บทที่ 201 เจอแฟนเก่าอีกครั้ง

ทิวาพรกำหมัดแน่นอย่างไม่พอใจ

ไม่!

เรื่องแบบนี้จะต้องไม่เกิดขึ้น!

หลังจากที่วันวิวาห์และเทพบุตรออกไป ทิวาพรก็เข้าไปอยู่ข้างๆแม่ "แม่คะ วันวิวาห์ถนัดแค่เรื่องพูดคำหวาน พวกผลิตภัณฑ์เสริมความงามหากมีเงินจะซื้อไม่ได้ได้ยังไงกัน? จำเป็นต้องให้เธอส่งให้แม่เหรอ? ยิ่งไปกว่านั้นก็ยังมีการเสริมความงาม ถ้าการเสริมความงามไม่มีประโยชน์จริง คงไม่มีคนจำนวนมากมาตามหาหรอก?"

หัวใจกนกวรรณที่เมื่อกี้กำลังลอยถูกลูกสาวลากกลับมาที่พื้นทันที

เธอได้สติกะทันหัน ความโกรธที่เพิ่งลดลงก็เพิ่มขึ้นอีกครั้ง "ใช่ แม่เกือบโดนคนหลอกลวงหลอกซะแล้ว!"

เมื่อกี้เธอตกใจกับออร่าที่ดูดุร้ายของวันวิวาห์ จึงไม่ทันได้ตอบโต้ชั่วขณะ...

...

บริษัทที่วันวิวาห์มาสัมภาษณ์มีชื่อว่าPL เป็นบริษัทเครื่องสำอางที่มีชื่อเสียงในหมู่บริษัทต่างชาติ

คนสัมภาษณ์เป็นชาวต่างชาติสามคน

พวกเขาถือชีวประวัติย่อของวันวิวาห์แล้วคุยกับเสียงเบาอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ต่างทยอยแสดงสีหน้าพอใจ

หนึ่งในนั้นถามเป็นภาษาอังกฤษว่า "คุณวันวิวาห์ ผมประหลาดใจมาก เมื่อก่อนคุณเคยเปิดบริษัทเป็นของตัวเองและเข้าใจในด้านการวิจัยและพัฒนา ถึงแม้ตอนนี้จะเริ่มใหม่ก็ไม่ได้ยากอะไร เหตุผลอะไรที่ทำให้คุณเต็มใจมาทำงาน แถมยังต้องมามุ่งมั่นวิจัยและพัฒนาเพื่อบริษัทอื่น?"

วันวิวาห์เคยอาศัยอยู่ที่ต่างประเทศจึงพูดภาษาอังกฤษได้ถูกต้องและคล่องแคล่ว

เธอพูดอย่างฉะฉาน "เพราะดิฉันเคยเปิดบริษัท ดังนั้นถึงจะสามารถพบปัญหาได้ ดิฉันพูดไม่เก่ง เมื่อเทียบกับการต้องออกหน้าพูดคุยกับผู้คนแล้ว ดิฉันเหมาะกับการวิจัยและพัฒนามากกว่า แผนกวิจัยและพัฒนาของPLเป็นแอร์เมสของโลกผลิตภัณฑ์ดูแลผิวและเครื่องสำอาง ฉันคิดว่า ในฐานะนักวิจัยและพัฒนาคงไม่มีใครที่ไม่อยากมาทำงานที่แผนกวิจัยและพัฒนาของบริษัทคุณ"

ทั้งสามฟังและเขียนความคิดเห็นในการสัมภาษณ์ไปด้วย

หนึ่งในนั้นลุกขึ้นยืนแล้วยื่นมือออกมา "คุณวันวิวาห์ บอกตามตรงว่าผมพอใจกับคุณมาก แต่ผลการสัมภาษณ์ที่ชัดเจนยังต้องให้คุณกลับไปรอเราโทรศัพท์แจ้งไป"

"ได้ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ" วันวิวาห์จับมือกับเขาแล้วออกไปอย่างสงบ

ลิฟต์PLหยุดที่ล็อบบี้ชั้นหนึ่ง

วันวิวาห์ก้าวออกจากลิฟต์ กำลังจะออกไป

"วิวาห์?"

