บทที่ 113 เป้าหมายคือเธอ

“กินอาหารเดลิเวอรี่ไป แล้วอาการของอาหารเป็นพิษต่างกัน เป็น 8 คน เพิ่งล้างท้องไป ตอนนี้กำลังสังเกตการณ์อยู่”

ผู้คนที่อาหารเป็นพิษมีอาการเซื่องซึม วันวิวาห์ที่ไม่เป็นก็เหนื่อยล้าอย่างมาก

เธอมองไปรอบๆแปดคนที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้ พูดปลุกอารมณ์ว่า：“แจ้งความแล้ว ตำรวจได้นำตัวอย่างอาหารที่เหลือไป และส่งทดสอบแล้ว”

โมโมะขมวดคิ้วแน่น：“เป็นแบบนี้ได้ไง！”

“ฉันก็ไม่รู้”

ทุกคนเห็นวันวิวาห์โทษตัวเองอย่างมาก เพื่อนร่วมงานที่พอมีสภาพดีหน่อยก็ปลอบเธอ：“ประธานวันวิวาห์ คุณอย่าโทษตัวเองเลย คุณไม่ผิด ใครจะไปรู้ว่ากินเดลิเวอรี่จะเข้าโรงพยาบาลได้”

“ใช่ อาหารนั้นพวกเราสั่งเอง ไม่เกี่ยวกับคุณ อีกอย่าง ตำรวจเข้ามาแทรกแซงแล้ว”

กำลังพูดอยู่นั้น ก็มีคนอาเจียนอีก มีคนกำลังท้องเสียอยู่ในห้องน้ำ

ตอนนี้ที่นั่นชุลมุนมาก

โมโมะก็ไม่ถามอะไรอีก รีบประคองคนป่วย กับวันวิวาห์ ช่วยถือกระโถนรับอาเจียน

วันวิวาห์มองริชชี่ที่อาเจียนจนหน้าซีด ช่วยเธอตบหลังไป ยื่นน้ำไปให้：“ขอโทษทุกคนจริงๆนะ วันหยุดที่แสนวิเศษ ก็ถูกฉันเรียกออกมาทำโอทีไม่พอ ยังทำพวกคุณเข้าโรงพยาบาลอีก”

ริชชี่อยากตอบกลับ แต่ท้องไส้ปั่นป่วน นอกจากอาเจียน ก็พูดอะไรไม่ได้

ริมฝีปากสีชมพูของวันวิวาห์เม้มแน่นเป็นเส้นตรง กดไว้จนซีด

พอริชชี่อาเจียนเสร็จ ก็หยิบกระโถนไปเทอ้วกที่ห้องน้ำ

กลิ่นอ้วกเหม็นจนทำให้สะอิดสะเอียน

วันวิวาห์ได้กลิ่นก็หน้าซีดลง สภาพดูเหมือนล้มลงได้ตลอดเวลา แต่กลับฝืนยืนต่อไป

โมโมะประคองอีกคนออกมาจากห้องน้ำ เห็นแบบนี้ก็สงสารจนตาแดงก่ำ

เธอบีบจมูกวิ่งเข้าไป：“ฉันเองละกัน ถึงเธอจะโตมาด้วยการที่ทำอะไรด้วยตัวเองหมด แต่ยังไงก็เป็นลูกสาวตระกูลโสธรณาลัย เติบโตมาอย่างอยู่ดีกินดี เคยทำแบบนี้ที่ไหนกัน”

วันวิวาห์รีบดันเธอออก กลั้นหายใจแล้วพูดอย่างรวดเร็ว：“เธอก็เหมือนกันไม่ใช่เหรอ？เคยทำแบบนี้ที่ไหนกัน？ยืนไกลหน่อย”

