บทที่ 226 เตรียมรับกับหายนะที่จะเกิดขึ้น

วันวิวาห์ถูกเขาล็อกตัวเอาไว้จนหายใจไม่ออก ในใจสั่นสะท้าน

กว่าแผลที่ตกสะเก็ดจะค่อยๆดีขึ้น ตอนนี้ก็ถูกจับลอกทั้งเนื้อทั้งหนังออกมา

เลือดแดงไหลซิบ

ดวงตาเธอแดงก่ำ ออกแรงผลักจอมพลอย่างแรงด้วยความโกรธ

ชายหนุ่มถูกเธอผลักจนกระแทกเข้ากับประตูห้องน้ำ

วันวิวาห์พูดอย่างเย็นชาว่า“คุณคิดผิด！จอมพล ที่คุณพูดมันคือตัวคุณเอง！ คุณไม่รักม่านฟ้า แต่คุณต้องแต่งงานกับเธอ คุณทำตัวเองเป็นเหมือนสินค้า แต่ฉันไม่ใช่ ！ที่ฉันแต่งงานกับเทพบุตรฉันยินยอมพร้อมใจเอง！”

เธอมองเขาอย่างเย็นชา ทั้งเห็นใจและสงสาร“คุณทำให้ฉันรู้สึกเห็นอกเห็นใจและขยะแขยงจริงๆ！เราแตกต่างกัน ฉันไม่ได้เอางานแต่งงานของตัวเองเป็นเครื่องต่อรอง คนที่ฉันจะแต่งงานด้วย ฉันได้เลือกมาเป็นอย่างดีแล้ว ต้องเป็นผู้ชายที่ดีกับฉัน ชีวิตนี้ ฉันผิดพลาดแค่ครั้งเดียวก็เกินพอแล้ว！ไม่ว่าอนาคตจะเป็นยังไง ฉันเชื่อว่า เทพบุตรเขาไม่มีทางทำให้ฉันเสียใจ และผิดหวังอย่างแน่นอน ในสายตาและในใจของเขา มีฉันเพียงคนเดียว……”

คำพูดของวันวิวาห์ราวกับคมมีดอาบยาพิษ ทิ่มแทงหัวใจของจอมพลอยู่ซ้ำๆ

เขาหอบหายใจหนัก ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธจนเห็นเส้นเลือดฝอย

มองดูริมฝีปากที่พล่ามพูดไม่หยุดของเธอ เขาทนไม่ไหวอีกต่อไป ดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขน แล้วบดจูบเธออย่างรุนแรง

ปิดกั้นทุกคำพูดที่เขาไม่อยากได้ยินเอาไว้

“อื้อ！”

วันวิวาห์ดิ้นรนขัดขืน

แต่ก็เปล่าประโยชน์

เธอโกรธจนตัวสั่น อ้าปาก แล้วกัดไปที่ริมฝีปากของเขา

กลิ่นเลือดคลั่งคลุ้งไปทั่วโพลงปากของคนทั้งสอง กระตุ้นเส้นประสาทของพวกเขาอย่างรุนแรง

การจูบนี้ ราวกับการเข่นฆ่ากันของสัตว์ร้าย

คาวเลือด ความรุนแรง

จนคนทั้งสองเหมือนจะขาดอากาศหายใจ จอมพลก็ถึงได้ปล่อยเธอ

เลือดไหลออกจากมุมปากของชายหนุ่ม แต่เขากลับไม่ได้สนใจ จับใบหน้าที่แดงก่ำของเธอฝังลงในอ้อมแขน ปิดกั้นสายตาที่เกลียดชังและแน่วแน่ของเธอ

“วันวิวาห์ ผมให้โอกาสคุณเป็นครั้งสุดท้าย ไปกับผม ผมจะปล่อยผ่านเรื่องที่คุณเคยหลอกใช้และหลอกลวงผม！และผมจะทำทุกอย่างเพื่อชดเชยสิ่งที่ติดค้างนั้นให้กับคุณ หากคุณอยู่ที่นี่ คุณรับไม่ไหวกับเรื่องร้ายๆที่จะถาโถมเข้ามาในชีวิตแน่！”