มีเสียงที่คุ้นเคยเรียกเธอจากด้านหลัง

วันวิวาห์ชะงักอยู่ครู่หนึ่งแล้วหันกลับมา

ภาชิระยืนยิ้มห่างออกไปไม่กี่ก้าว

เขาเดินใกล้เข้ามาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ "เป็นเธอจริงๆด้วย ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ"

วันวิวาห์พยักหน้าเรียบๆ "ไม่ได้เจอกันนาน"

ผู้ชายตรงหน้าเธอไม่ใช่ภาชิระคนเดิมอีกต่อไปแล้ว

เมื่อเทียบกับภาชิระที่จากเมืองนราวัณไปอย่างจนตรอก ออร่าเขาที่ยืนอยู่ตรงนี้ตอนนี้เปลี่ยนไปอย่างมาก

เขามีพร้อมทั้งความมั่นใจและความสุขุมตามแบบหัวหน้าระดับสูง

ภาชิระหันกลับมาพูดกับลูกน้องที่อยู่ข้างหลัง "พวกคุณไปทำงานก่อน ผมจะตามไปทีหลัง"

แล้วหันกลับมาชี้ไปที่โซนพักผ่อนที่อยู่ด้านข้าง "นั่งด้วยกันก่อนเถอะ?"

ความลังเลปรากฏขึ้นบนใบหน้าวันวิวาห์

ภาชิระยิ้มอย่างขมขื่น "ถึงจะไม่ใช่เพื่อน ไม่ว่ายังไงก็เป็นคนคุ้นเคยกัน สัญญาลับจากเด็กที่เราโตด้วยมา แม้แต่ความไว้ใจยังไม่มีให้กันเลยหรือ?"

วันวิวาห์ไม่พูด

เป็นที่รู้กันว่าสิ่งเหล่านี้มันไม่มีค่าให้เชื่อใจ

อดีตที่ผ่านมาเป็นเครื่องพิสูจน์

ภาชิระพูดจบก็เหมือนจะมีปฏิกิริยาตอบสนอง

เขาถอนหายใจอย่างเงียบๆ "วางใจได้ ฉันไม่ดันทุรังกับเธอหรอก ตอนนี้ฉันมุ่งมั่นอยู่กับการทำงาน และที่นี่ฉันก็มีแฟนใหม่แล้วด้วย เตรียมพร้อมที่จะเริ่มต้นใหม่..."

เรื่องราวที่เดิมเคยทุกข์ใจระหว่างทั้งสองดูเหมือนจะหายไปในทันทีด้วยคำพูดเหล่านี้

วันวิวาห์หัวเราะพลางพูดติดตลกว่า "ดังนั้นตอนนี้แฟนเก่าอย่างฉันก็ควรจะยิ่งหลีกเลี่ยงการสงสัยไม่ใช่เหรอ?"

ภาชิระจนใจ "ไม่จำเป็น แฟนของฉันคือเลขาคนปัจจุบันของฉัน เธอ...ใจกว้างมาก เธอจะไม่หึงแบบนี้ อีกอย่าง พวกเราก็ยืนอยู่ตรงนี้มาสักพักหนึ่งแล้ว ถ้าเธอจะหลีกเลี่ยงการสงสัยก็สายไปแล้ว ยิ่งปกปิดก็เหมือนยิ่งเปิดเผย มาที่นี่ตั้งนาน โอกาสที่จะได้เจอคนรู้จักหาได้ยากนัก ไปนั่งกันสักพักเถอะ"

วันวิวาห์ไม่ปฏิเสธอีกต่อไป

PLเป็นบริษัทต่างชาติที่มีชื่อเสียงคู่ควรที่จะมีคนที่อยากจะแย่งชิงกันเข้ามานับไม่ถ้วน

แค่โซนพักผ่อนในห้องโถงก็มีบริกรและเครื่องดื่มที่หลากหลาย