บทที่ 167 ตกอยู่ในสถานการณ์ยากลำบากไม่สามารถแสดงความสามารถออกมาได้

จีรวรรณถูกลูกชายของตัวเองจ้องมองด้วยแววตาที่โหดร้ายและกระหายเลือดเสียจนขาทั้งสองข้างสั่นไปหมด

“พล ฉันเป็นแม่แกนะ พอแกกลับมาก็มาลงมือทำร้ายคนอื่น คิดจะทำอะไร.....”

จอมพลมองเธออย่างเย็นชา : “คำพูดนี้ไม่ใช่ว่าเป็นผมควรจะถามแม่เหรอครับ? วันวิวาห์เป็นภรรยาของผม และในท้องของเธอก็เป็นสายเลือดเดียวกันกับลูกชายของแม่! แม่ทำอะไรลงไปอีก?!”

จีรวรรณตัวสั่นอย่างรุนแรง

เขารู้แล้ว!

ความเยือกเย็นทั้งร่างกายของจอมพลนั้นรุนแรงมาก จีรวรรณไม่กล้าที่จะแข็งข้อกับเขา

น้ำตาไหลออกมาเหมือนกับเปิดวาล์วเอาไว้ : “ฉันยังเป็นแม่ของแกนะ! จอมพล ฉันคลอดแกออกมาอย่างยากลำบาก เลี้ยงดูจนโตมาขนาดนี้ นี่แกคิดจะลงมือกับแม่ของแกเพราะคนนอกคนนึงอย่างนั้นหรือ?!”

เธอตีลงบนหน้าอกร้องไห้เสียใจเหมือนกับหัวใจแตกสลาย : “ในเมื่อเป็นแบบนี้ ถ้าอย่างนั้นแกก็มาเลย อยากจะฆ่าจะแทงจะตีจะด่า แม่ให้แกจัดการได้เลย! เรื่องมันเป็นแบบนี้แล้ว ถ้าแกยังไม่หายระบายความโกรธนี้ แกก็เอาตัวฉันไปเข้าคุกเลยสิเป็นการชดใช้ชีวิตของลูกแกที่ยังไม่ได้ออกมาลืมตาดูโลกนั่นไง!”

จอมพลกัดฟันแน่น ขากรรไกรตึงแน่นอย่างแข็งแกร่ง

จีรวรรณร้องไห้เสียใจ : “ฉันทำแบบนี้ก็เพื่อใคร พล พวกเราแม่ลูกใช้ชีวิตผ่านกันมายังไง แกลืมไปแล้วใช่ไหม? ต่อให้วันวิวาห์จะดีมาก ต่อให้แกจะชอบ มันจะมีประโยชน์อะไร ที่แบบตระกูลจรัสพิบูรณ์แบบนี้ แกเอาเธอเข้ามาอยู่ด้วย เธอก็จะสามารถมีความสุขได้จริงๆอย่างนั้นหรือ? แกสามารถรับประกันได้ว่าจะสามารถปกป้องเธอไม่ต้องเป็นกังวลได้ใช่ไหม?”

เธอพุ่งเข้าไป แล้วกอดจอมพลเอาไว้แน่น : “แม่แบกความกดดันเอาไว้มากขนาดนั้น เลี้ยงดูแกมาก็ไม่ใช่เรื่องง่ายๆแล้ว พล แกไม่สามารถยอมรับชะตากรรมได้ แล้วก็ไม่สามารถทำตามที่ใจต้องการได้เหมือนกัน ต่อให้แม่ตายไป ก็จะไม่ให้แกกลับไปเป็นแบบธรรมดา และยอมเป็นคนธรรมดาด้วย! ลูก แม่ยังคงยืนยันคำพูดนั้น แกจะเล่นๆกับวันวิวาห์ก็ได้ แต่จะแต่งงานด้วยไม่ได้โดยเด็ดขาด พ่อแกก็ไม่ยอมให้แต่งงานเอาเธอเข้ามาในบ้านด้วยเหมือนกัน”

จอมพลไม่ได้เอ่ยพูดออกมาเลย

จีรวรรณรู้สึกกังวลมาก

เธอปล่อยมือทั้งสองข้าง แล้วมองจอมพลอย่างกระวนกระวายใจ : “ลูก.....”

