บทที่ 130 ความหึงหวง

จอมพลไม่ตอบ เอาโทรศัพท์ออกจากกระเป๋าแล้วโยนให้ กวินทร์: "หาคนสองสามคนเพื่อจ้องมองเทพบุตรและค้นหาว่าภาพเหล่านั้นมาจากไหน"

กวินทร์รีบรับโทรศัพท์และตกตะลึง

หลังจากนั้นไม่นานเขาก็ตระหนักว่าเขากำลังพูดถึงภาพถ่ายที่คลุมเครือของเทพบุตรและวันวิวาห์ที่ใครบางคนส่งไปยังโทรศัพท์มือถือของเขาเมื่อไม่กี่วันก่อน

“ทำไมพี่ต้องไปสนใจ เห็นได้ชัดว่ามีคนพยายามยั่วยุความสัมพันธ์ระหว่างพี่กับพี่สะใภ้ มีคนมากเกินไปที่จะทำแบบนั้น คนที่ชอบพี่และพี่สะใภ้น่าสงสัยหมด"

“แกอยากจะบอกว่าคุณม่านฟ้า?”

กวินทร์แตะที่จมูกของเขาและไม่พูดอะไร

เมื่อพูดถึงการต่อสู้ระหว่างเหล่าทวยเทพ แค่ดูเฉยๆนั้นสบาย แต่ถ้าหนักอาจจะทำให้ไฟลามมาถึงตนเองมันง่ายที่จะติดอยู่ในการแสดง และถ้าคุณไม่ทำให้ถูกต้อง คุณจะถูกเผา

“คุณม่านฟ้ามีแผนร้าย แต่ไม่กล้าที่จะสร้างปัญหา” จอมพลพูดด้วยเสียงต่ำแล้วหยุดชั่วคราว: “จัดคนสองสามคนดูด้วยกัน”

“ได้”

……

โรงงาน

วันวิวาห์ยุ่งอยู่ เครื่องโทรศัพท์เก่าในถุงปลอดเชื้อดังขึ้น

“ออกมา ฉันอยู่ข้างนอก”

พี่ชาย？！

เธอดีใจมากและรีบวางสิ่งที่ทำลงไปและวิ่งออกไป

ที่ทางเข้าโรงงาน แสงใต้สวมชุดลายพรางสีเขียวทหาร

ข้างหลังเขายืนกลุ่มทหารยืนตัวตรงพร้อมยืดหน้าอก

พวกเขาสวมชุดพรางตัวแบบเดียวกับแสงใต้ ยืนอยู่ใต้แสงแดดฤดูร้อน เสื้อผ้าของพวกเขาเปียกโชก แต่ไม่เคลื่อนไหวเลยแม้แต่น้อย เหมือนกับเครื่องจักรที่ไร้ความรู้สึก

วันวิวาห์ถอนสายตาที่ตกตะลึงของเธอ: "พี่ชาย ทำไมถึงมาที่นี่?"

เธอเดินเข้ามา พูดด้วยเสียงที่ได้ยินเพียงสองคนเท่านั้น: "นำสหายจำนวนมากมาที่นี่ไหม"

แสงใต้ ยกมือขึ้นและลูบหัวของเธอ: “พี่เห็นข่าวว่าโรงงานถูกเผาทิ้ง ผีตกใจแทบตาย โชคดีที่น้องไม่เป็นไร ก็เลยรีบกลับมาส่งความอบอุ่น”

วันวิวาห์ รู้สึกอบอุ่นในหัวใจของเธอ

แสงใต้หันหน้าไปทางด้านข้างและชี้ไปที่ทีมสี่เหลี่ยมที่ยืนอยู่ข้างหลังเขาอย่างเรียบร้อย: “นี่เป็นสมาชิกสองทีม เป็นทหารในสายการผลิตในกองทัพ ที่น้องขาดแคลนคนพี่ก็เลยพาพวกเขามาที่นี่เป็นไงบ้าง มีความสุขไหม?"

“ความสุขอะไร ตกใจแทบตาย”

วันวิวาห์ รู้สึกมีความสุขและกังวล: "พี่ชายรีบพาคนกลับไป พี่กำลังฝ่าฝืนกฎ ถ้าคณะกรรมการตรวจสอบวินัยพบ อนาคตของพี่จะพัง"

แสงใต้ยิ้มอย่างสงบ: “พี่ชายของน้องเป็นคนประเภทที่จะแหกกฎเหรอ?”

วันวิวาห์เม้มปากและไม่พูดอะไร ยังคงกังวลอยู่

แสงใต้อธิบายอย่างสนุกสนาน: “กองทัพและรัฐบาลมีข้อตกลงความช่วยเหลือด้านการทำงานฉุกเฉินที่สอดคล้องกัน ตระกูลโสธรณาลัยเป็นผู้เสียภาษีรายใหญ่ในเมืองนราวัณ หากโรงงานถูกไฟไหม้ เขาสามารถขอความช่วยเหลือได้ มีเพียงน้องที่โง่เขลาเท่านั้น โง่มากที่ทำทุกอย่างคนเดียว ไม่ต้องกังวล พี่ชายของน้องที่จะช่วยเหลือนั้นผ่านขั้นตอนปกติ ความช่วยเหลือชั่วคราว และไม่มีการละเมิด "

มีเรื่องดี ๆ แบบนี้ด้วย?

กองทัพประชาชนช่วยเหลือประชาชน ดีจริงๆ

หัวใจของวันวิวาห์ถึงจะโล่งอก

เธอหันกลับมาหาทุกคน ก้มตัวลง และกล่าวอย่างจริงใจว่า “ขอบคุณที่มาช่วย รบกวนทุกคนแล้วนะคะ”

ทหารที่อยู่เบื้องหลังแสงใต้ กลับคำนับทหารอย่างเท่าเทียมกัน: "เป็นหน้าที่ของเราที่จะช่วยประชาชน! มันไม่ได้ทำงานหนัก!"

วันวิวาห์รีบโทรหาผู้อำนวยการที่ดูแลการผลิต และขอให้เขาจัดการให้ทุกคนในโรงงานหลายแห่งทำงานพร้อมกัน

วันวิวาห์พาแสงใต้ไปที่ห้องทำงานชั่วคราว

เธอเทน้ำให้แสงใต้: "ห้องทำงานชั่วคราว ไม่ได้เตรียมอะไรไว้ พี่ทนๆไปก่อน"

แสงใต้หยิบแก้วน้ำจากมือของเธอวางลงแล้วพูดอย่างลำบากใจว่า “นี่ไม่ได้พักมานานแค่ไหนแล้ว ขอบตาดำนั้นหนักมากจนจะเท่าแพนด้าได้แล้ว พี่จะคอยดูที่นี่ รีบกลับไปพักผ่อนเถอะ”

"ฉันไม่เหนื่อย ฉัน..."

“ก๊อกๆ！”

เสียงเคาะประตูดังขึ้น และทั้งสองก็ถูกขัดจังหวะ

แสงใต้และ วันวิวาห์หันหลังกลับพร้อมกัน

ที่ประตูห้องทำยังที่ปิดไม่สนิท จอมพลพิงแผงประตูและดึงมือที่ปิดประตูด้วยนิ้วของเขา

“ทำไมคุณกลับมาเร็วจัง” วันวิวาห์รู้สึกประหลาดใจ

ดวงตาของ จอมพลกะพริบอย่างไม่เป็นที่พอใจและเขาก็เดินเข้าไป: "มันรบกวนการพบกันใหม่ของคุณหรือไม่?"