บทที่ 203 ต้องมีคำอธิบาย

เสียงที่ดังเข้ามาในหูทำให้วันวิวาห์ขมวดคิ้ว เท้าที่ก้าวไปด้านหน้าก็ก้าวถอยหลังทันที

สถานที่เกิดเหตุเงียบไปครู่หนึ่ง

เพราะตรงกับเวลาเที่ยง คนในร้านจึงไม่มาก

ไม่ว่าจะเป็นคนที่เดินออกหรือเดินเข้าร้านก็มีเพียงวันวิวาห์คนเดียว

ผู้จัดการร้านและพนักงานแนะนำการซื้อรีบเข้าไปขวางไม่ให้วันวิวาห์ออกไป

"คุณผู้หญิงคะ ต้องขอโทษด้วยจริงๆ คุณไม่สามารถออกไปได้ชั่วคราว บนตัวคุณอาจมีของบางอย่างจากในร้านของเรา โปรดให้ความร่วมมือเพื่อตรวจสอบด้วยค่ะ"วันวิวาห์ยกมือทั้งสองขึ้นให้พวกเขาดู "มีจริงๆ สินค้าตัวอย่างได้ถูกทาอยู่ตรงนี้ นับไหมคะ?"

"ไอ้หยา มีคนบางคนแค่มองก็รู้แล้วว่าไม่มีความสามารถซื้อสินค้าแบรนด์เนมได้ตั้งแต่แรก ฟ้าของพวกเรา...โอ้ ไม่สิ ตอนนี้ควรจะเป็นคุณนายน้อยสามตระกูลจรัสพิบูรณ์ คุณนายน้อยสามของเราพูดด้วยเธอยังไม่สนใจเลย" เพลงพิณกอดอกพูดอย่างถากถาง "ฉันก็นึกว่าเป็นคนสูงศักดิ์มากเสียอีก ที่แท้ก็แค่ขโมยคนหนึ่ง..."

เสียงสัญญาณกันขโมยยังไม่หยุด

เสียง "บี๊บๆ" ดึงดูดสายตาของคนไม่น้อย

เมื่อเห็นวันวิวาห์อับอาย ในใจม่านฟ้าก็สะใจอย่างบอกไม่ถูก แต่เมื่อเหลือบมองไปเห็นกล้องวงจรปิดเหนือศีรษะ ก็แอบหงุดหงิดที่เพลงพิณทำอะไรแบบคิดตื้นๆ

เธอขมวดคิ้วเล็กน้อยกระซิบเตือนเพลงพิณ "อย่าเยอะเกินไป ในร้านมีกล้องวงจรปิด"

รอยยิ้มที่มุมปากของเพลงพิณยังคงไม่ลดลง "วางใจได้ ฉันสังเกตมาแล้ว มุมเมื่อกี้เป็นจุดบอดของกล้องวงจรปิดพอดี มองไม่เห็นหรอก"

คิ้วที่ขมวดของม่านฟ้าคลายออก

เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ ห้างสรรพสินค้าจึงตื่นตระหนก

ผู้จัดการของห้างเดินมาพร้อมหน่วยรักษาความปลอดภัย ท่าทีเขาดูเหมือนจะสุภาพแต่ท่าทีกลับแข็งกร้าว "ขอโทษครับคุณผู้หญิง กรุณาให้ความร่วมมือในการตรวจสอบด้วย"

วันวิวาห์ประมวลผลเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดในวันนี้อย่างรวดเร็วในหัว

เธอเอากระเป๋าออกแล้วส่งให้ตามที่ผู้จัดการร้องขอ เธอจึงเดินออกไปและเข้ามาข้างๆสัญญาณกันขโมยภายใต้ความสนใจของทุกคน

สัญญาณกันขโมยไม่ดัง

พอหน่วยรักษาความปลอดภัยถือกระเป๋าเดินออกไป เสียงสัญญาณกันขโมยก็ส่งเสียงทันที

สายตาของทุกคนจึงจับจ้องไปที่กระเป๋าของเธอ

วันวิวาห์พูดอย่างไม่ใส่ใจ "ตรวจตามสบาย"

เพราะว่าวันนี้เธอเข้าร่วมการสัมภาษณ์ เธอจึงเอากระเป๋าเอกสารมา ข้างในมีเพียงชีวประวัติย่อ ทิชชูเปียก 1 ห่อ และโทรศัพท์ของเธอ

หน่วยรักษาความปลอดภัยเทของในกระเป๋าออกมา

ในแฟ้มเอกสาร นอกจากโทรศัพท์แล้ว ยังมีแป้งคูชั่น 1 กล่องซึ่งเป็นสินค้าแบบเดียวกับที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ปนอยู่ข้างใน

ทุกคนมองเห็นอย่างชัดเจน

วันวิวาห์หรี่ตาลง นึกถึงเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อกี้

ผู้จัดการสูดลมหายใจ "แป้งคูชั่นนี้เป็นของร้านเรา มีราคาถึงสองพันกว่าแหนะ"

พูดพลางยื่นมือไปหยิบ

วันวิวาห์คว้าข้อมือเธอและขวางมือไว้ "คุณไม่ควรจับจนกว่าเรื่องนี้จะกระจ่าง"

สีหน้าผู้จัดการร้านเปลี่ยน พูดอย่างเย็นชาว่า "คุณหมายความว่ายังไง? คุณยังกล้ามาบอกว่านี่ไม่ใช่ของจากร้านเราอีกเหรอ?"

ผู้ชมรอบๆก็ต่างทยอยประณาม "ไร้ยางอายเกินไปแล้ว ถูกจับคาหนังคาเขาขนาดนี้แล้วยังมีหน้ามาแก้ตัวอีก"

"ไม่มีปัญญาซื้อก็ไม่ต้องใช้ ยังมีหน้ามาขโมย! ขโมยไปก็ช่างเถอะ แต่ถูกจับได้แล้วยังไม่อยากคืนอีก"

"คนแบบนี้ควรเรียกตำรวจมาจับ!"

"ใช่ โทรแจ้งตำรวจเถอะ ถ้าวันนี้สามารถขโมยแป้งคูชั่นราคาสองพันกว่าได้ ใครจะไปรู้ว่าพรุ่งนี้จะไปขโมยทองราคาสองหมื่นกว่าไหม อาจจะเป็นของสองแสนกว่า หรือกระทั่งสองล้าน..."

"..."

วันวิวาห์รับฟังคำพูดกระทบกระทั่งใส่ร้ายป้ายสีทุกรูปแบบ แต่กลับไม่โกรธ