บทที่ 127 รู้สึกหงุดหงิด

ไปง้อเขากลับ?

รอยยิ้มบนใบหน้าของ วันวิวาห์จางหายและเธอก็พูดด้วยเสียงต่ำๆ ว่า “ไม่ใช่ฉันที่โกรธ คุณก็เห็นว่าตอนนี้ฉันยุ่งมากและฉันไม่มีเวลาไปโกรธเรื่องพวกนี้"

： “……”

จินจินเข้ามา: "ประธานวิวาห์ รถอยู่ข้างล่างแล้ว คุณไปที่โรงงานได้ทันทีเลยค่ะ"

วันวิวาห์ออกคำสั่งอย่างสุภาพเพื่อขับไล่เขา: “เลขาวีระ รบกวนคุณแล้วที่อุตส่าห์มา ฉันมีเรื่องด่วนและฉันต้องออกไปทันที คุณ...”

วีระรีบพูดโดยไม่รอให้วันวิวาห์พูดจบ “ผมจะกลับไปโรงพยาบาลทันที คุณยุ่งกับงานคุณเลยครับ”

วันวิวาห์ พยักหน้าและพา จินจินออกไปทันที

……

โรงพยาบาลอุ่นรัก

การผ่าตัดมารดาของผู้ว่านดลประสบความสำเร็จอย่างมาก

ทันทีที่ จอมพลออกจากห้องผ่าตัด เขาก็ถูกล้อมไปด้วยดอกไม้และเสียงปรบมือ

ผู้เชี่ยวชาญและอาจารย์กลุ่มใหญ่มารวมตัวกันรอบๆ เพื่อชมเขา: "คนรุ่นหลังนี้เก่งมาก คุณหมอจอมพลเป็นดาวรุ่งพุ่งแรงในวงการแพทย์จริงๆเลย"

"ถ่ายทอดสดการผ่าตัดครั้งนี้ ทำให้ผมอึ้งทึ่งเลยทีเดียว"

"สมกับเป็นนักศึกษาที่มีความสามารถที่กลับมาจากอเมริกา"

“……”

การผ่าตัดวันนี้ยากเกินคาด ถึงแม้จะไม่ใช่เคสแรกในประเทศ แต่น้อยคนนักที่จะได้เห็นหรือเข้าร่วมด้วย

ดังนั้น กวินทร์จึงจัดให้มีการถ่ายทอดสดเพื่อสังเกตการณ์

จอมพลยืนเป็นเวลาหลายชั่ว เสื้อผ้าบนหลังของเขาเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ

เขาพยักหน้า ให้ทุกคนและเดินออกจากห้องผ่าตัดหลังพูดสองสามคำเสร็จ

ข่าวการผ่าตัดที่ประสบความสำเร็จได้แพร่กระจายไปนานแล้ว

จอมพลกลับไปที่ห้องทำงาน และทันทีที่เขาผลักประตูเข้าไป ผู้ว่านดลก็ทักทายเขา

เขาจับมือ จอมพล อย่างตื่นเต้น: "จอมพลขอบคุณคุณมาก ทักษะของ จอมพลเป็นเพดานแห่งแพทย์ในหนุ่มสมัยนี้จริงๆ สามารถบรรลุความสำเร็จได้ตั้งแต่อายุยังน้อยเป็นสิ่งที่น่าภูมิใจจริงๆ……"

เหนื่อยล้าของ จอมพลที่ปรากบนใบหน้า แต่ถูกเขาอดกลั้นไว้

เขาเอามือออกจากมือของผู้ว่านดล: “ยินดีครับ การเผชิญกับกรณีแบบนี้เป็นโอกาสอันยากลำบากที่แพทย์ทุกคนอยากจะฝึกฝน ผมต้องขอขอบคุณผู้ว่านดลที่ไว้วางใจและให้โอกาสผมได้ฝึกฝน”

หลังจากที่ผู้ว่านดลไป รอยยิ้มบนใบหน้าของ จอมพลก็หายไปในทันที และเขาก็หันไปหา กวินทร์ และพูดออกไปว่า: “ต่อไปอย่าทำสิ่งที่ไร้ประโยชน์แบบนี้ เสียเวลาและพลังงาน ถ้าว่างขนาดนั้น ก็เขียนความรู้สึกหลังดูการถ่ายทอดสดการผ่าตัดเมื่อกี้มา”

กวินทร์ถูกว่าจนทำตัวไม่ถูก แตะจมูกแล้วเรียบพูดอย่างรวดเร็ว: "โอเค ฉันรู้แล้วหน่า นี่ไม่ใช่ใครๆ อยากเห็นไม่ใช่หรอ นายรีบไปพักผ่อนเถอะ ฉันให้คนเตรียมงานฉลองนายอยู่รอให้นายพักผ่อนให้เพียงพอก็...”

“ไม่ต้อง”

จอมพลขัดจังหวะ ถอดชุดปลอดเชื้อแล้วโยนเข้าไปในตะกร้าข้างๆ เขา หยิบเสื้อคลุมที่แขวนอยู่บนไม้แขวน หันหลังแล้วเดินออกไป: "ฉันไม่ได้กลับบ้านมาหลายวันแล้ว กลับบ้านไปกินข้าว" "

รอยยิ้มบนใบหน้าของ กวินทร์ หยุดนิ่งทันที

“พี่……พี่พล”

เขารีบตามไป

จอมพลกลับบ้านอย่างใจริ้น

กวินทร์กัดกราม: “นายกลับไป… พี่สะใภ้ของก็ไม่อยู่บ้านเหมือนกัน”

เสียงฝีเท้าของ จอมพล หยุดลงกะทันหัน

กวินทร์รีบหยุดข้างหลังเขาและก้าวถอยหลังสองก้าวโดยไม่รู้ตัว

จอมพลหันกลับมา ดวงตาที่ลึกๆของเขาดูเหมือนจะแข็งตัว: "แกรู้ได้อย่างไร เกิดอะไรขึ้น?"