บทที่ 114 ได้ยินแล้วใจเต้น

“ว่างแล้วเหรอ？”วันวิวาห์ยืนขึ้นมา ขยี้ตาให้ตื่น

“อือ คุณเหนื่อยมากไปแล้ว ผมให้วีระเปิดห้องที่โรงแรมข้างโรงพยาบาล ไปพักผ่อนเถอะ”

“ไม่ต้อง เพิ่งงีบไป ดีขึ้นมาบ้างแล้ว ……”

จอมพลไม่ฟังเลย จะพาเธอออกไปจากโรงพยาบาลให้ได้

ห้องของโรงแรมเป็นห้องชุด

จอมพลเอาเสื้อคลุมอาบน้ำตัวใหม่ที่วีระเตรียมไว้ล่วงหน้าเข้าไปในห้องน้ำ：“อาบน้ำ กินอะไรสักหน่อย แล้วนอน ถ้าคุณยังไม่เข้าใจ ผมจะลงมือช่วยคุณเองกับมือ”

ตอนที่พูดประโยคท้ายๆ เสียงเขาแหบลงไม่รู้ตัว พร้อมกับเสน่ห์เย้ายวนคน

วันวิวาห์หน้าแดง วิ่งเข้าไปในห้องน้ำแล้วล็อกประตู

จอมพลหัวเราะเบาๆด้านนอกห้องน้ำ

วันวิวาห์อาบน้ำเสร็จออกมา เขาก็จ้องเธอกินอาหารเช้า นอนบนเตียง

จอมพลก้มเอวไปจูบริมฝีปากวันวิวาห์：“พักผ่อนเยอะๆ รอคุณตื่นมา ทางตำรวจน่าจะมีเบาะแสของผู้ต้องสงสัยแล้ว”

วันวิวาห์พยักหน้าอย่างเชื่อฟัง

ชายหนุ่มจะไป

เธอก็คว้าชายเสื้อของเขาไว้：“จอมพล ขอบใจนะ”

เสียงที่ฟังดูอ่อนแอไม่ได้ยินบ่อยๆนั้น พอได้ยินแล้วใจเต้นแรง

จอมพลเลิกคิ้วขึ้นเหมือนจะยิ้มก็ไม่ยิ้ม：“อยากขอบคุณจริงๆล่ะก็ รักษาสภาพจิตใจให้ดี แล้วตอนค่ำกลับไปค่อยขอบคุณ”

วันวิวาห์หน้าแดงทันที เหมือนถูกไฟช็อต รีบปล่อยเสื้อเขา คลุมผ้าห่มตั้งแต่หัวจรดเท้า พร้อมกับซ่อนตัวไว้ข้างใน

จอมพลยิ้มอย่างมีความสุข หันกลับออกไป

……

โรงพยาบาลอุ่นรัก

วีระถือเอกสารฉบับหนึ่งเข้าไปในห้องทำงานจอมพล

“Boss นี่คือผลการสืบหาของทางตำรวจครับ”

เขาวางเอกสารไปบนโต๊ะจอมพลอย่างเคารพ：“พนักงานเดลิเวอรี่ที่ส่งอาหารเดลิเวอรี่ให้คุณหญิงถูกคนส่งเดลิเวอรี่อีกคนชนระหว่างที่ส่งอาหาร เจ็บหนักเล็กน้อย เลยไม่ได้ไปส่งอาหารต่อ พนักงานเดลิเวอรี่ที่ชนเลยบช่วยเขาส่งอาหารเอง”

กวินทร์ขมวดคิ้ว：“ดังนั้น จึงเป็นพนักงานเดลิเวอรี่ที่ชนวางยา？”

สายตาวีระดูจริงจัง：“ตอนนี้หลักฐานชี้ไปทางนี้ แต่ทางตำรวจไม่ได้หลักฐานโดยตรงที่วางยา และก็คนๆนี้ใส่หมวกกันน็อกกับสวมหน้ากากตลอด และเขายังสวมเสื้อที่เหมือนพนักงานเดลิเวอรี่คนนั้นด้วย ภาพที่กล้องวงจรปิดถ่ายได้มองหน้าจริงๆไม่ออก พอส่งอาหารเสร็จ เขาก็หายไป”

