ตอนที่ 112
บทที่ 112 อาหารเป็นพิษ
October 28, 2026
แล้วจากนั้นจึงเปิดโปงเรื่องนี้ออกไป
ฮ่องเต้ถือแก้วไวน์มาชนแก้วกับพวกเขา แล้วจึงหยอกล้อเล่นๆไปอีกครั้ง：“อดทนเพียรพยายามมาหลายปีในที่สุดก็บรรลุผลสำเร็จฟ้าหลังฝนย่อมสวยงามเสมอ เป็นไงล่ะ กลับไปเตรียมจะจัดงานแต่งเลย？ร่างกายดีแล้ว ภรรยาก็มีแล้ว นี่มันโชคสองชั้นเลยสินะ ควรจัดเตรียมให้ดี！”
มุมปากจอมพลยิ้มขึ้นบางๆ แต่ใบหน้ากลับนิ่ง：“วางใจเถอะ ตอนแต่งงานไม่รับเงินของนายน้อยแน่”
“เหอะ！”
ฮ่องเต้พูดเสียดสีออกไปว่า：“คนโสดไม่ควรเข้าร่วมงานแต่งของนาย ขอบใจที่ชวน”
“ช้าไปแล้ว”
กวินทร์หัวเราะอย่างมีความสุขอยู่ข้างๆ：“โหย จู่ๆฉันก็รู้สึกโล่งอก ในที่สุดก็มีคนมาช่วยคนโสดอย่างฉันดูคนเขารักกัน ไอชัน ไอเต้ พวกนายต้องทันสมัยหน่อย เรียนรู้ที่จะปรับตัว ……”
ม่านฟ้าที่กลับมาจากไปห้องน้ำได้ยินบทสนทนาเหล่านี้พอดี พลังริษยาอันยิ่งใหญ่ก็พุ่งเข้ามา
พลจะจัดงานแต่งกับวันวิวาห์？！
เธอก็คู่ควร！
ยัยนั่นมีสิทธิ์อะไร！
ผู้ชายที่ตัวเองเฝ้ามายี่สิบกว่าปี ไล่ตามเหมือนดวงอาทิตย์ วันวิวาห์มีสิทธิ์อะไร อยากเข้ามาพัวพัน！
ฝันไปเถอะ！
ม่านฟ้าสูดหายใจลึก ตบหน้าที่เหยเกด้วยความรำคาญ ผลักประตูเข้าไป：“พวกนายคุยอะไรกันอยู่เหรอ ถึงได้มีความสุขแบบนี้？”
เสียงในห้องเงียบลงทันที พวกเขาเงยหน้ามองไปที่หน้าประตูพร้อมกัน
จอมพลขมวดคิ้ว：“ทำไมเธอยังอยู่อีกล่ะ？”
รอยยิ้มบนใบหน้าม่านฟ้านิ่งไป：“พวกเราไม่เจอกันหลายปี ไม่ง่ายเลยที่จะได้เจอ……”
จอมพลทนไม่ไหว：“พวกเขามาอยู่ด้วยกันก็พูดจาไม่รู้จักกาลเทศะ เธอเป็นผู้หญิงคนเดียวมาอยู่ด้วยไม่ดีเท่าไหร่ และยังเป็นสถานการณ์แบบนี้อีก เธอมาอยู่กับพวกเราที่มีแต่ผู้ชายไม่เหมาะสมหรอก จะให้ฉันให้คนไปเปิดอีกห้องเพื่อแช่น้ำพุร้อน หรือไม่งั้นเธอก็กลับไปก่อน ถ้าอยากรวมตัวกัน พวกเขายังอยู่นี่อีกสักพัก เธอยังมีเวลาและโอกาส”
ม่านฟ้าแอบกำหมัด
“หึ！”
กวินทร์อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา
พี่พลเป็นผู้ชายซื่อคิดอะไรก็พูดแบบนั้น น่าจะเปลี่ยนแค่ตอนอยู่ต่อหน้าวันวิวาห์เท่านั้น
ฮ่องเต้ก็กลั้นขำอย่างทรมาน：“ฟ้า ไม่ใช่ว่าเธอคงยังไม่ยอมแพ้ต่อตาพลอีกหรอกนะ？”
