ โดยเฉพาะวิทยานิพนธ์