เธอถือกระโถนเข้าไปแล้วออกมา โมโมะก็ยังยืนอยู่หน้าประตู

สีหน้าทั้งสองซีดไป ผ่านไปสักพักก็ยังไม่ดีขึ้น

วันวิวาห์ระงับความคลื่นไส้นั้นไว้ ฉีกยิ้มอย่างหดหู่ พูดปลอบโมโมะ：“ฉันไม่เป็นไร จริงๆ แค่พวกเขาไม่เป็นอะไร ตอนนี้ให้ฉันไปช่วยทำความสะอาดห้องน้ำฉันก็ทำ”

ความอ่อนน้อมถ่อมตนแบบนี้ของวันวิวาห์เกือบทำให้โมโมะใจสลาย

จอมพลกับกวินทร์มาถึงพอดี

วีระเห็นในมือวันวิวาห์ถือกระโถน ก็ตกใจ รีบเข้าไปเอากระโถนมา：“คุณหญิง เรื่องพวกนี้ให้พยาบาลดูแลก็พอ ผมจัดการเรียบร้อยแล้ว”

โมโมะโล่งใจอย่างมาก ผลักวันวิวาห์ไปในอ้อมแขนจอมพล：“พาวิวาห์ไปสูดอากาศหน่อยเถอะ เดี๋ยวเธอจะป่วยไปอีกคน ทั้งๆที่พวกเขายังไม่หายดี”

จอมพลพาหญิงสาวที่เข้ามาในอ้อมแขนออกไปจากห้องฉุกเฉิน พูดปลอบไปว่า：“ระหว่างทางที่มา ผมรู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น เพื่อนร่วมงานคุณไม่สาหัสมาก กวินทร์จับตาดูอยู่ ไม่เป็นไรหรอก”

วันวิวาห์มองประตูโซนห้องฉุกเฉิน ยิ้มอย่างขมขื่น：“ได้ออเดอร์ใหญ่ไป ยังไม่ทันได้ดีใจ ก็พบความทุกข์ในความสุขเสียแล้ว ฉันยอมนอนอยู่ในนี้เสียดีกว่า ……”

จอมพลขมวดคิ้ว จับแขนเธอแล้วพูดอย่างเคร่งขรึม：“วันวิวาห์ ร่าเริงหน่อยสิ ถ้าคนที่ล้มไปเป็นคุณ พวกเขาก็จะเสียกระดูกสันหลังไป เชื่อผมเถอะ พวกเขาไม่เป็นไรหรอก”

เขาพาเธอกลับไปที่ห้องฉุกเฉิน พูดกับคนเหล่านั้นที่นอนอยู่ตรงโซนสังเกตการณ์：“ทุกคนรักษาตัวกันอย่างสบายใจได้เลย ผมรับรองกับทุกคนว่า จะไม่ให้ทุกคนเป็นอะไรไปแน่ เรื่องนี้ พวกเราจะให้คำอธิบายที่ดีกับทุกคนแน่นอน พอทุกคนออกจากโรงพยาบาลแล้ว ไม่ว่าคนรับผิดชอบคือใคร หลังจากผ่านกระบวนการชดเชยปกติแล้ว ผมจะชดเชยให้ทุกคนอีกทีแทนประธานวันวิวาห์ของพวกคุณเอง”

หมอที่กำลังกรอกบันทึกพูดด้วยรอยยิ้ม：“พวกคุณคงยังไม่รู้ใช่ไหม คุณหมอจอมพลเป็นเทพของโรงพยาบาลพวกเรา เมื่อเขาพูด ถึงเป็นเหล่าเทพเทวดาที่ไหนวันนี้ก็ทำอะไรพวกคุณไม่ได้ ทุกคนพักผ่อนอย่างสบายใจเถอะ มีอะไรแปลกๆก็บอกพวกเราทันที พวกเราจะจัดการทันที ……”

วันวิวาห์ที่ตื่นตระหนกไปทั้งคืนก็สงบลงในเวลานี้

หลังจากโล่งอกแล้ว ก็ค่อยๆอ่อนล้า

จอมพลหาเก้าอี้ให้เธอ ก็ให้เธอนั่งพักตรงมุมสักพัก