ม่านฟ้าตกอยู่ในสถานการณ์ลำบากใจมาก
เธอกดความแค้นที่มีอยู่ทั่ว เชิดคางขึ้นอย่างเย่อหยิ่ง：“ฉันยอมรับ ฉันชอบพลมากจริงๆ แต่ฉันม่านฟ้าก็ไม่ใช่คนที่ปล่อยให้ตัวเองตกต่ำขนาดนั้น ทั้งที่รู้ว่าเขาไม่ชอบฉันก็ยังไปตามติดทำให้รู้สึกรังเกียจ คอยดูเถอะ สามีในอนาคตของฉัน จะต้องเพอร์เฟคกว่าพวกนายแน่”
เพื่อพิสูจน์ว่าตอนนี้ตัวเองลืมได้แล้วจริง ม่านฟ้าหันไปที่จอมพล พูดอย่างใจกว้างว่า：“ถึงอย่างไรก็โตมาด้วยกันแต่เด็ก พาพี่สะใภ้กลับไปจัดงานแต่งที่เมืองโตตูเมื่อไหร่ บอกฉันล่วงหน้าด้วย เครื่องประดับงานแต่งพวกนายฉันช่วยสนับสนุนเอง ถือว่าเป็นของขวัญแต่งงาน”
“ไม่จำเป็น”
จอมพลปฏิเสธอย่างเฉยเมย：“ผมจะหาคนทำเรื่องพวกนี้เอง”
“ไม่จำเป็นได้ไง！จำเป็นสิ！ต้องจำเป็นอยู่แล้ว！”
ฮ่องเต้ยื่นแขนออกไป วางไปบนไหล่จอมพลอย่างเอ้อระเหยลอยชาย：“ตาพล ถึงนายไม่ต้องการ ก็ต้องรับน้ำใจของฟ้าไว้หน่อยนะ ไม่อย่างนั้น ฟ้าจะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ ว่าในใจตัวเองไม่มีอะไรต่อพี่สะใภ้ได้อย่างไร？！”
แววตาเยือกเย็นของม่านฟ้าเต็มไปด้วยความโกรธ มือสองข้างกำแน่น
ฮ่องเต้ไอ้สารเลวนี่จงใจแน่！
จอมพลได้ยิน ก็พิจารณาอย่างจริงจัง พยักหน้า：“พูดก็มีเหตุผล”
ม่านฟ้าหัวเราะอย่างฝืนๆออกไป กัดฟันกรามแน่นไม่แสดงกิริยาไร้มารยาทต่อที่สาธารณะ
……
เชลน่าคอสเมติกส์
วันวิวาห์เอาสัญญากลับไป จากนั้นเรียกหัวหน้าฝ่ายขาย ฝ่ายผลิต จัดซื้อ โลจิสติกส์และแผนกอื่นๆกลับมาบริษัทเพื่อประชุมเร่งด่วน
พวกเขาทำงานกันจนดึกดื่น ถึงกำหนดกระบวนการส่งออกสินค้าทั้งหมดออกมาได้
ริชชี่ยิ้มอย่างหยอกล้อ：“วันหยุดของพวกเรา ก็ผ่านไปเช่นนี้ ประธานวันวิวาห์ไม่เลี้ยงข้าวอะไรสักหน่อย เพื่อเป็นการชดเชยให้ทุกคนหน่อยเหรอคะ？”
วันวิวาห์ดูเวลา ก็เห็นว่าดึกแล้วจริงๆ
ทุกคนต่างได้รับการแจ้งเตือนให้มาทำโอทีที่บริษัทตั้งแต่บ่าย จนตอนนี้ยังไม่ได้กินข้าวเย็น
เธอมีแต่ความรู้สึกเสียใจทั่วใบหน้า：“วันนี้ลำบากทุกคนแล้ว ทุกคนทนอีกหน่อยนะ รอสินค้าใหม่ออกอย่างราบรื่นแล้ว จะชดเชยให้ทุกคนหลังงานเลี้ยงฉลองแน่นอน วันนี้ฉันจะเลี้ยงมื้อดึกพวกคุณเอง”