ตอนที่ 134
บทที่ 134 พี่น้องสู้เมียไม่ได้
October 28, 2026
อีกด้านหนึ่ง
เทพบุตรเห็นข้อความแล้วก็ได้แต่ยิ้ม
‘ผมสร้างความวุ่นวายหรือ’
เขาตอบกลับ
เมื่อส่งข้อความตอบกลับไป ตรงหน้าจอจึงปรากฏเครื่องหมายตกใจสีแดง
ด้านล่างปรากฏข้อความเตือนขึ้นมาว่า ปลายทางเปิดระบบตรวจสอบเพื่อน......
“เฮอะ!”
เทพบุตรหัวเราะเบาๆ แล้วยิ้มอย่างสบายใจ “บล็อค? วันวิวาห์ เชื่อผมเถอะ อีกไม่นานคุณจะต้องติดต่อผมกลับมาอีกครั้ง”
......
สุดสัปดาห์
วันวิวาห์เปลี่ยนไปใส่ชุดสูทสีแดงที่เธอได้ไปเลือกซื้อกับโมโมะเอาไว้
ชุดสูทเป็นผ้าไหมแบบเกาะอก
ผ้าที่เนื้อละเอียดนุ่มลื่นรัดอกของเธอเอาไว้แน่นเผยให้เห็นส่วนโค้งส่วนเว้าสวยงาม ทำให้ความอวบอิ่มของเธอยิ่งดูละมุนละไมมาก
ไหปลาร้าเปล่าเปลือยนอกชุดสูทของเธอดูมีมนตร์เสน่ห์ ผิวของเธอขาวใสมีน้ำมีนวล ราวกับไข่มุกที่สวยงามหมดจดไร้ที่ติ นั่นยิ่งดึงดูดให้คนหลงใหลในตัวเธอ
แววตาของจอมพลเปล่งประกายวับ ความเย็นชาในดวงตาของเขาเริ่มเคลื่อนไหว กระตุ้นให้เขาเกิดความรู้สึกอยากจะกดเธอลงเอาไว้ใต้ร่างของเขาแล้วบดขย้ำเธอ
วันวิวาห์มองไม่เห็นความดำมืดในดวงตาของเขา เธอยกชายกระโปรงขึ้นมาแล้วหมุนหนึ่งรอบต่อหน้าเขา “เป็นไงคะ สวยไหม”
ลูกกระเดือกของจอมพลขยับขึ้นลง พร้อมๆ กับคว้าเธอเข้ามากอดไว้ในอก แล้วกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงอันแหบแห้ง “สวย”
ลมหายใจอันร้อนแรงของเขาหายใจลดลงบนต้นคอของวันวิวาห์ไม่ต่างอะไรกับกระแสไฟฟ้า ที่พลุ่งพล่านไปทั่วตัว
เธอตัวสั่นเล็กน้อยก่อนจะรีบถอยตัวเองออกมาจากอ้อมกอดของเขา “สามีของฉันก็หล่อมากเหมือนกัน หล่อเท่ ผ่าเผย บวกกับเสื้อผ้าที่ฉันเลือกให้ยิ่งทำให้ดูสง่างามหล่อเหลาไม่มีใครเทียบได้แน่”
เธอกอดต้นแขนของเขาเอาไว้ เมื่อมือน้อยๆ ของเธอสัมผัสเขา ทำให้เธอรู้สึกสดชื่นและมีพลังมั่นใจขึ้นมาก “พอเราสองคนปรากฏตัว ทุกคนในงานจะต้องหมองกันไปหมดและอิจฉาพวกเราแน่ๆ”
“เหอะๆ”
จอมพลอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาเบาๆ ความต้องการที่ก่อตัวขึ้นในใจของเขาลดลง “รู้จักรักษาหน้าตัวเองบ้างไหม”
“ฉันรักษาคุณไว้ก็พอแล้ว จะรักษาหน้าทำไม”
รอยยิ้มบนใบหน้าของจอมพลยิ่งชัดขึ้น และเอื้อมมือไปลูบไล้ใบหน้าน้อยๆ อันนวลเนียนของเธอพลางต่อว่า “ไม่รู้จักยางอาย”
เธอกะพริบตาปริบๆ พลางจ้องเขม็งไปที่เขา “แล้วคุณชอบไหมล่ะ”
จอมพลเหล่เธอหนึ่งที แต่ไม่ได้ตอบอะไรออกไป
“ผู้หญิงสวย น่ารัก ฉลาดหัวไวแถมยังกล้าหาญแบบนี้คุณยังไม่ชอบอีกหรอ” วันวิวาห์ไม่ชอบใจ “ไหนคุณลองบอกมาสิว่าฉันทำอะไรไม่ดีตรงไหน เดี๋ยวฉันจะเปลี่ยนเอง”
“ดีทุกอย่าง ยกเว้นหน้าหนาไปหน่อย
จอมพลเหล่มองเธอแล้วพูดต่อ “แถมยังเจ้าชู้ด้วย”
เจ้าชู้?
