บทที่ 224 ผมไม่อยากเสียคุณไป

“แก…”

กนกวรรณผวาตกใจ จนน้ำตากลิ้งลงมาจากดวงตาไม่ขาดสาย

ลูกชายที่หล่อนรักที่สุดจะตัดขาดความสัมพันธ์กับคนครอบครัว เพื่อผู้หญิงแพศยาอย่างวันวิวาห์งั้นหรือ

“คุณแม่คะ!” ทิวาพรที่ถูกพี่สามของตนจ้องมองด้วยสายตาน่าหวาดกลัว

เธอรีบคว้าตัวผู้เป็นแม่ “พี่… พี่สามคงเหนื่อยแล้ว ระ… เราไปกันเถอะค่ะ”

ไม่รอให้กนกวรรณได้ตอบสนอง เธอรีบคว้าแม่วิ่งออกไปยังประตูทันที

เหลือเพียงเทพบุตรและเมก้าที่ถูกทิ้งไว้ในห้องนั่งเล่นกันแค่สองคน

พื้นห้องเต็มไปด้วยเอกสารและรูปถ่ายที่เมก้านำมา

เทพบุตรจ้องมองรูปถ่ายในมือด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ แล้วมองไปยังชั้นบนอันเสียงสงัดอีกครั้ง รูปถ่ายในกำมือค่อยๆ ถูกบีบยับยู่ยี่จนกลายเป็นลูกบอล

วันวิวาห์ ครั้งนี้เป็นโอกาสสุดท้ายของคุณ!

ผมหวังว่าคุณจะพูดความจริง และทำในสิ่งที่พูด!

……

ชั้นบน

ทันทีที่วันวิวาห์เข้ามาภายในห้องของตน หญิงสาวก็ปลดเปลื้องเสื้อผ้าที่ห่อหุ้มตัวออกทันใด จนมันกระจัดกระจายไปทั่วพื้น

เธอเดินเข้าไปในห้องน้ำ ชะล้างความเหนื่อยล้าออกมาร่างกาย

ใบหน้าเลือนรางในกระจกเงาที่ถูกปกคลุมไปด้วยไอน้ำ วันวิวาห์ชะงักงันไปชั่วครู่ ก่อนจะเอื้อมมือไปเช็ดไอน้ำออก

หญิงสาวในกระจกหน้าตาสละสลวย ใบหน้านิ่งๆ จนมองไม่เห็นความเหน็ดเหนื่อยที่ฉายออกมา

วันวิวาห์เงียบงันอยู่นาน จากนั้นจึงเอ่ยเสียงแผ่วกับตัวเองในกระจก “วันวิวาห์ เรื่องเหล่านั้นมันผ่านไปแล้ว จากนี้ไปเธอคือราชินีวันวิวาห์ผู้ไม่มีวันพ่ายแพ้ สู้!”

พร้อมกับชูมือขึ้นเป็นกำลังให้ตัวเอง จากนั้นสวมชุดนอนแล้วเดินออกไป

วันรุ่งขึ้น วันวิวาห์ไปยื่นใบลาออกที่บริษัท PL

ปีเตอร์รู้ว่าเธอต้องการลาออก แม้จะอยู่เหนือความคาดหมายไปหน่อย ทว่าเขากลับคิดว่าสมเหตุสมผลแล้ว

ถึงอย่างไรฉากการขอแต่งงานของคุณชายตระกูลภูวศักดิ์ ในที่สุดก็ขึ้นไปอยู่ในอันดับการค้นหายอดนิยม

จดหมายลาออกของวันวิวาห์เดิมทีปีเตอร์ไม่อย่าเซ็นผ่านเลยสักนิด

เธอมีสถานะพิเศษ เพิ่งมีผลงาน และทำมันได้สำเร็จ

ภาคภูมิและวราสรต่างก็อยากรักษาเธอไว้เช่นกัน แต่ก็รู้ว่าตัวเองคงรั้งเธอไว้ไม่ได้ จึงทำได้เพียงส่งจดหมายมายังห้องผู้บริหารสูงสุด