จอมพลหอบหายใจ ราวกับสัตว์ร้ายที่ใกล้จะแตกสลาย ทั้งสิ้นหวังและต้อยต่ำ“ไปกับผม！เรามาเริ่มต้นใหม่กัน！”

“ฝันไปเถอะ ！”

วันวิวาห์กัดฟันกร่อน“อย่าว่าแต่เรื่องร้ายๆอะไรเลย ต่อให้เป็นสายฟ้าฟาด ที่กำลังจะผ่าลงมาที่ฉัน ฉันก็ไม่ไปกับคุณ！จอมพล ชีวิตนี้ฉันจะไม่มีวันไปข้องเกี่ยวอะไรกับคุณอีก น่ารังเกียจ ！”

เธอผลักเขาออกอย่างแข็งกร้าว​และดุดัน​ ยืนอยู่ให้ห่างจากเธอที่สุด ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความโกรธ“ เมื่อก่อนฉันอาจจะเคยเสียใจอยู่บ้าง แต่หลังจากเรื่องที่เกิดขึ้นในห้องน้ำวันนั้น ระหว่างคุณกับฉันก็มีแค่ความเกลียดชังและความอับอายที่คุณทิ้งไว้ให้ฉันเท่านั้น！ตอนนี้ หากไม่ฆ่าฉัน ก็ช่วยเหลือศักดิ์ศรีไว้ให้ฉันบ้าง ไสหัวไปซะ！”

ความมืดมนปกคลุมไปทั่วใบหน้าของจอมพล จ้องเขม็งมองไปที่ดวงตาของเธออดไม่ได้ที่อยากจะกลืนกินเธอลงท้อง

วันวิวาห์ระเบิดอารมณ์ออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ “คุณเป็นถึงประธานจรัสพิบูรณ์กรุ๊ป บังคับลักพาตัวผู้หญิงขืนใจมีลูกแล้วหย่าร้างมากักขังไว้ในห้องน้ำอยู่ซ้ำๆ ไม่อายเลยหรือไง ? ครั้งที่แล้วฉันยอมทน แต่ก็ต้องขอบคุณที่ทำให้ฉันตัดใจปล่อยวางทุกอย่างลงได้จริงๆสักที แต่หากยังทำเรื่องแบบนี้อีก ฉันจะแจ้งความ ต่อให้ต้องแลกกับทุกอย่าง เสื่อมเสียชื่อเสียง สิ้นเนื้อประดาตัว ตายอย่างอนาถไม่มีหลุมฝัง ฉันก็จะฟ้องคุณจนไม่มีหน้าไปมองใครได้อีก ！ต่อให้จะฟ้องคุณไม่สำเร็จ ก็จะทำให้คุณต้องรู้สึกขยะแขยงไปจนตาย！”

ทุกคำพูดเต็มไปด้วยความเกลียดชัง !

ความเย็นชาและความเกลียดชังในดวงตาของวันวิวาห์ราวกับคมมีดที่อาบยาพิษ ทิ่มแทงไปที่หัวใจของจอมพลอยู่ซ้ำๆ

เขาอยากจะทำทุกอย่างให้คืนกลับดังเดิม ละทิ้งศักดิ์ศรีและเกียรติยศ

เธอเป็นคนเข้าหาเขาก่อนแท้ๆ และเป็นเธอที่หลอกลวงเขา

เขายังให้อภัยได้ ลืมได้ ยอมปล่อยวางทุกอย่างลงแล้วเริ่มต้นใหม่กับเธอ แต่ทำไมเธอถึงให้โอกาสเขาสักครั้งไม่ได้？！

เพียงเพราะความประมาทเลินเล่อของเขา ให้แม่ของเขาฉกฉวยโอกาส ทำร้ายลูกของพวกเขา ? !

ความเจ็บปวดใจและความโอนอ่อนในดวงตาของจอมพลค่อยๆจางหายไปและแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและแข็งกร้าว

มือที่ขนาบข้างลำตัวกำกันแน่นโดยไม่รู้ตัว！