ตอนที่ 222
บทที่ 222 แบบฉบับของนังแพศยาจอมวางแผน
October 28, 2026
“จริงเหรอคะ!”
วราสรดวงตาเป็นประกาย
บัญชีของจรัสพิบูรณ์กรุปมีเงินเข้ามากมายมหาศาล ยากจะจัดการได้
PLทุ่มเททำงานหนักมานานหลายปี เพิ่งได้รับสัญญาจากจรัสพิบูรณ์กรุป ในวันนี้คาดไม่ถึงว่าจะได้ยินปีเตอร์พูดแบบนี้ ดูๆ แล้วคงไม่น้อยเลย
ปีเตอร์เหลือบมองวันวิวาห์ แล้วพยักหน้า “เป็นความจริง เพียงแต่ทางนั้นเจาะจงให้คุณวันวิวาห์เป็นผู้รับผิดชอบ”
“ฉันเหรอ!” วันวิวาห์ชี้ตัวเองด้วยความประหลาดใจ
ทันใดนั้นพลันนึกถึงเหตุการณ์ที่บังเอิญเจอกับจอมพลตรงห้องโถงใหญ่ขึ้นมาได้ หัวใจเธอจมดิ่งลงอีกครั้ง
ทว่าวราสรกลับมีความสุข และแสดงความยินดีกับวันวิวาห์ทันที
หลังจากรับประทานอาหารเสร็จ วันวิวาห์มุ่งหน้ากลับไปที่คฤหาสน์ทวัลญา
ทันทีเมื่อเปิดประตู
“เพี๊ยะ!”
เธอถูกตบหน้าอย่างแรง
วันวิวาห์ถูกตบอย่างไม่ทันตั้งตัว ใบหน้าชาไปสักพัก จากนั้นอาการปวดแสบปวดร้อนก็ตามมา
ใบหูข้างที่ถูกตบเกิดเป็นเสียงหวีดอยู่ด้านในโสตประสาท
เธอตกใจอยู่สักพัก ความโกรธที่ฉายออกมาทางแววตาถูกระงับเอาไว้ จ้องมองผู้หญิงคนนั้นที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ หล่อนยืนอยู่ด้านในประตูนั่น “คุณหญิงกนกวรรณ? คุณต้องให้คำอธิบายที่สมเหตุสมผลแก่ฉันนะคะ!”
ดวงตาของกนกวรรณลุกโชน ยกมือขึ้นเหวี่ยงไปหาอีกฝ่ายหมายจะตบหน้าอีกครั้ง
“อธิบายงั้นเหรอ ที่ฉันไม่ตบหล่อนให้ตายเพราะเห็นแก่หน้าลูกชายฉันหรอกนะ!”
วันวิวาห์สกัดกั้นมือของคุณหญิงที่เหวี่ยงลงมาด้วยสีหน้าเย็นชา จากนั้นใช้แรงสะบัดไปอีกทาง ทำให้มือของคุณหญิงเหวี่ยงกลับไปหาตัวเอง
กนกวรรณถูกเธอใช้แรงสะบัดกลับเข้าหาตัวเองจนเดินเซถอยหลัง พลางกรีดร้องออกมาด้วยความไม่พอใจ “วันวิวาห์ แกกล้าดียังไงมาสู้กับฉัน!”
กลิ่นคาวเลือดคลุ้งอยู่ในปาก วันวิวาห์ใช้ปลายลิ้นสัมผัสเนื้อเยื่อที่แตกออกจากกันจนเป็นแผลในปากของตัวเอง แล้วพูดขึ้นอย่างเย็นชา “ถ้าคุณไม่ใช่แม่ของเทพบุตร ฉันตบคุณคืนไปนานแล้ว คุณหญิงกนกวรรณ พูดก็พูดเถอะนะคะ หากฉันคิดจะลงไม้ลงมือ ฉันไม่คิดว่าคุณที่แก่กว่าฉันถึงสองรอบจะเป็นคู่ต่อสู้ของฉันได้นะ”
กนกวรรณเบิกตากว้างอย่างไม่กล้าเชื่อหูตัวเอง
นังนี่มันบ้าไปแล้วใช่ไหม
ความหมายว่าอย่างไร
นี่มันบอกว่าฉันแก่งั้นเหรอ!
กนกวรรณ คุณหญิงผู้ประกาศตัวเองว่าเป็นผู้สูงศักดิ์หนักหนา เวลานี้หล่อนโกรธจนริมฝีปากสั่นระริก
ระหว่างที่ทั้งคู่กำลังประจันหน้ากัน เทพบุตรเข็นวีลแชร์เข้ามาด้วยความร้อนใจ แทรกกลางระหว่างทั้งสอง
เขาลากแม่ตัวเองให้ห่างออกมา “แม่ พอแล้ว! แม้โอกาสให้อธิบายสักนิดก็ไม่มี แม่กลับลงมือซะแล้ว! และอีกอย่าง ผมเชื่อว่าวิวาห์ไม่ใช่คนแบบนั้น!”
กนกวรรณโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ “หล่อนไม่ใช่คนแบบนั้น งั้นใครล่ะ! เทพบุตร แกเพิ่งรู้จักผู้หญิงคนนี้ได้เพียงไม่กี่วัน แต่ทิวาเป็นน้องสาวของแก เพื่อคนนอกคนหนึ่ง แกถึงขนาดตั้งข้อสงสัยในตัวน้องสาวของแกงั้นเหรอ”
“รู้จักกันมานานแล้ว และแม้จะไม่มีความสัมพันธ์กันทางสายเลือดก็ไม่เห็นเป็นไร!”
ขณะที่สองแม่ลูกกำลังทะเลาะกัน วันวิวาห์เดินผ่านพวกเขาเข้าไปเฝ้ามองเหตุการณ์อยู่ภายในบ้าน
ทิวาพรนอนคว่ำหน้าอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น พลางร้องไห้สะอึกสะอื้น ผสมปนเปไปด้วยความโกรธเคือง
หัวใจของวันวิวาห์เต้นรัว เข้าใจถึงสาเหตุของการถูกตบหน้าในวันนี้ได้ในทันใด
คงเกี่ยวข้องกับเรื่องการขโมยไอเดียของหนิงวลี!
กนกวรรณกัดฟันกรอดอย่างขุ่นเคือง เมื่อโทษลูกชายไม่ได้ จึงทำได้เพียงระบายความโกรธนั้นกับวันวิวาห์