บทที่ 133 บล็อค

แสงใต้ไม่สนใจว่าชูฤทธิ์จะโกรธขนาดไหน “วิวาห์เป็นคนซื้อโสธรณาลัยกรุ๊ป จะพูดให้เข้าใจง่ายๆ ก็คือวิวาห์ต้องใช้เงินจำนวนมากเพื่อซื้อกิจการมาจากพวกคุณ การที่โสธรณาลัยกรุ๊ปตกมาอยู่ในมือของเธอก็เป็นเพราะว่าหลังจากที่คุณปู่เสียแล้ว ไม่ว่าจะเป็นคุณลุง พ่อผมหรือว่าอาสามเองก็ไม่มีความสามารถมากพอที่จะบริหารกิจการต่อไปได้ ตอนนี้พวกคุณยังกินดีอยู่ดี แถมอาสามยังมีเงินเหลือไปซื้อพวกนกกาพวกนั้นได้ก็น่าจะเพียงพอแล้ว”

เขากล่าวอย่างเย็นชาไร้อารมณ์ “ถ้าวิวาห์ใจร้ายกว่านี้หน่อย รอให้พวกคุณล้มละลายก่อนแล้วค่อยเข้ามารับช่วงต่อ ถ้าเป็นอย่างนั้น อย่าว่าแต่พวกคุณจะมีคฤหาสน์ให้อยู่เลย ลำพังแค่หนี้มหาศาลก็หนักหนาจะแย่แล้ว ใช้ชีวิตของตัวเองไปเงียบๆ ไม่พอใจหรือไง ทำไมถึงไม่ปล่อยผู้หญิงตัวเล็กๆ แบบเธอไป”

ชูฤทธิ์โกรธจนหน้าแดงก่ำ เขามองไปที่แสงใต้ด้วยความสับสน แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

ผมพูดทุกอย่างหมดแล้ว อาสามก็เก็บหางของตัวเองไว้ให้ดีก็แล้วกัน อย่าปล่อยให้ผมตามหาหลักฐานได้ ไม่อย่างนั้น ผมจะไม่มาพูดดีๆ กับอาแบบนี้แน่”

แสงใต้ทิ้งประโยคนี้ไว้ก่อนจะหันหลังกลับไป

ชูฤทธิ์โกรธมากจนถีบเก้าอี้กระเด็นไปไกล “มันเรื่องอะไรกันวะ!”

ยิ่งคิดเท่าไหร่ก็ยิ่งคิดไม่ออก เขาเข้าไปในห้องหนังสือแล้วตะโกนเสียงดังลั่น “มันเรื่องเวรอะไรกัน! ใครกล้าใส่ร้ายกู?!”

……

คลังสินค้าโรงงานผลิตสินค้า OEM

สินค้าล็อตแรกถูกบรรจุขึ้นรถเรียบร้อย

วันวิวาห์เฝ้ามองรถแต่ละคันขับออกจากโรงงานไป พร้อมถอนหายใจ

“ประธานวิสุทธิ์ ขอบคุณมากเลยนะคะ ถ้าเกิดว่าคุณไม่ยอมช่วยเหลือฉันครั้งนี้ สินค้าล็อตนี้ของฉันไม่รู้ว่าจะออกไปได้เมื่อไหร่”

ประธานวิสุทธิ์ยิ้มกว้างแล้วกล่าวถ่อมตัว “ประธานวิวาห์พูดอะไรอย่างนั้น ตระกูลของพวกเราร่วมมือกันมานานแล้ว การช่วยเหลือกันเป็นเรื่องธรรมดา อีกอย่างได้ประธานเทพ.......”

เขารีบหยุดพูดแล้วหัวเราะแห้งๆ

“ประธานเทพ?”

เทพบุตร?

ตอนนั้นวันวิวาห์กระจ่างขึ้นมา ความคลางแคลงใจก่อนหน้านี้ของเธอคลี่คลายแล้ว

“ที่แท้ก็อย่างนี้นี่เอง”

คนอย่างประธานวิสุทธิ์ที่ผ่านมาสนใจแต่เงิน

ตอนที่เขามาหาเธอตอนนั้นเขาเตรียมจะเรียกเงินก้อนใหญ่

แต่พอรับสายแล้ว ท่าทางของเขาก็เปลี่ยนไปทันทีราวกับหนังคนละม้วน

ไม่เพียงแต่ไม่ใช้โอกาสนี้เสนอราคาโหดๆ เท่านั้น แต่ยังพยายามช่วยเธอผลิตสินค้าให้เสร็จทันก่อนวันส่งสินค้าด้วย

ตอนแรกวันวิวาห์คิดว่าตัวเองยังพอมีบุญเก่าอยู่บ้างจึงได้รับโชคใหญ่ แต่ที่อันที่จริงเธอคิดมากเกินไปเอง

ประธานวิสุทธิ์หันมายิ้มส่งสัญญาณให้เธอแล้วพยายามเอาใจพร้อมความรู้สึกผิด “ประธานวิวาห์ เห็นแก่ที่ผมทุ่มเทช่วยเหลือคุณอย่างหนักและช่วยทำเป็นไม่รู้เรื่องนี้ได้ไหม ถ้าหากเขารู้ว่าผมหลุดปากพูดออกมา ผมต้องโดนถลกหนังแน่”

อารมณ์ของวันวิวาห์กำลังสับสนอย่างหนัก

เธอปฏิเสธใบสั่งจองของเทพบุตร แถมยังขีดเส้นแบ่งเขตแดนกับเขา สุดท้ายแล้วเขากลับแอบช่วยเหลือเธอ

แต่ความช่วยเหลือแบบนี้ ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจ

เธอพยักหน้าอย่างเสียไม่ได้ “ไม่ต้องห่วง”

ประธานวิสุทธิ์ถอนหายใจแล้วทำหน้าตาซาบซึ้ง “ขอบคุณมากจริงๆ คราวหน้าหากประธานวิวาห์มีเรื่องอะไรอย่างให้ผมช่วย บอกมาได้เลย......”

วันวิวาห์ตอบตกลงไปด้วยอาการเหม่อลอย หลังจากคุยกับจบแล้วก็รีบบอกให้ฝ่ายการเงินมาเคลียร์ค่าใช้จ่ายแล้วรีบออกจากที่นั่นไป

……

ห้างสรรพสินค้าซีตัน

โมโมะหยิบชุดสูทเกาะอกสีขาวครีมออกมา “ชุดนี้สวย สีเข้ากับผิวเธอดีนะ ใส่กับเครื่องประดับไข่มุกสักอัน แค่นี้ก็ทำให้โดดเด่นที่สุดในงานแล้วล่ะ”

สายตาของวันวิวาห์จ้องไปที่ชุดสูท แต่ไม่ได้โฟกัส

วันวิวาห์ไร้คำจะพูด ได้แต่ยื่นมือออกไปโบกอยู่ตรงหน้าเธอ “กลับมาได้แล้ว”

“เอ่อ......”

วันวิวาห์ได้สติกลับมาแล้วเอ่ยถามด้วยสายตาที่รู้สึกผิด “เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ”

“คนที่บอกว่าจะเลือกชุดก็คือเธอ แล้วเธอก็มายืนเหม่อลอยอยู่ตรงนี้อีก ไหนว่ามาสิ ไปเจอเรื่องอะไรมาอีก”