บทที่ 2 ข้อเสนอการเป็นเด็กเลี้ยง (3)

“ค่ะ”

“ค่ะคืออะไร พูดให้มากกว่านี้ได้ไหมวะ” น้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความหงุดหงิดทำเอาดวงตากลมโตสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว

“คือ...ไอเข้าใจทุกอย่างแล้วค่ะ”

“ดี...ถ้าเข้าใจแล้วฉันคงไม่ต้องอธิบายอะไรอีกว่าเธอจะต้องทำยังไงต่อไป” ดวงตาคมเข้มจ้องลึกไปยังดวงตากลมโตที่ทำเหมือนหวาดกลัวเขาตลอดเวลา จนไม่เข้าใจผู้หญิงเลยว่าทำไมชอบใช้มุกอ่อนแอมาหลอกล่อให้เขาตายใจแล้วทำดีกับพวกหล่อนเสมอ

“ฉันไม่ชอบคนอ่อนแอ ไม่ต้องเสแสร้งทำเป็นผู้หญิงอ่อนโยน เพราะถ้าเธอดีจริงคงไม่เลือกเส้นทางนี้ถูกต้องไหม”

“ค่ะ”

“งั้นบอกข้อเสนอของเธอมาบ้างสิ ฉันไม่ใช่ผู้ชายที่ชอบเอาเปรียบผู้หญิง เธออยากได้อะไรก็บอกมาเถอะไม่ต้องอ้ำอึ้งอะไรหรอก”

“คือไอต้องการเงินสดสามล้านบาท”

“หึหึ...สามล้าน เธอคิดว่ามันไม่มากไปสำหรับผู้หญิงขายตัวอย่างเธอเหรอ เธอมีอะไรดีถึงขนาดที่ฉันจะต้องยอมจ่ายขนาดนั้น” วิคเตอร์ถามแต่สายตายังคงจับจ้องไปที่ร่างเล็กไม่ละสายตา

“ถ้าคุณต้องการให้ไอทำอะไรไอยอมทุกอย่าง ไอแค่ต้องการเงินสามล้านเท่านั้น” เมื่อคืนไอลดาคิดมาทั้งคืนว่าเธอจะต้องแลกเงินกับร่างกายของตัวเองเท่าไหร่ถึงจะพอ จนคิดว่าราคาสามล้านมันก็สมน้ำสมเนื้อและพอที่จะมีเงินรักษาแม่ครูและทำให้น้องๆ ไม่ต้องลำบากถ้าต้องออกจากบ้านเด็กกำพร้า

“หึหึ...ทุกคนก็ยอมฉันทุกอย่าง ไม่เคยมีใครเรียกร้องเท่าเธอเลยไอลดา”

“แต่มันแลกกับพรหมจรรย์ของไอนะคะ คุณคิดว่ามันยังมากไปอีกเหรอ” ไอลดาพยายามทำใจสู้เพราะเธอจะต้องเอาเงินก้อนนี้มาให้ได้ ไม่อย่างนั้นแม่ครูอาจจะเป็นอะไรไปก่อน

“ดี...ฉันชอบเธอนะ ดูอ่อนแอแต่บทจะเด็ดเดี่ยวก็มีให้เห็น ฉันจะให้เธอสามล้านตามที่ขอ แต่เธอต้องเชื่อฟังฉันทุกอย่างและเป็นทาสของฉัน”

“นานแค่ไหนคะ” เธอถามออกมาเพราะต้องถามให้ละเอียดก่อนที่จะลงนาม ไม่อย่างนั้นอาจจะต้องเสียเปรียบไปตลอดชีวิต

“ไม่มีกำหนด มันอยู่ที่ว่าฉันจะพอใจ”

“ไม่ได้ค่ะ ไอต้องการระยะเวลาที่ชัดเจน ไอมีชีวิต ไออยากจะรู้ว่าไอจะต้องเป็นเด็กของคุณไปอีกนานแค่ไหน”