บทที่ 223 มัจฉาตายตาข่ายขาด

“แม่!” เทพบุตรขมวดคิ้วเป็นปม เข็นวีลแชร์ตรงไปหาผู้เป็นแม่แล้วจับมือหล่อนไว้ แย่งเอารูปถ่ายในนั้นในมือของหล่อนออกมา “มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิด!”

ดวงตาของกนกวรรณแดงก่ำราวกับจะกินคนได้ทั้งคน “แล้วมันยังไง! แกบอกฉันมาสิ ไม่ใช่อย่างที่ฉันคิด แล้วทำไมถึงมีภาพแบบนี้!”

ใบหน้าของเทพบุตรเต็มไปด้วยความโกรธ ทว่าเขากลับไม่รู้ว่าจะพูดหรืออธิบายอย่างไร

วันวิวาห์เอื้อมมือไปแย่งรูปถ่ายใบนั้นในมือของเทพบุตร

เทพบุตรกลับบีบมันไว้แน่นไม่ยอมปล่อย “วิวาห์ คุณฟังผมอธิบาย…”

“มีอะไรต้องอธิบายอีก! ผู้หญิงไร้ยางอายแบบนี้ ถ้าเป็นสมัยโบราณเขาคงเอาขังกรงหมูถ่วงน้ำไปแล้ว!”

ในที่สุดวันวิวาห์ก็แย่งรูปถ่ายใบนั้นมาได้

ทันทีเมื่อได้เห็นสีหน้าพลันซีดลงทันตา กลับไม่มีคำอธิบายใดๆ

“วิวาห์…”

ใบหน้าของเทพบุตรเต็มไปด้วยความวิตกกังวล

สีหน้าซีดเซียวของวันวิวาห์เค้นยิ้มอย่างทำอะไรไม่ถูก พลันรู้สึกกระอักกระอ่วนใจขึ้นมา

“งั้นคุณก็รู้อยู่แล้วสิ”

“ไม่!” เทพบุตรรีบส่ายหน้า “ผมเชื่อคุณ”

วันวิวาห์รู้สึกเสียใจขึ้นมาทันใด

แววตาเจ็บปวด หัวใจยิ่งอึดอัดเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

ความคับข้องใจที่เพิ่งถูกกนกวรรณด่าทอเมื่อครู่ก่อตัวขึ้นมา

เธอกระแอมในลำคอ ย่อตัวลงแล้วเงยหน้ามองเทพบุตร “เรื่องที่อยู่ในภาพนั้น ฉันไม่มีอะไรจะอธิบาย”

เทพบุตรรีบร้อนพูดขึ้น “ไม่… ไม่สำคัญเลย ผมไม่ถือ ผมสนใจแค่อนาคตของเรา”

วันวิวาห์น้ำตาคลอเบ้า และถูกเธอบังคับให้ไหลย้อนกลับไป

เธอกระตุกยิ้มมุมปาก กระชากรอยยิ้มอันน่าเกลียดนั้นออกมา “แม้ว่าฉันไม่อยากอธิบาย แต่เรื่องในวันนั้น ฉันก็ควรพูดกับคุณให้ชัดเจน”

วันวิวาห์กล่าวอย่างจริงจัง “เรื่องเกิดขึ้นในคืนที่ฉันดื่มจนเมาและถูกพามาส่งกลับบ้านในวันนั้น วันนั้นฉันคิดว่าจะดื่มเข้าสังคมแค่แป๊บเดียว แต่กลับถูกลากไปรวมปาร์ตี้ด้วยเติมให้ครบจำนวนคน ก่อนไป ฉันไม่รู้ว่าจะได้พบกับจอมพล ฉันดื่มไม่เก่ง ตอนนั้นแค่ดื่มไปนิดหน่อยก็เมาแล้ว จอมพลลากฉันไปนั่งบนตักเขาเพื่อทำให้ฉันอับอาย ฉัน…”

“ฉันสัญญาว่าจะอยู่กับคุณ กลับปล่อยให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ฉันขอโทษ เทพบุตร ขอโทษนะ ฉันไม่มีคำแก้ตัวกับเรื่องราวในอดีต แต่ฉันสาบานเลยว่า ต่อไปนี้ถ้าจอมพลยังมารบเร้าฉันอีก ฉันจะเอากฎหมายขึ้นมาเป็นอาวุธ ต่อให้ต้องฟ้องร้องกันจนล้มละลาย ฉันก็ไม่สนอีกต่อไปแล้ว!”

วันวิวาห์สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดต่อด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง “ก่อนหน้านี้ แม้ฉันสัญญาว่าจะแต่งงานกับคุณ แต่อันที่จริงในใจลึกก็ยังลังเลอยู่สักหน่อย เพราะฉันเคยผ่านชีวิตการแต่งงานมาแล้ว แม้จะเป็นแค่ช่วงเวลาสั้นๆ แต่กลับเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส เนิ่นนานขนาดนี้ ฉันยังไร้ความสามารถที่จะออกจากความเจ็บปวดนั้นได้เลย แต่ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้วล่ะ ฉันปล่อยวางได้แล้วจริงๆ สำหรับจอมพล และพ่อแม่ของเขาที่ฆ่าลูกของฉัน มีเพียงแค่ความเกลียดให้กันเท่านั้น ไม่มีความปรารถนาอื่นใดอีก”

และไม่มีความอดทนอดกลั้นอีกต่อไป

ครั้งหน้าหากเขากล้าทำอะไรแบบนั้นกับเธออีก แน่นอนว่าเธอจะสู้กับเขาให้ถึงที่สุด

แม้ต้องสู้กันจนมัจฉาตายตาข่ายขาด เธอก็ไม่สน!

วันวิวาห์เอ่ยเสียงต่ำ “ก่อนหน้านี้คุณบอกไว้ไม่ใช่เหรอว่า อยากทำเครื่องสำอางชิ้นนี้ ฉันทำสุดความสามารถเพื่อช่วยคุณ แม้จะไม่กล้าให้คำมั่นสัญญากับคุณว่าจะเป็นธุรกิจแรก แต่คงไม่ล้าหลังใครอย่างแน่นอน…เทพบุตร จากนี้ไป ฉันจะพยายามให้ดีที่สุด ทุ่มเทเพื่อตอบแทนความดีและความรักทั้งหมดกลับคืนให้คุณ”

หลังจากได้พูดออกไปเช่นนี้ วันวิวาห์ทอดถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

ต้องแบบนี้สิ!

ต่อจากวันนี้ไป เธอจะตัดขาดจากเรื่องราวในอดีตทั้งหมด!