บทที่ 168 ถึงขั้นเป็นขอทานข้างถนน

ผับ

ราชันและฮ่องเต้ตื่นขึ้นมาบนโซฟาอย่างปวดเอวปวดหลัง

ในห้องเต็มไปด้วยความเรี่ยราด ไม่เห็นงาของจอมพลเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

ราชันและฮ่องเต้มองกันไปมา

“พลล่ะ?”ฮ่องเต้เอ่ยถามขึ้น

ราชันไม่ได้เอ่ยพูดออกมา เห็นกระดาษที่มีขวดเหล้าทับเอาไว้ จึงดึงออกมาอ่าน แล้วเอ่ยขึ้น : “ไปเมืองนราวัณแล้ว”

........

อีกทางด้านหนึ่ง

จอมพลเหยียบโรงพยาบาล ขณะที่เพิ่งจะถึงที่แผนกสูตินรีเวชนั้น ก็พบกับกวินทร์ที่ออกมาจากทางด้านในอย่างรีบร้อน

สีหน้าของกวินทร์แข็งทื่อ : “พี่....พี่พล”

หลังจากอาการเมาค้างแล้วสีหน้าท่าทางของจอมพลนั้นก็ดูอ่อนเพลีย : “เธอเป็นยังไงบ้าง?”

เดินอ้อมกวินทร์เข้าไปด้านใน

“พี่พล!”

กวินทร์รีบตามไป รู้สึกลังเลอยู่พักหนึ่ง : “พี่...พี่สะใภ้ไม่อยู่ในห้องแล้ว”

จอมพลชะงักเท้า แล้วขมวดคิ้วขึ้นมา : “ไปไหน?”

กวินทร์รู้สึกใจฝ่อ : “เธอ....ถูกแสงใต้พาตัวไปแล้ว ผมเองก็เพิ่งจะได้รับข่าวนี้เหมือนกัน ตอนที่มา เธอไม่อยู่แล้ว”

สีหน้าท่าทางของจอมพลเคร่งขรึมขึ้นมาทันที หันหลังเดินออกไปทางด้านนอก

กวินทร์รีบเอ่ยขึ้น : “ไม่ทันแล้ว เครื่องบินทหารมารับเธอไปแล้ว พวกเราหาเส้นทางการบินไม่เจอ คงจะเตรียมการเอาไว้ไม่ต้องการให้ใครหาเจอตั้งแต่แรกแล้ว พี่พล ขอโทษนะ ผมประมาทไปไม่ได้ดูเธอให้ดี ผม.....”

“ไม่เกี่ยวกับนาย”

จอมพลหยุดเดิน หลับตาลงแล้วเอ่ยขึ้นมานิ่งๆ

กวินทร์รู้สึกแปลกใจ

เดิมทีเตรียมตัวเอาไว้ว่าจอมพลจะโมโหระเบิดจนโดนต่อยเข้า ผลปรากฏว่าไม่มีอะไรเลยทั้งนั้น

เขารู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง แล้วเอ่ยขึ้นมาอย่างระมัดระวัง : “ผมได้ส่งคนไปหาแล้ว คงจะมีเบาะแสเร็วๆนี้.....”

มือที่อยู่ข้างๆลำตัวของจอมพลกำหมัดแน่น

เมื่อช่วงเช้าตรู่ผ้าพันแผลที่พันแผลเอาไว้แยกออกอีกครั้ง เลือดสีแดงค่อยๆซึมออกมา

แต่เขากลับเหมือนไม่รับรู้ถึงความเจ็บปวด หัวเราะเยาะตัวเองขึ้นมา แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า : “ไม่จำเป็นแล้ว เรื่องนี้สร้างความเจ็บปวดให้เธอ คาดว่าทั้งชีวิตนี้ในใจของเธอก็คงผ่านมันไปไม่ได้ ให้เธอได้สงบจิตสงบใจก็ดีเหมือนกัน”

รอยยิ้มบนใบหน้าค่อยๆเย็นชาลง และเต็มไปด้วยความอาฆาตที่ดูกระหายเลือด : “จะไปหาเธอทำให้เธอหงุดหงิด ทำให้เธอโมโห สู้ทำเรื่องที่มีประโยชน์กว่านี้ไม่ดีกว่าเหรอ!”

กวินทร์ตกใจมาก รู้สึกหนาวสั่นขึ้นมาอย่างรุนแรง

จอมพลเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง : “ตรงนี้มีโอกาส หาคนมาทำแผลให้ใหม่ที”

เขาเหลือบมองมือของตัวเอง แล้วเอ่ยขึ้นมาอย่างเอื่อยๆไม่มีอารมณ์ใดๆ : “มือนี้.....ยังต้องใช้ถือมีดฆ่าคนอีก จะเสียไม่ได้!”

กวินทร์ยิ่งสะดุ้งขึ้นมา หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ

ไม่ได้ถูกปลอบใจเลยแม้แต่นิดเดียว

.......

หนึ่งเดือนต่อมา

เมืองโตตู

ม่านฟ้ามาที่คฤหาสน์จอมพลอย่างร้อนใจ เมื่อเห็นจีรวรรณแล้วน้ำตาก็ไหลลงมา

“คุณน้าจีรวรรณ คุณน้าจะต้องช่วยหนูนะคะ”

จีรวรรณรู้สึกงงเล็กน้อย : “นี่เกิดอะไรขึ้น? ยังดีๆอยู่เลยทำไมร้องไห้แล้วล่ะ?”

ม่านฟ้ามีสีหน้าท่าทางที่ดูหวาดกลัว ไม่มีความสง่าผ่าเผยเหมือนในเวลาปกติอยู่เลย

ผมยาวดำนุ่มไม่เรียบร้อยอีกแล้ว ยุ่งเหยิงอยู่ทางด้านหลังของเธอ