บทที่ 202 ขนาดย่อส่วนของใครบางคน

ใบหน้านี้...เห็นได้ชัดว่าเป็นหนูกะทิในเวอร์ชันผมสั้น

ความแตกต่างเพียงอย่างเดียวที่ต่างจากเด็กผู้หญิงคนนั้นก็คือเด็กน้อยตรงหน้าคนนี้เป็นเด็กผู้ชาย

ใบหน้าอ้วนเล็กๆ ดวงตากลมโตที่ทั้งดำและสว่าง เวลายิ้ม...เขาไม่ยิ้ม

แต่เด็กน้อยเม้มริมฝีปากชมพูเล็กๆ เนื้อที่แก้มถูกบีบออกมาเผยให้เห็นลักยิ้มจางๆ

วันวิวาห์แทบจะสามารถจินตนาการได้เลยว่าตอนที่เด็กน้อยคนนี้ยิ้ม ลักยิ้มนี้จะลึกอย่างไร...

"พี่สาวครับ? พี่สาว?"

ฝ่ามือขาวนุ่มเล็กๆโบกไปมาตรงหน้าวันวิวาห์

วันวิวาห์ได้สติอีกครั้ง "อ๋อ พี่ขอโทษนะ พี่เหม่อไปหน่อย"

เธอยื่นเครื่องบินกระดาษให้ "เครื่องบินเปียกหมดแล้ว"

"ไม่เป็นไรครับ"

เด็กน้อยรับมันมาอย่างมีความสุข เผยให้เห็นลักยิ้มเล็กๆบนแก้มที่เหมือนกับที่วันวิวาห์จินตนาการไว้

"มันเป็นกระดาษที่ไม่เปียก มันจะกลับคืนสภาพเดิมหลังจากที่ดูดน้ำจนแห้ง"

เด็กน้อยหยิบกระดาษบนโต๊ะแล้วเริ่มสาธิตเลียนแบบอย่างสมจริง

สายตาของวันวิวาห์ค่อยๆเลื่อนจากมือเล็กๆไปที่ใบหน้าเล็กๆที่หล่อเหลาของเขาอีกครั้ง

ใบหน้าใบนี้เหมือนเป็นใบหน้าขนาดย่อส่วนของใครบาง...คงจะไม่ใช่ลูกนอกสมรสของเขาใช่ไหม?

วันวิวาห์หัวเราะเยาะตัวเอง ถึงแม้ว่าจะใช่ มันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอเลย

เมื่อมองเด็กชายตัวเล็ก ในใจก็เกิดอารมณ์ที่ไม่สามารถอธิบายได้ออกมา มันเหมือนกับความสุข แต่ก็เหมือนจะเศร้า ราวกับยังผสมปนเปกันระหว่างความใกล้ชิดและอาลัยอาวรณ์

ดวงตาร้อนผ่าวอย่างน่าประหลาด

พอเด็กน้อยเงยหน้าขึ้นก็เห็นพี่สาวคนสวยตรงหน้าที่ทำหน้าเหมือนกำลังจะร้องไห้

เขาก็ตระหนกทันที "พี่สาว เป็นอะไรรึเปล่าครับ?"

วันวิวาห์กะพริบตา ยิ้มอย่างอ่อนโยน "เด็กน้อย เธอชื่ออะไร?"

เด็กน้อยตื่นตัวทันที เขากะพริบตากลมโตไม่พูดอะไร

เมื่อเห็นว่าวันวิวาห์ยังคงมองเขา เขากัดริมฝีปากชมพูพูดอย่างลังเล "คุณพ่อกับคุณย่าบอกว่าอย่าบอกชื่อกับคนแปลกหน้า"

เขาพูดจบก็พูดแก้ว่า "แต่แค่มองก็รู้แล้วว่าพี่สาวเป็นคนดี ถ้าผมบอกพี่แล้วพี่อย่าไปบอกใครล่ะ ผมชื่อเธอร์"

ชื่อเต็มคืออาเธอร์

คุณพ่อกับคุณย่าไม่ให้บอกชื่อเต็มของเขากับใคร แต่ก็ไม่ได้บอกว่าห้ามบอกชื่อเล่น

"เธอร์..." วันวิวาห์พึมพำแล้วชมด้วยรอยยิ้มว่า "ชื่อเพราะดี"

อาเธอร์ยิ้มอย่างเขินอาย

วันวิวาห์ช่วยเอาผ้าเช็ดปากมาเช็ดเครื่องบินกระดาษให้เขาแล้วส่งคืน "รีบกลับไปเถอะ เดี๋ยวครอบครัวจะเป็นห่วง"

"ขอบคุณครับพี่สาว" อาเธอร์รับมาอย่างมีความสุข "บ๊ายบายพี่สาว"

เด็กน้อยก้าวเท้าเล็กวิ่งตึกๆๆกลับไปหาหญิงวัยกลางคนสองคนที่นั่งอยู่ไม่ไกล

รอยยิ้มมุมปากของวันวิวาห์ค่อยๆขมขื่น

โชคชะตานั้นเป็นสิ่งที่ยากที่จะหาคำพูดมาเปรียบได้

คิดไม่ถึงว่าเธอจะเจอเด็กที่หน้าตาดูคล้ายกับหนูกะทิที่นี่

ดูจากส่วนสูงของทั้งสองแล้ว แม้แต่อายุของพวกเขาก็น่าจะพอๆกัน

ช่วงเวลาอาหารหนึ่งมื้อ เวลาดูเหมือนจะไม่เคลื่อนผ่านไปเลย

วันวิวาห์รู้สึกเบื่อ สุดท้ายจึงเดินเข้าไปในร้านขายเครื่องสำอางในห้างสรรพสินค้า

ห้างสรรพสินค้าอยู่ในศูนย์กลางการค้าที่มีผู้คนจำนวนมาก ร้านค้าเฉพาะจึงล้วนแต่เป็นแบรนด์ชั้นนำต่างๆ

วันวิวาห์สุ่มเดินเข้าไปในร้านร้านหนึ่ง หยิบสินค้าใหม่ในร้านค้าเพื่อดูประสิทธิภาพใหม่

เมื่อผู้จัดการร้านเห็นว่าเธอแต่งตัวดี ออร่าไม่ธรรมดา จึงรีบเข้ามาทักทายเธอด้วยดวงตาที่สดใส "ปกติแล้วคุณชอบเครื่องสำอางแบบไหนคะ?"

วันวิวาห์ยิ้ม "ขอเพียงแค่ใช้แล้วดีฉันก็ชอบหมดค่ะ ที่นี่คุณมีสินค้าใหม่ๆไหมคะ?"

"มีค่ะ" ผู้จัดการร้านนำวันวิวาห์ไปที่เคาน์เตอร์อย่างกระตือรือร้น "พวกนี้คือสินค้าใหม่ของเราค่ะ"

วันวิวาห์เหลือบมอง "มีสินค้าทดลองไหมคะ ฉันอยากลองดู"

ผู้จัดการร้านชี้ไปที่แถวล่างสุด "สามารถลองได้ทั้งหมดเลยค่ะ"

วันวิวาห์ไม่เกรงใจอีกต่อไป เธอนั่งลงบนเก้าอี้สูงหน้าเคาน์เตอร์ ทดลองสินค้าทีละชิ้นๆด้วยตัวเอง

สัมผัส ความรู้สึกสบายผิว กลิ่น...แล้วให้คะแนนในใจ