บทที่ 171 มีลูกยาก

วันวิวาห์รู้สึกเหมือนตกลงไปในสระน้ำที่เย็นยะเยือกจนแทบหายใจไม่ออก

สมองของเธอว่างเปล่า

เมก้าเข้าไปประคองเธอ : “คุณหนูวิวาห์ คุณไม่เป็นไรใช่ไหมครับ ?”

วันวิวาห์ส่ายหัวโดยไม่รู้ตัว

เมก้าหันไปหาหมอ : “ผ่าตัดเดี๋ยวนี้ ! ไม่ว่าค่ายาและค่าอุปกรณ์จะแพงแค่ไหนก็ไม่เป็นไร ใช้ได้ตามสบาย ขอแค่อย่างเดียวคือห้ามตัดขา !”

หมอถอนหายใจ : “ผมเข้าใจความรู้สึกของครอบครัวคุณดี ผมเองก็ไม่อยากให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น วางใจเถอะ พวกเราจะพยายามอย่างสุดความสามารถ เพื่อรักษาขาทั้งสองข้างที่ได้รับบาดเจ็บเอาไว้ให้ได้”

หมอกลับเข้าไปในห้องผ่าตัดอีกครั้ง

พยายามถือแบบฟอร์มปึกใหญ่นำมาให้สมาชิกในครอบครัวลงนาม

เมก้าประคองวันวิวาห์ไปนั่งพักบนเก้าอี้ และลงนามในแบบฟอร์มยินยอมเข้ารับการผ่าตัดอย่างรวดเร็ว

ดวงตาของวันวิวาห์ว่างเปล่า

ถึงแม้จะได้ยินทุกบทสนทนาระหว่างเมก้ากับพยาบาล แต่กลับไม่อาจตั้งสติรับรู้ได้ว่าแต่ละคำที่พวกเขาพูดคุยกันนั้นหมายความว่าอะไร

สิ่งที่ดังก้องอยู่ในหัวของเธอตอนนี้ คือคำพูดภายในห้องพักผู้ป่วยของสาธีนี ตอนที่โมโมะได้รับบาดเจ็บคราวก่อน

--พวกมักใหญ่ใฝ่สูง หากจะพูดให้น่าฟังก็คือ เธอมันเลือดเย็น หากพูดแบบไม่เกรงใจก็คือ คนอย่างเธอไม่มีความปรานี น่าหดหู่......

น่าหดหู่ !

เธอหัวเราะ

เธอไม่อาจฝืนยิ้มออกมาได้

คุณน้าสาธินีพูดไว้ไม่มีผิดจริง ๆ

ทุกคนที่พบเธอจะต้องพลอยโชคร้ายไปด้วย......

การผ่าตัดดำเนินไปสิบกว่าชั่วโมงแล้ว

ฟ้ามืดจนกระทั่งฟ้าสาง

วันวิวาห์ดูเหมือนขอนไม้ที่ไร้จิตวิญญาณ นั่งอยู่ตรงนั้นโดยไม่ขยับไปไหน

เมก้าให้คนไปซื้อน้ำและอาหารขึ้นมา : “คุณหนูวิวาห์ ทานสักหน่อยนะครับ ?”

วันวิวาห์ส่ายหัว : “คุณกินเถอะ ฉันไม่หิว”

“ไม่หิวก็ต้องกินสักหน่อย อย่างน้อยจะได้มีแรง อย่าปล่อยให้ตัวคุณเองต้องเหนื่อยล้าไปเสียก่อนที่เจ้านายของผมจะออกมาจากห้องเลยนะครับ หากเขาฟื้นขึ้นมาจะเป็นห่วงเอาได้......

วันวิวาห์ขยับร่างกายที่รู้สึกชาไปทั่ว แล้วรับอาหารมา

ยังไม่ทันจะได้กิน ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่เดินตรงเข้ามาด้วยความเร่งรีบจากที่ไกล ๆ

เมก้ายืนตัวตรงขึ้นทันที : “คุณหญิง”

คุณหญิงกนกวรรณดูไปแล้วเหมือนคนวัยสี่สิบต้น ๆ ดูแลตัวเองได้อย่างดีเยี่ยม สมเป็นสตรีที่สูงศักดิ์ ดูมีเสน่ห์อย่างยิ่ง

เธอถามด้วยความกังวล : “ลูกชายของฉันเป็นอย่างไรบ้าง ?”

“กำลังผ่าตัดอยู่ครับ”

เมก้าอธิบายคำพูดของหมอก่อนหน้านี้ให้ฟังอีกครั้ง

กนกวรรณหน้าซีดทันที แต่ดวงตาของเธอกลับแดงก่ำ

ทันใดนั้น ก็เห็นวันวิวาห์ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ

วันวิวาห์วางกล่องอาหารในมือลง แล้วยืนขึ้น : “คุณหญิงกนกวรรณ”

กนกวรรณกวาดสายตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า : “เธอก็คือวันวิวาห์ ?”

วันวิวาห์พยักหน้า

เสียงของกนกวรรณแหลมปรี๊ดขึ้นทันที : “ที่ลูกชายของฉันถูกชนก็เพราะช่วยตัวซวยอย่างเธอใช่ไหม ?”

วันวิวาห์อดหลับอดนอนมาทั้งคืน ใบหน้าที่หมองหม่นอยู่เดิมก็ซีดเผือดขึ้นในทันที

“ขอโทษค่ะ”

เธอโค้งคำนับเพื่อแสดงความขอโทษ