บทที่ 205 เธอหน้าตาเหมือนทะเล

บนรถแท็กซี่

วันวิวาห์มองวีแชทของม่านฟ้าด้วยตาที่ร้อนผ่าวสุดจะทนไหว

รูปโปรไฟล์ของม่านฟ้าเป็นรูปที่เธอถ่ายด้วยกันกับจอมพลตอนหมั้น ชายหล่อหญิงสวย เหมาะสมกันดี

เดิมทีนึกว่าตัวเองชนะแล้ว แต่ผลกลับเป็นว่าคนที่พ่ายแพ้อย่างยับเยินคือเธอ

พวกเขาเป็นแฟนเก่าเหมือนกัน พอรู้ว่าภาชิระมีแฟนใหม่แล้ว เธอรู้สึกเพียงโล่งใจ

แต่พอได้ยินม่านฟ้าพูดถึงงานแต่งของเธอกับจอมพล ในใจเธอทำไมถึงรู้สึกอึดอัดเสียใจ?

หัวใจรู้สึกราวกับว่าถูกมือที่มองไม่เห็นกำไว้ กดอย่างแรงจนเธอหายใจไม่ออก

วันวิวาห์หลับตา บังคับอารมณ์เหล่านี้ให้ออกจากสมอง

รถจอดที่ประตูบ้านตระกูลภูวศักดิ์ วันวิวาห์ลงจากรถ

ขณะที่กำลังจะเดินเข้าบ้านก็ได้รับสายจากPL

"คุณวันวิวาห์คะ ยินดีด้วยค่ะ คุณได้รับการตอบรับแล้ว กรุณามารายงานที่บริษัทโดยเร็วที่สุด"

"วันพรุ่งนี้ฉันจะไปค่ะ"

วันวิวาห์วางสายอย่างมีความสุข รู้สึกโล่งใจอย่างมาก

ขณะกำลังจะเข้าบ้าน บูกัตติ เวย์รอนสีเงินคันหนึ่งส่งเสียง "ปี๊บ" จอดอยู่ข้างๆ

เธอหันหน้า

กระจกรถลดลงเผยให้เห็นใบหน้าที่อบอุ่นและหล่อเหลาที่คล้ายกับเทพบุตรเจ็ดแปดส่วน

เพียงแต่ชายหนุ่มสวมแว่น ดูแล้วยิ่งดูหน้าตาดีมีการศึกษายิ่งขึ้น

ทั้งสองมองหน้ากัน

"ทะเล?"

เสียงของชายหนุ่มทุ้มแฝงไปด้วยความประหลาดใจ

ทะเล?

รอยยิ้มบนใบหน้าของวันวิวาห์ยังคงอยู่ "คุณคือ?"

เทพบุตรมีพี่ชาย 2 คน ไม่รู้ว่าคนคนนี้เป็นพี่ชายคนโตหรือพี่ชายคนรองของเขา

ชายหนุ่มอึ้งไปอยู่ครู่หนึ่งแล้วได้สติอีกครั้ง "ขอโทษด้วย ผมจำคนผิด"

เขาดับเครื่องยนต์ลงรถ เผยให้เห็นร่างสูงของเขาทันที เขาสูงกว่าศีรษะวันวิวาห์เสียอีก

เมื่อความสูงที่ต่างกันอย่างมากให้ความรู้สึกที่กดดัน

วันวิวาห์ก้าวถอยหลังเว้นระยะห่างจากเขาตามสัญชาตญาณ

ชายหนุ่มแสดงสีหน้ารู้สึกผิด "ขอโทษครับที่ทำให้คุณตกใจ ผมชื่อเทพคุณ พี่ชายคนโตของเทพ คุณคือวันวิวาห์คู่หมั้นของเทพ คุณวันวิวาห์? ยินดีที่ได้พบกันครับ"

เขายื่นมือมาหาวันวิวาห์อย่างเป็นมิตร

วันวิวาห์ยิ้มแล้วจับมือกลับ "สวัสดีค่ะ"

ทั้งสองเดินไปคฤหาสน์พลางคุยกันไปด้วย

"พี่สามชมคุณในกลุ่มครอบครัวทุกวัน บอกว่าคุณฉลาด มีความสามารถ สวยและจิตใจดี วันนี้ได้เจอช่างสมคำร่ำลือจริงๆ"

วันวิวาห์เก้อเขินและสุภาพ ไม่ได้ตอบ

เธอไม่รู้ว่าคำว่ามีความสามารถและจิตใจดีสามารถมองออกในชั่วพริบตาได้อย่างไร

ถึงทางเข้าพอดี

ทั้งสองเปลี่ยนรองเท้ากำลังจะเข้าประตู

"ตุ๊บบ"

จู่ๆในบ้านก็มีเสียงบางอย่างตกลงมา

วันวิวาห์และเทพคุณหยุดการเคลื่อนไหวพร้อมกัน

"แกจะแต่งงานกับใครสักคนไม่ดีรึ ทำไมต้องดึงดันจะแต่งงานกับผู้หญิงจากครอบครัวเล็กๆที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้าคนนี้ด้วย สู้เลิกกันตอนนี้ยังดีกว่าให้มีเรื่องอื้อฉาวหย่ากันในอนาคต เดี๋ยวพอเธอกลับมา แกจะหาทางคุยกันให้ชัดเจน ให้เธอออกไป"

เทพคุณหันไปมองวันวิวาห์อย่างอึดอัด "อย่าใส่ใจเลย พ่อของผม..."

วันวิวาห์ยังไม่ทันพูดอะไร เสียงที่สงบและแน่วแน่ของเทพบุตรก็ดังออกมา

"นอกจากเธอ ชาตินี้ผมจะไม่แต่งงานกับใครอีก ที่เหลือผมให้สัญญากับพ่อไม่ได้ แต่เรื่องหย่า พ่อสามารถวางใจได้ มันจะไม่เกิดขึ้นแน่นอน พ่อครับ ฉันชอบวิวาห์มากจริงๆ ชอบมาก ชอบมากๆ ชอบจนไม่สนอะไรทั้งนั้น ที่พ่อพูดแบบนี้ได้ เป็นเพราะพ่อยังไม่รู้ว่าเธอดีแค่ไหน เก่งแค่ไหน"

เสียงของเขาเบาลงแฝงด้วยความหดหู่เล็กน้อย "พ่อครับ พ่อดูขาทั้งสองข้างของลูกชายพ่อ ผู้หญิงที่ร่ำรวยเหล่านั้นมีใครบ้างที่เจอผมแล้วไม่หาข้ออ้างทิ้งผมแล้วหนีไป? แต่เธอไม่เป็นเช่นนั้น! มีเพียงเธอที่ทิ้งการเรียนและงานเพื่อดูแลผมไม่ทิ้งไปไหน อยู่เป็นเพื่อนผม ยิ่งไปกว่านั้นผมเป็นคนจับเธอก่อน แต่ตอนนี้พ่อกลับต้องการให้ผมทิ้งเธอไปเหรอ?"

ที่ประตู เทพคุณเหลือบมองวันวิวาห์อย่างครุ่นคิด