บทที่ 129 คนที่สงสัย

วันวิวาห์ตกตะลึง

เสียงนั้นติดอยู่ในลำคอของเธอ และสมองของเธอก็ว่างเปล่าเล็กน้อยในขณะนี้

จอมพล ถอนหายใจ ดึงเธอเข้าไปในอ้อมแขนของเขาอีกครั้ง และลูบคางของเขาบนหัวของเธอ: “เพราะคุณดีเกินไป เพราะคุณไม่ต้องการให้คนอื่นคิดเกี่ยวกับคุณ ตอนนี้คุณพอใจแล้วหรือยัง?”

สมองของ วันวิวาห์ ยังคงว่างเปล่า เธอเงยหน้าขึ้นและจ้องไปที่กรามของชายคนนั้นอย่างว่างเปล่า

คอของ จอมพล ขยับ ก้มศีรษะและจูบริมฝีปากสีชมพูทั้งสองของเธออีกครั้ง

วันวิวาห์ตื่นเต้นมากกับจูบมาก และมีเสียงฝีเท้ามาจากทางเดินด้านนอก

เธอสะดุ้งตื่นและผลัก จอมพล ออกไปทันที

ทั้งสองสบตากันอย่างหมดลมหายใจ

ตาของ วันวิวาห์ เปลี่ยนเป็นสีแดงด้วยอารมณ์ เธอก้มหน้าลงอย่างเขินอาย และหยุดมองเขา: "กลับไปพักผ่อนเถอะ อย่ามาสร้างปัญหาที่นี่"

จอมพลขมวดคิ้ว "ผมกำลังช่วยคุณ"

"ไม่ ฉันทำเองได้"

มีโรงงานแปรรูปมาช่วยในการผลิตแล้วตราบใดที่มีพนักงานเพียงพอและทำงานล่วงเวลางาน การผลิตก็เสร็จก่อนส่งมอบได้

จอมพลบีบกรามของ วันวิวาห์ และบังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นมอง: "สาวน้อย อย่าลืมนะ เธอมายั่วยุฉันก่อน ตอนนี้อยู่ในกำมือเธอแล้ว เธอจะต้องรับผิดชอบให้ถึงที่สุดนะ!"

วันวิวาห์รู้สึกผิด สะบัดมือออก และพูดเหมือนโกรธ “รับผิดชอบก็รับผิดชอบ รับผิดชอบไม่ได้หมายถึงมัดสุนัข ฉันจะผูกเชือกที่คอคุณได้ตลอด เพื่อพาคุณไปทุกที่ เร็วกลับไปได้แล้ว ผ่าตัดมาทั้งวัน มาช่วยที่นี่นานขนาดนี้ ไม่เหนื่อยที่เหรอ?”

“มัดสุนัข？”

ดวงตาของชายหรี่ลงอย่างอันตราย

วันวิวาห์ อยากจะกลอกตา

เกิดอะไรขึ้นกับผู้ชายคนนี้ โฟกัสที่ประเด็นเป็นไหม?

เธอพูดอย่างเฉยเมย: "คุณได้ยินผิด"

จอมพล รู้ว่าเธอยังคงโกรธ แต่ก็ไม่อยากหาเรื่องเธอต่อ: "กลับไปกินข้าว ถ้าเหนื่อยมากผมจะพักผ่อน"

เขามองเธออย่างเย็นชา: "วันวิวาห์ จำไว้นะว่าผมเป็นสามีของคุณ! หากคุณไม่หาผมหลังจากเหตุการณ์ใหญ่เช่นนี้เกิดขึ้น คุณคิดว่าคุณคือเดจาวูที่มีสามหัวและหกแขนจริงๆเหรอ"

วันวิวาห์เม้มปากอย่างดื้อรั้นและไม่พูดอะไร

จอมพลอดไม่ได้ที่จะใจอ่อนลงอีกครั้งและบีบใบหน้าเล็ก ๆ ที่ซีดเซียวของเธออย่างสมใจ: "ถ้าคุณไม่มาหาผม ผมจะมาหาคุณ สะกดรอยตาม ดื้อรั้น จะทำทุกอย่างสารพัด...อะไรก็ได้หมด แต่อยากให้ผมให้โอกาสเธอ ผู้เจ้าเล่ห์คนนี้อีกครั้งเพื่อไปจีบคนอื่น! "

วันวิวาห์เบิกตากว้าง: "..."

ผู้หยิงชั่ว？！

เธอ？！

สลับกันหมดแล้ว!

อย่างไรก็ตาม เรื่องนี้ว่าไปว่ามา ไม่มีใครทราบแน่ชัดว่าใครผิดมากเท่าไหร่!

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังมีประวัติที่ไม่ชัดเจนอีกด้วย

ลืมไปเถอะ เธอเป็นผู้หญิงที่ดีและไม่อยากหาเรื่องผู้ชายคนนี้!

วันวิวาห์ลูบหน้าอกของ จอมพล ด้วยมือเล็กๆของเธอเพื่อช่วยให้เขาสงบลง: "ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ไม่โกรธ เรื่องนี้เราทั้งสองไม่มีใครจะบริสุทธิ์กว่ากัน เรื่องนี้พลิกผ่านไปเถอะ "

จอมพลกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง

วันวิวาห์จ้องด้วยดวงตาและพูดอย่างก้าวร้าวว่า "บอกว่าผ่านไปแล้ว"

ผู้ชายหุบปากอย่างเด็ดขาด

วันวิวาห์พอใจ แสดงความนุ่มนวล "กลับไปเถอะ คุณอยู่นี่จะส่งผลกระทบต่อทุกคนที่นี่"

“กระทบใคร?”

“ฉัน!” วันวิวาห์ชี้ไปที่ตัวเองทันทีและเน้นว่า: “เมื่อฉันเห็นคุณ ฉันรู้สึกฟุ้งซ่าน ไร้สมาธิ และไม่ตั้งใจทำสิ่งต่างๆ คุณมีอิทธิพลต่อฉัน ดังนั้น กลับไปเถอะ”

เธอเดินไปดึงประตู พยายามผลักเขาออกไป

จอมพลคว้าตัวเธอไว้ในอ้อมแขนของเขาแล้วกดไปที่กำแพง เสียงของเขาเบาลง ดังก้องกังวานราวกับไฟฟ้าช็อต: “ถ้าอย่างนั้น ผมจะสวมชุดทำงานเหมือนกับทุกคน ใส่หน้ากาก คุณ…”

วันวิวาห์โพล่งออกมา: “ชุดทำงาน? คนอื่นใส่ชุดทำงาน คุณสวมคือชุดเย้ายวน!”

“เฮอะ！”