บทที่ 169 แม่หามาหนึ่งคน ผมก็ทำลายไปหนึ่งคน

จอมพลเอ่ยออกไปอย่างช้าๆ : “ได้ยินไม่ชัดหรือว่าฟังไม่เข้าใจกันครับ? จะต้องให้ผมพูดให้ละเอียดขึ้นไปอีกไหม?”

จีรวรรณสูดหายใจเข้าลึกๆ หลับตาลง น้ำเสียงผ่อนคลายลงแล้วเอ่ยขึ้นมา : “พล เรื่องก่อนหน้านี้ แม่ผิดเอง แม่ไม่ควรตัดสินใจแทนแกโดยที่ไม่ถามไม่สนใจความยินยอมของแกก่อน แต่ที่คัดค้านแกกับวันวิวาห์ให้คบกันคือแม่ คนที่ทำให้เธอแท้งก็คือแม่ เรื่องพวกนี้ไม่ได้เกี่ยวกับฟ้าเลย แล้วทำไมแกจะต้องไปทำให้ชนะดินทร์กรุ๊ปได้รับผลกระทบด้วย?”

จอมพลย้อนถามกลับ : “ไม่ทำให้ชนะดินทร์กรุ๊ปได้รับผลกระทบ หรือจะให้蒋氏ได้รับผลกระทบล่ะครับ? ผมไม่มีปัญหาอยู่แล้ว แม่รับได้หรือเปล่า?”

สีหน้าของจีรวรรณซีดเผือด

จอมพลหัวเราะเยาะขึ้นมา : “นี่เป็นเพิ่งแค่เริ่มต้นเท่านั้น เมืองโตตูยังสามารถมีตระกูลที่มีฐานะใกล้เคียงกับตระกูลจรัสพิบูรณ์อีกตั้งมากมาย แม่ไม่เชื่อก็ทำต่อเลย แม่หามาคนนึง ผมก็จะทำลายไปคนนึง! ไม่เชื่อเราก็มารอดูแล้วกัน!”

ทิ้งคำพูดนี้ไว้แล้วจอมพลก็เดินขึ้นไปทางด้านลน

และซักพักหนึ่ง เขาก็อุ้มหนูกะทิลงมาจากทางด้านบน

จีรวรรณรู้สึกกระวนกระวายใจแปลกๆ : “แกจะพากะทิไปไหน?”

หนูกะทิยิ้มแย้มพลางโบกมือให้กับจีรวรรณ แล้วเอ่ยพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเด็กๆ : “คุณพ่อจะพาหนูกลับบ้านคุณแม่แล้วค่ะ บ๊ายบายนะคะคุณย่า”

จีรวรรณรู้สึกตกตะลึงอยู่ตรงนั้น

ม่านฟ้ากัดฟันด้วยความเคียดแค้น มองตามจอมพลสองพ่อลูกออกไปจากคฤหาสน์ด้วยด้วยตาที่แดงก่ำด้วยความโมโห

หลังจากที่จีรวรรณตกตะลึงไปแล้วนั้น จึงรีบมองไปยังม่านฟ้า : “ฟ้า เรื่องนี้น้าทำอะไรหุนหันพลันแล่นเกินไปเอง หนูอย่าเพิ่งใจร้อนไปนะ น้าจะคิดหาวิธีจัดการ”

ม่านฟ้าพยายามระงับความเกลียดชังบนใบหน้าเอาไว้ แล้วฝืนยิ้มออกมาอย่างน่าสงสาร : “ไม่โทษคุณน้าหรอกค่ะ หนูเอง หนูไม่ควรไปหวั่นไหวกับพล”

สองมือที่อยู่ข้างลำตัวนั้นกำหมัดแน่น

แต่วันวิวาห์ต่างหากที่ทำให้เกิดเรื่องทุกอย่างขึ้น!

เธอไม่มีทางยอมปล่อยวันวิวาห์ไปแน่!

วันนี้ความอัปยศอดสูที่ได้รับมาทั้งหมด เธอจะเอาคืนโดยให้เหมือนสภาพเดิมทุกอย่าง!

……..

บนรถ

หนูกะทินั่งอยู่ที่เบาะสำหรับเด็ก แล้วเอ่ยชมพ่อของเธอ : “ในที่สุดก็เห็นคุณสุภาพบุรุษกลับมาแล้ว เด็ดขาด!”

