บทที่ 170 เกรงว่าจะต้องตัดมือ

พนักงานของร้านที่อยู่ข้างๆมองทั้งสองคนแล้วยิ้มออกมา และใช้ภาษาอังกฤษที่ไหลลื่นหยอกล้อขึ้น : “ทั้งสองท่านรู้จักกันหรือครับ?”

เขาเอ่ยพูดขึ้นกับเทพบุตร : “คุณเทพบุตร รถที่คุณจองเอาไว้คาดว่าอีกประมาณสองชั่วโมงถึงจะมาส่งครับ”

เทพบุตรมองรถคันเล็กสีแดงที่กำลังซ่อมอยู่ทางด้านหลัง แล้วเอ่ยถามวันวิวาห์ขึ้น : “รถของคุณ?”

“ค่ะ”

วันวิวาห์พยักหน้า

“จะต้องใช้เวลาอีกนานแค่ไหนถึงจะซ่อมเสร็จ?”ประโยคนี้กลับถามพนักงานของร้านแทน

“ประมาณสองชั่วโมงเหมือนกันครับ”

เทพบุตรยิ้ม : “นัดกันก็สู้มาเจอกันโดยบังเอิญไม่ได้ ข้างหน้ามีร้านกาแฟอยู่ ไม่อย่างนั้นไปนั่งด้วยกันหน่อยดีไหมครับ?”

รอว่างๆก็น่าเบื่อ และยิ่งไปกว่านั้นที่นี้ก็ต่างบ้านต่างเมือง ยากมากที่จะได้เจอกับคนรู้จักคุ้นเคย

วันวิวาห์ลังเลอยู่เล็กน้อย แล้วพยักหน้าตกลง

ร้านกาแฟ

“ได้ยินว่าคุณเอาโสธรณาลัยกรุ๊ปคืนกลับไปแล้ว?”เทพบุตรแสร้งทำเป็นเอ่ยถามขึ้นอย่างไม่รู้เรื่อง

“ค่ะ”วันวิวาห์ตอบรับ

“การค้นหายอดนิยมพวกนั้นผมเป็นแล้ว คุณกับจอมพล......”

ราวกับว่าไม่รู้ว่าควรจะพูดอย่างไร เทพบุตรหยุดลง : “ถ้าหากจำเป็นต้องให้ผมออกหน้าก็บอกได้เลยนะครับ”

“ไม่ต้องหรอกค่ะ ขอบคุณมาก” วันวิวาห์ปฏิเสธด้วยเสียงเรียบๆ

เทพบุตรถอนหายใจออกมาอย่างจนปัญญา : “คุณเป็นแบบนี้ ทำให้ผมไม่สามารถเอ่ยพูดคำพูดปลอบใจได้เลยนะ”

เขาฝืนยิ้มเยาะเย้ยตัวเอง : “แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน มักจะรู้สึกว่า ตอนนี้ถ้าหากผมต้องการจะปลอบใจคุณ จะทำให้คุณรู้สึกว่าผมใช้ประโยชน์จากสถานการณ์ที่ลำบากอยู่ในตอนนี้ทำร้ายคุณ แต่ไม่พูดในใจก็รู้สึกไม่ดีเท่าไหร่นัก มองออกว่าระหว่างคุณกับจอมพลนั้นมีความรู้สึกที่ลึกซึ้งต่อกัน ถ้าหากเป็นเพราะผมทำให้เกิดความเข้าใจผิดอะไร นั่นก็คงได้ไม่คุ้มเสียหรอกนะครับ”

สีหน้าท่าทางของเทพบุตรนั้นมีความนอบน้อมและจริงใจ

ตอนที่พูดคำพูดเหล่านี้ออกมา แววตาที่มองเธอนั้นกลับดูมีความเป็นสุภาพบุรุษ ควบคุมความมีมารยาทเอาไว้ ไม่ได้ทำให้คนรู้สึกว่าโดนล่วงเกินเลยแม้แต่นิดเดียว

วันวิวาห์ถอนหายใจ

เมื่อก่อนตัวเองตาบอดจริงๆ คนแบบนี้ ทำไมเมื่อก่อนเธอถึงได้รู้สึกว่าเป็นคนที่มีแผนการ และขับไล่ไปกันนะ?

สุดท้ายก็ยังรักษาระยะห่างกับเขาอีก?!

ในทางกลับกัน จอมพลที่อยู่ภายใต้การคัดกรองของแฟนคลับตัวเอง ทำไมตอนนั้นถึงได้รู้สึกว่าจะดูอย่างไรก็ดูดีขนาดนั้นกัน?!

ความจริงแล้วช่างโหดร้ายยิ่งนัก

ความรู้สึกดีใจที่ได้เจอคนรู้จักในต่างแดนนั้นจางลงไป วันวิวาห์เงียบลงทันที

พนักงานมาเสิร์ฟกาแฟและของหวาน

เทพบุตรเอาของหวานของตัวเองดันไปตรงหน้าวันวิวาห์ : “ได้มาว่าทานของหวานแล้วจะอารมณ์ดี ไม่รู้ว่าจริงหรือเปล่า ลองดูไหมครับ?”

วันวิวาห์ยิ้มออกมาบางๆ : “ฉันไม่เป็นไรค่ะ เรื่องพวกนั้นผ่านไปแล้ว ตอนนี้อารมณ์ของฉันสงบมากแล้ว ไม่ได้มีอะไรดีหรือไม่ดีเลย”

ของหวานถูกเธอดันคืนกลับไป : “แล้วอีกอย่าง ตอนนี้ฉันมาเรียนที่นี่ รู้สึกผ่อนคลายและเป็นอิสระมากอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ไม่ได้เสียใจแล้วจริงๆค่ะ”

เทพบุตรไม่ได้เอ่ยพูดถึงเรื่องนี้ต่อ เอ่ยขึ้นเพียงว่า : “ผมมาอยู่ที่นี่ซักช่วงเวลานึงพอดี ทิ้งช่องทางการติดต่อไว้ไหมครับ ถ้ามีเวลาว่างก็ออกมานั่งเล่นกัน?”

วันวิวาห์หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาอย่างใจกว้าง แล้วบันทึกเบอร์โทรของเขาเอาไว้

“เรื่องที่ฉันอยู่ที่นี่ ขอให้คุณช่วยเก็บเอาไว้เป็นความลับด้วยนะคะ ฉันชอบความรู้สึกอย่างในตอนนี้ ไม่อยากถูกรบกวน”

เทพบุตรพูดล้อเล่นขึ้น : “วางใจได้ครับ อยู่ใกล้ก่อนก็ได้ก่อน คนรู้เยอะ ศัตรูหัวใจของผมก็เยอะไปด้วยเหมือนกัน เรื่องโง่ๆที่มาทำร้ายตัวเองแบบนี้ผมไม่ทำหรอก”

วันวิวาห์ยิ้มตอบรับ และไม่ได้ตอบรับ

เทพบุตรยกกาแฟขึ้นมาดื่ม : “ใช่สิ ตอนนี้คุณเรียนสาขาที่เชี่ยวชาญเกี่ยวกับเครื่องสำอางผลิตภัณฑ์บำรุงผิวอยู่ไหมครับ? ตอนนี้บริษัทของเรามีการพัฒนาธุรกิจอุตสาหกรรมเบาอยู่ทางนี้ ยังขาดผู้เชี่ยวชาญทางด้านเครื่องสำอางบำรุงผิวอยู่พอดี ถ้าไม่อย่างนั้นก็เข้าร่วมทีมของพวกเราสิครับ ทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย?”