บทที่ 207 ลงทุนไปไม่น้อยเหมือนกัน

หลังจากมึนงงไปชั่วครู่ เท้าของวันวิวาห์ก็ถอยกลับอย่างไม่รู้ตัว

ซ่อนตัวอยู่หลังกลุ่มคน ปล่อยให้ส่วนสูงของผู้ชายปิดบังตัวเองไว้

หันหลังกำลังจะเดินออกไป

“นี่ จะไปไหน”

ภาคภูมิตารีบมือไว จับวันวิวาห์ไว้ ถามด้วยเสียงเบา

เวลานี้ จอมพลได้รับการต้อนรับจากทุกคนไปที่นั่งหลักแล้ว

ทุกคนก็นั่งลงเช่นกัน

"ฉัน……"

ภาคภูมิและวันวิวาห์ที่ยังยืนกระซิบอยู่นั้นก็ดูเด่นขึ้นมา

สายตาที่เฉยเมยของจอมพลกวาดไปมา หยุดที่พวกเขาทั้งสองคน

ร่างกายของ วันวิวาห์เกร็งตึงทันที

จอมพลพูดติดตลกอย่างไม่ใส่ใจว่า "ทำไมตอนนี้บริษัทเครื่องสำอางถึงเป็นกลุ่มชายร่างใหญ่กลายมาเป็นตัวแทนหลักกันหมด?ทันทีที่เข้ามาก็เห็นผู้หญิงคนเดียว และยังจะเดินออกไปด้วย "

ทั้งห้องเงียบลง

มีคนตอบสนองอย่างรวดเร็ว หัวเราะ: "จะเป็นชายร่างใหญ่หมดได้ไงล่ะ นี่ก็มีหญิงสาวอยู่ไม่ใช่เหรอ แถมยังเป็นสาวสวยด้วย!"

“มาๆๆ ภูมิรีบพาสาวสวยของพวกแกไปนั่งเร็ว ถ้ายังไม่นั่ง ประธานจอมพล คิดว่าพวกนายกำลังจะกลับแล้ว”

“นั่งตรงนี้ ข้างประธานจอมพลนี่”

คนที่เตรียมจะนั่งข้างจอมพลก็ถอยออกอย่างรู้ตัว รีบถอยที่นั่งให้

“ไม่ไปๆประธานจอมพลเข้าใจผิดแล้ว” ภาคภูมิอธิบายอย่างรวดเร็วด้วยรอยยิ้ม

วันวิวาห์ถูกทุกคนบังคับให้นั่งข้างจอมพล

กลิ่นอายที่คุ้นเคยซึ่งเป็นเอกลักษณ์เฉพาะของชายคนนั้นพุ่งเข้ามา หัวใจของวันวิวาห์เต้นแรง และเริ่มเร็วขึ้นอย่างเงียบ ๆ

เธอรู้สึกใจสั่นอย่างอธิบายไม่ถูก เก้าอี้ข้างใต้เหมือนมีตะปู เพิ่งจะนั่งลงก็เด้งลุกขึ้นมา "ขอโทษด้วย ฉันเป็นแค่เด็กฝึกงานที่ยังไม่ผ่าน ไม่มีสิทธิจะนั่งตรงนี้จริงๆ..."

เสียงเย็นชายของชายผู้นี้ขัดจังหวะคำพูดของวันวิวาห์ไว้: “ดูเหมือนว่าคนสวยคนนี้จะไม่อยากร่วมรับประทานอาหารมื้อนี้สักเท่าไหร่? หรือว่า...”

เสียงของเขาต่ำลง ตามด้วยเสียงที่คล้ายโกรธเล็กน้อย : "หรือฉันที่ชื่อพลไรเนี่ยทำให้คุณผิดหวัง ไม่สามารถเข้าสายตาคุณได้?"

ทันทีที่คำเหล่านี้ออกมา ใครจะกล้าตอบ

คนทั้งโต๊ะเหมือนถูกปิดเสียง เหมือนทุกคนสูญเสียการได้ยินพร้อมกัน

แต่ละคนก็ตามองจมูก จมูกมองปาก ปากมองหัวใจ กลัวว่าไม่ระวังตัว ก็จะหาเรื่องเข้าตัว

ภาคภูมิวิตกจนเหงื่อเต็มตัว กล่าวขอโทษอย่างรวดเร็วด้วยรอยยิ้มว่า “ประธานจอมพลเข้าใจผิดแล้ว วิวาห์คือน้องใหม่ที่เพิ่งเข้ามาทำงาน ไม่เคยเจองานใหญ่อะไรมาก่อน เห็นคนใหญ่คนโตหลายคนพร้อมกัน ตื่นเต้นไปหน่อย”

พูดเสร็จ เขาก็กดไหล่ของวันวิวาห์ และกัดฟันพูดด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินเพียงสองคนเท่านั้น: “ประธานจอมพลไม่ใช่คนที่เธอและฉันหาเรื่องได้ นั่งลงซะ!”

เมื่อพูดจบ ก็บังคับให้เธอนั่งลง

ทุกคนในห้องส่วนตัวมองมาที่เธอ รอปฏิกิริยาของเธอ

วันวิวาห์กัดฟันแน่น ค่อยบอกกับตัวเองว่านี่คือเรื่องงาน ปัญหาที่ผู้หญิงทุกคนต้องเจอในที่ทำงาน ไม่ควรมีความรู้สึกส่วนตัวเข้ามา ไม่ควรเล่นตัว!

คนอื่นแก้ปัญหาได้ ทำไมเธอถึงทำไม่ได้

หลังจากปลอบใจตัวเองแบบนี้ หัวใจก็รู้สึกสบายขึ้นมาก

เธอผ่อนคลายลง นั่งนิ่งตัวตรง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย แสดงรอยยิ้มทำงานออกมา: "งั้นฉันเป็นเกียรติขอนั่งที่นี่แล้วกัน"

เหล้าบนโต๊ะคือใช้ขวดแบ่งไว้แล้ว

มีขวดอยู่ต่อหน้าทุกคน พนักงานก็เทเหล้าลงในขวดของทุกคนทีละคน

เมื่อถึงวันวิวาห์ เธอก็รีบปิดขวดไว้: “ไม่ต้อง! ฉันดื่มไม่เป็น”

“แค่เหล้า ดื่มไปดื่มไปเดี๋ยวก็เป็น เทลงไป”

คำพูดนี้เป็นรองประธานถิรนัยที่มากับจอมพลพูดขึ้น บอกกับพนักงานเสิร์ฟด้วยรอยยิ้มว่า "ประธานจอมพล ปกติไม่ดื่ม ในเมื่อคืนนี้มีแก้วเหล้าแล้ว ทุกคนต้องรักษาโอกาสนี้ให้ดีหละ!"

“งั้นต้องเติมให้เต็ม!”

ทุกคนก็เออออตาม

ภาคภูมิเหงื่อเต็มตัวดึงชายผ้าของวันวิวาห์ที่ใต้โต๊ะ