ไม่จริง!
เธอจะใช้เวลาเป็นการพิสูจน์ ว่าเธอรักเขาจริงๆ
ในดวงตาของวันวิวาห์เต็มไปด้วยรอยยิ้ม เธอหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเขา
มือทั้งสองของเธอเกาะเกี่ยวอยู่ที่คอของเขาพลางเขย่งปลายเท้าขึ้นจูบเขาหนึ่งที “คุณจอมพล ขอบคุณนะคะ”
มือทั้งสองข้างของจอมพลวางอยู่บนเอวทั้งสองด้านของเธอ ดวงตาของเขามืดหม่นอีกครั้ง น้ำเสียงกลับไปปแหบแห้ง “ขอบคุณเรื่องอะไร”
“ขอบคุณที่คุณอยู่กับฉันในวันที่ฉันไม่มีอะไรเลย แถมยังถูกทุกคนบนโลกทอดทิ้ง แต่คุณก็ไม่รังเกียจฉัน
ไม่ใช่แค่ไม่รังเกียจ แต่ยังช่วยฉัน ปกป้องฉัน เอ็นดูฉัน รักฉัน......ทำให้ฉันรู้สึกว่าต่อให้ไม่มีคนทั้งโลกก็ไม่เป็นไร เพราะคุณคือโลกทั้งใบของฉัน”
เธอโน้มใบหน้าของตัวเองเข้ามาใกล้เพื่อสำรวจมองริมฝีปาก จมูกและดวงตาอันน่าหลงใหลของเขา
คนทั้งสองสบตากัน
คำพูดของเธอกระแทกเข้าที่หัวใจของเขาอย่างแรง
เป็นความรู้สึกปวดจี๊ดๆ ยิ่งไปกว่านั้นคือความรู้สึกอ่อนไหว อ่อนโยนจนแทบจะละลาย
วันวิวาห์มองไปที่เขาแล้วถามอย่างจริงจังว่า “จอมพลคะ ทำไมคนตั้งมากมายคุณกลับเลือกฉันล่ะคะ แถมยังดีกับฉันมากด้วย”
ทำไมน่ะเหรอ?!
บางทีอาจจะเป็นเพียงความบังเอิญ
เวลาที่เหมาะสมกับคนที่เหมาะสม
สุดท้ายจึงเลือกตัวเลือกที่เหมาะสม
ใบหน้าเย็นชาของจอมพลยังคงเคร่งขรึม
เขามองไปที่เธอ
ไม่กี่วินาทีหลังจากนั้น ดวงตาของจอมพลก็เปล่งประกายเล็กน้อย ลำคอของเขาขยับเบาๆ เขาส่งเสียงต่ำลอดไรฟันของตัวเองออกมา “เพราะว่า......”
วันวิวาห์เฝ้ารอคำตอบจากเขา
บรรยากาศเต็มไปด้วยความอบอุ่น
“......เธอหน้าด้านดี”