“อะไรก็เป็นไปได้หมด ดูเหมือนว่าคนๆนี้จะเข้าใจสถานการณ์ของพี่สะใภ้เป็นอย่างดี มีความเป็นไปได้สองทาง หากไม่ใช่ คนที่อยู่ข้างกายพี่สะใภ้ งั้น เขาก็เป็นไส้ศึกที่อยู่ข้างๆพี่สะใภ้！”

คิ้วทรงดาบของจอมพลขมวดแน่น เงียบไปสักพัก：“วีระ คุณไปสืบกับตัว ผมไม่เชื่อการทำงานของตำรวจ”

“ครับ”

วีระตอบตกลง แล้วหันกลับออกไปจัดการ

กวินทร์เตือนอยู่ในเก้าอี้หมุน：“พี่สะใภ้สร้างศัตรูที่นี่เยอะมาก เป็นแบบนี้ต่อไปก็ไม่ได้ ถูกกระทำมากไป นายพาเธอกลับเมืองโตตูล่วงหน้าไม่ดีกว่าเหรอ”

จอมพลหลับตาพิงไปที่หลังเก้าอี้ วางข้อศอกบนที่วางแขนของเก้าอี้ ขมวดคิ้วเบาๆ：“จัดการอยู่ ใครจะรู้ว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ได้ล่ะ”

เหอะ！

ภรรยาตัวน้อยของเขาคนนี้ ไม่ใช่คนที่ทำให้ใครอดห่วงได้จริงๆ

……

โรงแรม

วันวิวาห์สะดุ้งตื่นจากฝันร้าย เด้งขึ้นมานั่งทันที

ด้านนอกมีแดดส่องเข้ามา เธอรีบเปิดผ้าห่มลงจากเตียง

พอยืนขึ้น ก็เห็นเสื้อผ้าสะอาดที่รีดจนเรียบแขวนบนที่แขวนด้านข้าง

เป็นของใหม่หมด ป้ายห้อยที่ถูกตัดทิ้งอยู่ในถังขยะข้างๆ

วันวิวาห์รู้สึกอบอุ่นในใจ รีบเปลี่ยนชุดออกไปจากห้อง จะไปดูที่โรงพยาบาล

ในโถงโรงแรม เธอเกือบชนเข้ากับเทพบุตรที่เข้ามาจากด้านนอก

ทั้งสองหยุดฝีเท้าทันที

“คุณวันวิวาห์？”

เทพบุตรแปลกใจเล็กน้อย ยิ้มไปอย่างอบอุ่น：“พวกรเมีโชคชะตาต่อกันจริงๆ”

วันวิวาห์ฝืนยิ้มออกมา：“บังเอิญจริงๆค่ะ สัญญาเมื่อวาน ขอบคุณคุณเทพบุตรนะคะ เชิญคุณตามสบายเลย ฉันมีเรื่องต้องไปก่อน เดี๋ยววันไหนจะเลี้ยงข้าวเป็นการขอบคุณคุณ”

พูดจบ เธอก็รีบออกไปด้านนอก

เทพบุตรก้าวไปขวาง หยุดเธอไว้แล้วถามอย่างเป็นห่วง：“สีหน้าคุณไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ป่วยหรือมีปัญหาอะไรไหมครับ？”

วันวิวาห์นึกถึงความหึงหวงของจอมพลเมื่อวาน ก็ไม่อยากพูดมากนัก ได้แต่พูดล้อเล่นไปว่า：“ไม่เป็นไรค่ะ แค่มึนกับออเดอร์เมื่อวานของคุณไปหน่อย ดีใจมากไปหน่อย เลยนอนไม่หลับ ขอบคุณสำหรับความเอาใจใส่ของคุณเทพบุตรมากเลยนะคะ ฉันขอตัวก่อน”

เธอเดินผ่านเขาออกไปต่อ