ทั้งสองเฝ้ารอคอยอย่างกระตือรือร้นว่า ปีเตอร์จะทำให้วันวิวาห์ละทิ้งความคิดนั้นไปได้หรือไม่

บอสชาวต่างชาติเพ่งความสนใจมายังวันวิวาห์ “ตัดสินใจแล้ว? พนักงานที่ทำให้ผมพึงพอใจสักคนพบเจอได้ไม่บ่อยนัก พูดตามตรง ผมไม่อยากเสียคุณไปเลย”

“ตัดสินใจแล้วค่ะ”

วันวิวาห์พยักหน้า โค้งคำนับให้เขา แล้วกล่าวด้วยท่าทางสุภาพ “ช่วงเวลาที่ผ่านมานี้ ต้องขอบพระคุณท่านและทุกคนในบริษัทด้วยนะคะที่ดูแลฉันมาตลอด ฉันทำงานที่นี่ต่อไปอีกไม่ได้ ฉันเสียใจค่ะ”

ปีเตอร์โบกมือ ก่อนจะเซ็นชื่อยินยอมลงในหนังสือลาออกด้วยท่าทางเป็นสง่า “หรือว่าผมดึงดูดใจไม่พอ แต่ก็ขอกล่าวพรอวยพรให้คุณ พนักงานของผม หวังว่าคุณจะก้าวเดินได้อย่างราบรื่นตลอดเส้นทางในอนาคตของคุณ”

“ขอบคุณค่ะคุณปีเตอร์”

วันวิวาห์รับหนังสือลาออกกลับมา ขยิบตาเบาๆ แล้วกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “แม้ว่าในอนาคตเราจะไม่ได้เป็นเพื่อนร่วมงานกัน แต่ก็ยังอยู่ในสายอาชีพเดียวกัน หลังจากนี้คงต้องให้คุณแนะนำด้วยนะคะ”

ปีเตอร์หัวเราะแล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ พูดหยอกล้อว่า “ที่รัก คุณพูดแบบนี้ทำให้ผมกดดันมากเลยนะ มีเพื่อนร่วมอาชีพเดียวกันที่มีความสามารถโดดเด่นอย่างคุณคอยนึกถึงอยู่ตลอดเวลา ผมไม่มีความสุขเลยสักนิด รู้สึกเป็นอันตรายว่าจะถูกคุณคอยกำจัดอยู่ตลอดเวลา”

เมื่อมีเรื่องตลกก็หัวเราะ หัวเราะเสร็จก็ผ่านเลยไป

ปีเตอร์โทรหาฝ่ายทรัพยากรบุคคลและฝ่ายการเงิน สั่งการให้พวกเขาดำเนินการเรื่องการลาออกให้วันวิวาห์โดยทันที

ไปผ่านไม่นาน เสียงเคาะประตูห้องทำงานดังขึ้น

ภาคภูมิและวราสรนำซองจดหมายสีน้ำตาลปิดผนึกแน่นหนาเข้ามาด้วยตัวเอง

“วิวาห์ เงินเดือนของคุณ” วราสรยื่นซองจดหมายสีน้ำตาลให้อย่างไม่เต็มใจ

วันวิวาห์ยังไม่ผ่านช่วงฝึกงานด้วยซ้ำ และเธอเองก็กำลังจะไป ตามหลักแล้วเธอต้องไม่ได้รับเงินเดือน

แต่เนื่องจากปีเตอร์เป็นคนเอ่ยปากพูด และมอบหมายหน้าที่นี้ให้วราสรด้วยตัวเอง หล่อนจึงปฏิเสธไม่ได้

เธอรับมาและกล่าวขอโทษ “ผู้จัดการภาคภูมิ ผู้จัดการวราสร ขอบคุณพวกคุณมากนะคะที่คอยดูแลตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา แม้ว่าในอนาคตฉันจะไม่ได้ทำงานอยู่ที่ PL แล้ว แต่พวกคุณก็ยังคงเป็นรุ่นพี่ เป็นเพื่อนของฉันเหมือนเดิม”

วราสรถอนหายใจ โน้มตัวลงสวมกอดเธอ “มีเวลาว่างก็ติดต่อมาบ่อยๆ นะ”