บทที่ 206 เจอกันที่งานเลี้ยง

"โชคชะตามั้ง"

เทพบุตรยิ้มเบา ๆ: "เมื่อพบเจอแล้ว ก็ไม่อยากพลาดมันไปอีก"

“เหมือนขนาดไหนก็ไม่ใช่คนเดียวกัน” เทพคุณขมวดคิ้วพูด “เทพ นายแน่ใจหรอว่านี่คือโชคชะตา นายรักเธอจริงหรอ แต่ไม่ใช่เพราะใบหน้านั้น?”

“พี่ใหญ่ เธอเป็นคนดีมาก คู่ควรกับทุกอย่างที่ฉันทุ่มเทให้เธอ”

“ดูเหมือนนายจะตกหลุมรักจริง”

เทพคุณไม่ได้พูดอะไรอีก พูดเพียงว่า “โชคดีที่มีแค่พ่อกับฉันที่รู้เรื่องของทะเลถ้าแม่และทิวาพวกเขารู้เรื่องนี้ ไม่แน่วันวิวาห์ก็คงจะรู้เรื่องนี้แล้ว ถึงตอนนั้น ไม่ว่านายจะรู้สึกยังไงกับเธอ มันก็จะไร้ความหมาย”

เทพบุตรพยักหน้า ตอบอย่างจริงใจ: “เพราะงั้น พี่ใหญ่ช่วยเก็บเป็นความลับให้ฉันด้วย ฉันไม่อยากให้วิวาห์เข้าใจผิดเกี่ยวกับฉันแม้แต่น้อย”

เทพคุณลุกเดินขึ้นไปชั้นบน: "ฉันเข้าใจแล้ว"

……

บ้านที่เทพบุตรกำลังมองหาคือคฤหาสน์ทวัลญา

เป็นอพาร์ตเมนต์หรูหลังนึง

ไม่ค่อยใกล้กับ PL แต่สะดวกมาก ถึงรถไฟใต้ดินได้โดยตรง

บ้านเป็นอพาร์ตเมนสองชั้นขนาดใหญ่

เมื่อวันวิวาห์และเทพบุตรเข้ามา เมก้ากำลังกำชับคนใช้ให้เก็บของอยู่ข้างใน

"เก็บของของเจ้านายในห้องนอนใหญ่ออกมา ย้ายไปที่ห้องนอนใหญ่ชั้นล่าง เอาของของคุณวันวิวาห์ไว้ในห้องนอนใหญ่ชั้นบน"

วันวิวาห์เพิ่งรู้: "บ้านหลังนี้เป็นของเธอเหรอ"

เทพบุตรพยักหน้า: "ซื้อมาเมื่อนานมาแล้ว แม่ของฉันเป็นภรรยาเต็มเวลา เวลาไม่มีอะไรทำก็ชอบกลุ้มใจไปเรื่อย แล้วก็ปากร้าย พูดทีเหมือนเอามีดแทง ส่วนพ่อของฉัน เธอก็น่าจะดูออก ประธานจอมเผด็จการ บรรยากาศในบ้านเรา ไม่เหมาะกับการพักฟื้น จึงควรย้ายออกมาอยู่จะดีกว่า ยิ่งไปกว่านั้น จากที่นี่ไปโรงพยาบาลหรือบริษัทก็สะดวก สภาพแวดล้อมก็ไม่เลว..."

หัวใจของวันวิวาห์ทั้งซับซ้อนและอบอุ่น

ที่แท้เขาก็ย้ายออกมาด้วย

เทพบุตรยิ้มและเร่งเธอ: “ชั้นบนเงียบ เธออยู่ชั้นบน ไม่มีใครรบกวนเธอเมื่อเธอทำงานล่วงเวลา ฉันอยู่ชั้นล่าง เข้าออกสะดวก...”

วันวิวาห์ไม่รู้จะพูดอะไรนอกจากขอบคุณ: “เทพบุตร ขอบคุณ”

“วิวาห์ ทีหลังก็เรียกฉันว่าเทพเถอะ” ดวงตาที่ยิ้มแย้มของเทพบุตรเต็มไปด้วยความคาดหวัง

วันวิวาห์ไม่สามารถพูดอะไรได้ พยักหน้า "โอเค เทพ"

……

วันถัดไป.

เมื่อวันวิวาห์ลงไปชั้นล่าง เทพบุตรก็กำลังทำกายภาพบำบัด

เธอก้าวเข้าไปเพื่อจะช่วย

ชายที่เต็มไปด้วยเหงื่อรีบปฏิเสธเธอ “แองจี้ เตรียมอาหารเช้าเสร็จแล้ว เธอไปกินข้าว กินข้าวแล้วต้องไปทำงานต่อไม่ใช่เหรอ ไปบริษัทวันแรก อย่าไปสาย เดี๋ยวจะให้เขาเห็นภาพลักษณ์ที่ไม่ดี "

วันวิวาห์ลังเล: "เธอคนเดียว ... "

“มีเมก้าอยู่ และยังมีคนใช้อยู่ ไม่เป็นไร เธอไม่ต้องกังวล”

หลังจากที่เทพบุตรพูดจบ ก็หยิบกุญแจรถจากตู้ข้างๆยื่นไปให้: "รถอยู่ในที่จอดรถใต้ดิน"

ชายคนนี้พิถีพิถัน วันวิวาห์รู้สึกละอายใจ: "รถก็ไม่จำเป็นแล้ว ฉันไปวันแรก ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าประตูที่จอดรถอยู่ทางไหน พอชินแล้วค่อยว่ากัน อีกอย่าง รถไฟใต้ดินก็สะดวก เส้นทางฉันก็จำได้แล้ว"

เทพบุตรไม่พูดอะไรอีก เก็บกุญแจรถกลับและฝึกต่อ

……

การเข้างานของ วันวิวาห์เป็นไปอย่างราบรื่น

ภายในเวลาเพียงสองวัน เธอมีทำความเข้าใจเกี่ยวกับหน้าที่และโครงสร้างของทั้งแผนกได้ และเริ่มต้นได้อย่างสบาย

วราสรรองผู้จัดการฝ่ายวิจัยและพัฒนาพอใจมากกับ "คนทำงานเก่า" คนนี้ ดังนั้นเธอจึงจัดให้เธอไปที่กลุ่มผลิตภัณฑ์ใหม่ของฝ่ายวิจัยและพัฒนา

วันวิวาห์ผู้ซึ่งมีเป้าหมายใหม่ก็ฟื้นคืนชีพเต็มร้อย ทำงานล่วงเวลาด้วยความกระตือรือร้นจนดึกดื่นทุกวัน

ในคืนวันศุกร์ ผู้จัดการ ภาคภูมิและ วราสรมีงานเลี้ยงต้องเข้าร่วม