บทที่ 962 ขับออกจากสำนัก!

การจากไปของชายผู้ ‘กลับกลอก’ คนนี้ไม่ได้สร้างความวุ่นวาย ให้แผนกฉุกเฉินมากนัก คนที่ปฏิเสธไม่เซ็นชื่อบนเตียงผ่าตัดยังมี นับประสาอะไรกับคน ที่ยังไม่เข้าประตูไปแบบนี้ พอเฉินชางทำข้อมูลดัชนีและค่าร่างกายต่างๆ ของเชอหลิง เสร็จแล้วก็รวมรวมค่าเหล่านี้ไปวางในห้องเวร รอกลับไปแล้วค่อยตั้ง ใจศึกษาเพื่อเขียนบทความสักหน่อย หลิวฉวนออกมาจากลิฟต์แล้วจึงมาหาที่แผนกฉุกเฉินด้วย สีหน้าตื่นเต้น “เอ๊ะ? หัวหน้าหม่า เอ่อ…อาจารย์เฉินล่ะ” หลิวฉวนเข้ามาใน แผนกฉุกเฉินแล้วเห็นคนกลุ่มหนึ่ง แต่ดันไม่เจอเฉินชาง หม่าเยว่ฮุยนั่งตัดเล็บอยู่ตรงนั้น เพราะเจ้าหม่าเซอะซะเป็น ศัลยแพทย์คนหนึ่ง เขาจึงมักจะพกกรรไกรตัดเล็บไว้กับตัว ถ้าเล็บ ยาวแล้วจะมีสิ่งสกปรกซ่อนอยู่ได้ง่าย ทำให้ยังมีเชื้อโรคเหลืออยู่มิหนำซ้ำ เล็บยาวมักจะแทงถุงมือขาดตอนกู้ชีพ ทันทีที่ไม่ระวัง จะทำให้ผู้ป่วยติดเชื้อได้ ไม่ใช่เพราะเหล่าหม่าใส่ใจเรื่องความปลอดเชื้อมากมายอะไร แต่อาจเป็นเพราะถูกตีจนจำ ได้ขึ้นใจล้วนๆ หม่าเยว่ฮุยเงยหน้ามองหลิวฉวน “อ้อ หัวหน้าหลิวเหรอ เขา อาจจะไปห้องเวรน่ะ คุณนั่งสิ เดี๋ยวเขาก็มาแล้ว” หลิวฉวนพยักหน้าให้ นั่งลงบนม้านั่งที่อยู่ห่างจากเหล่าหม่าห้า ตัว เหล่าหม่าเห็นดังนั้นแล้วก็อึ้งไปทันที “หัวหน้าหลิว คุณรังเกียจ ผมหรือ นั่งห่างผมขนาดนี้” หลิวฉวนทำหน้าไม่ถูก ตามหลักแล้วเขาควรถือว่าหม่าเยว่ฮุยที่ เข้าเป็นลูกศิษย์เฉินชาง เรียนการผ่าตัดโดยที่หัวใจไม่หยุดเต้น พร้อมกับเขาคนนี้เป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องสำ นักเดียวกัน แต่…หม่าเยว่ฮุยคนนี้ดันขับตัวเองออกจากสำ นักเสียนี่ ใช่!แถมยังบอกว่า อาจารย์เฉินยังสอนผมไม่ได้ด้วยซ้ำ ไม่สมควร มาเป็นอาจารย์ผม! แต่เหล่าหม่ายังอดทนจนผ่าตัดและเซ็นชื่อเสร็จแล้วค่อย จากไปอย่างสง่างามโดยไม่เอาผ้ากอซไปแม้แต่ชิ้นเดียว ทุกคนนิ่งเงียบกับคำพูดนี้ของเหล่าหม่า ขนาดเฉินชางกลาง คืนยังนอนไม่หลับ คิดทบทวนอยู่นานว่าหรือตนจะผิดจริงๆ กระทั่งวันรุ่งขึ้น ตอนที่เจ้าหม่าเซอะซะยิ้มแฉ่งมาโอบไหล่เฉินชางแล้วเรียกตนว่าไอ้น้องเฉิน เฉินชางจึงรับรู้ได้ทันที จะไปคิดเป็นจริงเป็นจังกับเจ้านี่หรือ หาเรื่องทำให้เราไม่แฮปปี้เองหรือเปล่าหลิวฉวนเห็นหม่าเยว่ฮุยกระตือรือร้นแล้วจึงยิ้มให้ “หัวหน้าหม่าเข้าใจผิดแล้วครับ เปล่าเลยๆ”ตอนนี้เอง เฉินชางก็เดินเข้ามาพอเขาเห็นหลิวฉวนก็เอ่ยถามอย่างสงสัย “เอ๊ะ? หัวหน้าหลิวทำไมถึงลงมาล่ะครับ”หลิวฉวนยิ้มให้ เขาค่อนข้างเขิน ยกของที่อยู่ในมือขึ้นมา “หมอเฉิน นี่เป็นบทความเกี่ยวกับการเปลี่ยนถ่ายลิ้นหัวใจไมทรัลโดยหัวใจไม่หยุดเต้นที่ผมเขียนเอง ถึงยังไงคุณก็เป็นอาจารย์ที่ปรึกษา ต้อ องรบกวนให้คุณอ่านดู อย่าให้ถึงเวลาแล้วไม่ตรงใจคุณ”พอได้ยินคำพูดของหลิวฉวน จู่ๆ เฉินชางก็อึ้งไป!เขาพลันนึกถึงเรื่องหนึ่ง นั่นก็คือ…บทความที่คนอื่นส่งมามีเขาเป็นอาจารย์ที่ปรึกษา ตกลงแล้วบทความแบบนี้ถือว่าตนเขียนหรือไม่ต่อให้ระบบไม่สนใจตนแต่เฉินชางกล้ารับประกันว่าคราวนี้ตนพบช่องโหว่ในระบบแล้ว!เขาไปใช้ประโยชน์จากบั๊กในระบบ ระบบจะโกรธหรืองอนก็เป็นเรื่องปกติ!ทันใดนั้นเฉินชางก็รู้สึกตื่นเต้นไปหมดถ้า…ถ้าพวกบทความที่พวกนักเรียนเขียนก็นับด้วย จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าภารกิจนี้เหมือนจะไม่ยากขนาดนั้นแล้วเฉินชางมองหลิวฉวนแล้วยิ้มให้อย่างปลื้มใจ “โอเคครับ วางไว้ตรงนั้นเถอะครับ เดี๋ยวผมอ่านดู คืนนี้จะแก้ให้คุณแล้วก็รีบส่งให้เลย”หลิวฉวนพยักหน้าไวๆ ด้วยความตื่นเต้นดีใจ “โอเคครับๆ!รบกวนอาจารย์เฉินด้วย งั้นผมกลับได้แล้วใช่ไหม”เฉินชางยิ้มให้ไม่พูดไม่จาจนหลิวฉวนจากไป ทุกคนในแผนกจึงแอบมองด้วยสายตาอิจฉาในชั่วพริบตาสำ หรับแพทย์วินิจฉัยโรคแล้ว การวิจัยกับบทความก็คือมีดที่จ่อคออยู่เล่มหนึ่ง!พวกเขายุ่งอยู่กับการวินิจฉัยโรคทุกวัน จะมีเวลาเขียน