จอมพลบีบใบหน้าเล็กๆอมชมพูของเธอ : “ช่วงนี้อึดอัดแน่เลยใช่ไหม?”

หนูกะทิกลอกตามองบน : “ตอนนี้เพิ่งจะรู้เหรอคะ?”

“ไม่ชอบเมืองโตตูขนาดนี้เลยเหรอ?”จอมพลเงียบลงทันที : “อยากไปใช้ชีวิตที่ต่างประเทศไหมลูก?”

หนูกะทิเลิกคิ้วสวยขึ้นมา : “วันวิวาห์ทิ้งพ่อไปอยู่ต่างประเทศแล้วเหรอคะ?”

จอมพลขมวดคิ้วขึ้นอย่างไม่พอใจ

เด็กนี้เพิ่งจะอายุเท่าไหร่เอง วันทั้งวันก็คุณสุภาพบุรุษ ทิ้งไม่ทิ้งอะไรนั่น

คำตำหนิว่ากล่าวมาอยู่ที่ปากแล้ว

หนูกะทิก็เอ่ยขึ้นมาอย่างมีไหวพริบในทันที : “ไม่อนุญาตให้ว่าหนูนะ! ต่อให้เป็นคนตาบอดก็มองออกว่าพวกพ่อมีปัญหากัน และยิ่งไปกว่านั้น ช่วงนี้เธอไม่โทรมาหาหนูเลยด้วย”

เว้นวรรคไปพักหนึ่ง แล้วเธอก็เอ่ยถามขึ้นมาอีก : “เธอยังโอเคอยู่ไหมคะ? ไม่ได้เจอนานแล้ว คิดถึงแปลกๆ.....”

คำตำหนิว่ากล่าวพูดออกมายากเหลือเกิน

จอมพลถอนหายใจออกมาอย่างไม่มีเสียง ลูบศีรษะเล็กที่มีเปียเล็กๆน่ารักอยู่ด้วย : “เธอไปแล้วล่ะ แต่พ่อจะหาเธอให้เจอ”

เด็กน้อยเป็นกำลังใจให้เขาและพูดให้กำลังใจ : “สู้ๆนะคะ หนูจะรอดูนะ! ทำผิดแล้วก็ต้องกล้าที่จะแก้ไข”

เธอตีลงบนหน้าอกอย่างรับประกัน : “เธอไม่ยกโทษให้พ่อ ก็ยังมีหนูนะ รีบหาเธอให้เจอ หลังจากนั้นพวกเราก็ไปหาเธอ!”

จอมพลเลี่ยงที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ : “ได้ครับ!”

…….

ออสเตรเลีย

สนามบินประเทศC

วันวิวาห์หยุดยืนอยู่ตรงจุดตรวจความปลอดภัย : “พี่คะ เดินทางปลอดภัยนะ”

แสงใต้มองน้องสาวอย่างไม่วางใจนัก : “ไม่ต้องให้พี่อยู่เป็นเพื่อนด้วยจริงๆเหรอ?”

วันวิวาห์ส่ายหน้า : “ทุกคนย่อมมีทางเดินเป็นของตัวเอง พี่มีสิ่งที่พี่ต้องรับผิดชอบ ฉันเองก็เหมือนกัน วางใจเถอะค่ะ ฉันจะดูแลตัวเองให้ดี”

แสงใต้พยักหน้าลง : “พี่จัดการเรื่องของโสธรณาลัยกรุ๊ปเสร็จแล้วจะรีบมานะ ช่วงนี้ เธอก็ทำความคุ้ยเคยกับสภาพแวดล้อมรอบๆไปก่อน อย่าไปไหนไปทั่วล่ะ ต่างประเทศไม่เหมือนในประเทศ ปัจจัยที่ไม่สามารถควบคุมได้มีเยอะ ถ้าหากเธอเจอเรื่องอะไร แล้วพี่ก็ไม่อยู่ เธอให้.....”

“พี่!”วันวิวาห์รู้สึกขำ : “ถ้าหากพี่จู้จี้จุกจิกแบบนี้กับผู้หญิงคนอื่น จะหาแฟนไม่ได้เอานะ”

แสงใต้มองน้องสาวอย่างลึกซึ้ง

ประโยคนั้นที่ว่า “นอกจากเธอแล้วพี่ก็ไม่คิดจะหาผู้หญิงอื่น”วนเวียนอยู่ที่ปลายลิ้น แล้วก็กลืนกลับไปอีกครั้ง