ดวงตาที่ว่างเปล่าของจอมพลมองลงมา แล้วค่อยๆโฟกัสจ้องมองไปที่ร่างของจีรวรรณ

เขาเอ่ยขึ้นด้วยเสียงอันแหบพร่า : “เพราะฉะนั้น.....ภรรยาของผม จะต้องมีฐานะที่ใกล้เคียงกันใช่ไหม?”

จีรวรรณรู้สึกกลัวอยู่บ้าง เธอกัดริมฝีปาก ตัดสินใจพยักหน้าลง : “ใช่!”

“ได้!”

มุมปากของจอมพลยกขึ้น ข่มความกระหายเลือดเอาไว้ : “นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป แม่ชอบใคร ผมก็จะให้คนนั้นไม่สามารถมาคู่ควรกับลูกของแม่ได้!”

ทิ้งคำพูดที่เย็นชาเอาไว้ แล้วเขาก็ไม่อยากจะอยู่ต่ออีกแล้วเช่นกัน หันหลังกลับออกไปอย่างไม่ลังเล

จีรวรรณเช็ดน้ำตา หัวใจเต้นแรงมาก

เธอรีบหยิบโทรศัพท์ออกมาด้วยมือที่สั่นเทา แล้วกดโทรออกอย่างร้อนใจ : “ส่งคนไปสองสามคนคอยจับตาดูคุณชายเอาไว้ มีอะไรผิดปกติรีบรายงายฉันทันที”

..........

ฮ่องเต้กับราชันได้รับสายจากวีระแล้ว ก็รีบมาในทันที

ตอนที่ทั้งสองคนมาหาจอมพลเจอที่ผับนั้น ตรงหน้าเขามีขวดเหล้าวางอยู่เป็นกองแล้ว

ยังนับว่าปกติ

ฮ่องเต้รู้สึกโล่งใจ เดินเข้าไปอย่างไม่ใส่ใจนัก : “พล! เกรงใจกันมากไปรึเปล่า กลับมาดื่มก็ไม่เรียกพวกเราด้วย”

ราชันมองพิจารณาจอมพลขึ้นลง แล้วสายตาก็ไปจับจ้องอยู่ตรงหลังมือที่เปื้อนเลือดอยู่ : “มือเป็นอะไรน่ะ?”

หลังมือของจอมพลมีรอยแผลทั้งเล็กทั้งใหญ่เต็มไปหมด เป็นแผลตอนที่ทะเลาะกับแสงใต้ตอนอยู่ที่เมืองนราวัณ

มองไม่ออกถึงระดับความรุนแรงของบาดแผล

แต่มีบางจุดที่เลือดแข็งตัวแล้ว แต่บางจุดแผลก็ยังมีเลือดซึมออกมาไม่หยุดด้วยเช่นกัน

ฮ่องเต้สูดลมหายใจเข้า : “มือเป็นแบบนี้แล้วนายยังไม่ไปโรงพยาบาลอีก มานั่งดื่มอยู่ตรงนี้เนี่ยนะ? มือนี่ยังต้องการอยู่ไหม!”

เขารีบเข้าไปแย่งแก้วเหล้าในมือของจอมพลออกมา ท่าทางดูมีความเคียดแค้นเป็นอย่างมาก : “สรุปแล้วนายรู้หรือเปล่าว่ามือทั้งสองข้างของนายสำคัญมากขนาดไหน? ถ้าหากซื้อประกัน บริษัทประกันคงจะต้องชดใช้จนล้มละลาย! เครื่องมือที่ใช้ช่วยชีวิตคนใกล้ตายและรักษาคนเจ็บ จะเกิดอะไรขึ้นไม่ได้ รีบลุกขึ้นมา เราไปโรงพยาบาลกัน”

“ไม่ต้อง”