บทที่ 126 หน้าเย็นใจอ่อน

โรงพยาบาลอุ่นรัก

ห้องเตรียมผ่าตัด

ผู้ช่วยแพทย์สวมชุดปลอดเชื้อให้จอมพล

กวินทร์รู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย: "พี่พล พี่โอเคไหม"

“กำลังพูดถึงอะไร”

ดวงตาของ กวินทร์เป็นประกายยิ้มและพูดว่า "ก็คือ... ฉันแค่อยากถามว่าพี่มีความมั่นใจไหม"

จอมพลเหลือบมองเขาอย่างดูถูก: "นายป่วยหรือจะกลายเป็นมนุษย์ป้าแล้ว?ยิ่งอยู่ภาพลักษณ์และอารมณ์ของผู้หญิงวัยกลางคนก็มากขึ้นเรื่อย ๆ "

กวินทร์หัวเราะแห้งๆ แต่รู้สึกโล่งใจเล็กน้อย

ยังว่าได้รุนแรงขนาดนี้ คงไม่ได้เห็นข่าวหรอกมั้ง?!

ดูเหมือนว่าการทะเลาะกับ วันวิวาห์ไม่ได้ไร้ประโยชน์ อย่างน้อยเวลาปิดเครื่องนาน!

กวินทร์เริ่มพูดพล่าม “ฉันก็แค่กังวลนายเอง การผ่าตัดครั้งนี้ยากมากและเป็นแม่ยายของผู้ว่าราชการจังหวัด สงสารโรงพยาบาลเล็กๆ ของฉัน ถ้าฉันต้องการอยู่อย่างสงบที่นี่ ฉันต้องไม่ทำให้ผู้นำโกรธ นายว่าใช่ไหม?! "

สิ่งที่ตอบสนองต่อเขาคือ จอมพล หันหลังกลับโดยไม่ลังเลและเข้าไปในห้องผ่าตัด

ประตูห้องผ่าตัดถูกปิด

กวินทร์หายใจเข้ายาวๆ และออกไปหา วีระทันที

“เจ้านายของนายไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับภรรยาของเจ้านายนาย นายควรไปดูว่าเกิดอะไรขึ้นที่นั่น ถ้าประสบปัญหา โปรดติดต่อฉันทันทีเลยนะ แล้วฉันจะไปแก้ไข อย่าส่งผลกระทบต่อการผ่าตัดของเจ้านาย "

วีระกล่าวอย่างจริงจังว่า: “ตรวจสอบแล้ว และข่าวเพิ่งส่งมา โรงงานเปล่าประโยชน์แล้ว และวัตถุดิบและผลิตภัณฑ์สำเร็จรูปได้รับความสูญเสียอย่างร้ายแรง โชคดีที่ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ ตำรวจกำลังสอบสวนสาเหตุไฟไหม้ ยังไม่มีอะไรคืบหน้า ปัญหาเดียวในตอนนี้น่าจะเป็นวันที่ส่งสินค้าใกล้เข้ามาและไม่มีสินค้าที่ส่งได้ "

“สูญเสียไปเท่าไหร่?”

“ไม่รู้ ยังไม่ได้ประมาณ แต่ 70% ของสินค้าต้องมาจากโรงงานที่ไฟไหม้ ขาดทุนเยอะแน่นอน ได้ยินมาว่าคุณหญิงและคุณโมโมะได้ออกไปหาโรงงานแปรรูปแล้ว”

กวินทร์หยิบโทรศัพท์มือถือของเขาออกมาและดูรายชื่อผู้ติดต่อ: "นายหญิงของนายเด็ดขาดมาก ฉันจะหาโรงงานแปรรูป นายไปตรวจสอบทันทีว่าหล่อนมีเงินทุนพอไหม และวัตถุดิบ มันไม่ง่ายเลยที่จะเพิ่มของในคราวเดียว คนเมืองนราวัณเก่งที่สุดในการขึ้นราคา!”

วีระดูเคร่งขรึม: "พวกเขากล้า!"

กวินทร์ส่งเสียงโถ่

เป็นคนที่พี่พลอบรมจริงๆเลย

หความมั่นใจนี้ สุดๆเลย!

……

อีกด้านหนึ่ง

วันวิวาห์และโมโมะมาที่โรงงานที่พวกหล่อนเคยทำงานด้วยมาก่อน

โรงงานแห่งนี้มีขนาดใหญ่ที่สุดเมื่อเทียบกับโรงงานอื่นๆ และสายการผลิต สุขอนามัย ต่างๆก็เป็นที่น่าพอใจสำหรับเธอ

ข้อเสียอย่างเดียวคือธุรกิจของโรงงานนี้ดีและยุ่งเกินไป!

หลังจากฟังคำขอของวันวิวาห์ผู้รับผิดชอบอีกฝ่ายดูไม่ค่อยสะดวกรับงาน: “ประธานวิวาห์ เรารู้จักกันดี ผมจะไม่ไปอ้อมค้อมกับคุณ ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากช่วยคุณ แต่ปริมาณที่คุณต้องการผลิตนั้นเยอะมาก เวลามีน้อย แม้ว่าผมจะเต็มใจช่วย ผมก็ช่วยไม่ได้ "

“ประธานวิสุทธิ์ ราคาไม่ใช่ปัญหา”

“ประธานวิวาห์ คุณรู้ว่าผมเป็นคนยังไง คุณยังไม่เข้าใจเหรอ ไม่ใช่เรื่องของราคา แค่กำลังการผลิตของเรามีจำกัด และเราไม่สามารถจัดส่งตรงเวลาได้จริงๆ...”

ขณะที่เขากำลังพูดอยู่ โทรศัพท์ของประธานวิสุทธิ์ก็ดังขึ้น

เขาพูดคำว่าขอโทษ ลุกขึ้นและเดินไปที่โต๊ะเพื่อรับโทรศัพท์

ใบหน้าโมโมะเต็มไปด้วยความโกรธและพูดเบาๆว่า: "ไอ้นาม胡นี้ได้ยินว่าจะขึ้นราคาเพิ่มให้ ดวงตาของเขาเป็นประกายเหมือนดาว เขาคิดว่าเราตาบอดหรือไง!"