บทที่ 227 บังเอิญเจอที่หน้าสำนักงานเขต

วันรุ่งขึ้น

วันที่18เดือนตุลาคม วันมงคล วันแต่งงาน

จะเดินทางไปจดทะเบียนสมรส วันวิวาห์เลือกชุดกี่เพ้าสีแดงกับเสื้อคลุมตัวยาวสีขาว

ในตอนที่กำลังจะเปลี่ยนชุด มีพระหยกองค์เล็กร่วงหล่นลงมาจากเสื้อ

พระหยกคว่ำหน้าลง ตรงด้านหลังสลักอักษรคำว่า“วิ”ตัวเล็กๆอยู่

เป็นเครื่องประดับที่คุณปู่ให้เธอไว้ตอนป่วยหนักใกล้จะสิ้นลม

วันวิวาห์หยิบพระหยกนั้นขึ้นมา แล้วลูบเช็ดไปที่ตัวอักษรคำว่า“วิ”นั้น

นี่เป็นสิ่งที่แม่ของเธอทิ้งไว้ให้เธอ จนตอนนี้เธอก็ยังไม่รู้ว่าพ่อแม่แท้ๆของเธอนั้นเป็นใคร

หากคุณปู่ยังมีชีวิตอยู่ก็คงจะดีไม่น้อย……

ในขณะที่กำลังเศร้าเสียใจอยู่นั้น เสียงที่อบอุ่นของเทพบุตรก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง

“เป็นอะไรไป ? ไม่ชอบเสื้อผ้านี้เหรอ？”

วันวิวาห์หันหน้ามา เห็นชายหนุ่มยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ใบหน้ามีความประหลาดใจผาดผ่าน “คุณเดินขึ้นมาเอง？”

เทพบุตรพยักหน้าให้ด้วยรอยยิ้ม“หลายวันมานี้ฝึกฝนอยู่ตลอด ก็เพื่ออยากจะเซอร์ไพรส์คุณในวันนี้ แต่ถ้าไม่ใช้ไม้ค้ำ ก็ยืนได้ไม่นานนัก”

วันวิวาห์รีบเดินเข้าไปประคองให้มานั่งลง “ ยินดีด้วยนะ อีกไม่นาน ก็จะกลับไปเป็นเหมือนเดิมแล้ว”

“ขอบคุณสำหรับคำอวยพร และเป็นโชคสองชั้นด้วย”

รอยยิ้มที่มุมปากของวันวิวาห์แข็งค้าง

แววตาเทพบุตรมีประกายความซับซ้อน และพลันหายวับในทันที

เขาเห็นหยกในมือของเธอ“คุณชอบหยกเหรอ นอกจากแหวนแล้ว ผมก็ไม่เคยให้เครื่องประดับอะไรคุณเลย จดทะเบียนกันเสร็จแล้ว เราไปเลือกชุดเครื่องประดับหยกกันนะ”

วันวิวาห์ถูไถหยกที่อยู่ในมือไปมา “ไม่ต้องหรอกค่ะ ฉันไม่ใส่เครื่องประดับ หยกชิ้นนี้คุณปู่เป็นคนให้ฉัน บอกว่าเป็นของของแม่ที่ให้ฉันไว้ ”

เทพบุตรถามอย่างอ่อนโยน“แล้วมีข่าวเรื่องท่านบ้างหรือยัง？”

วันวิวาห์ส่ายหัว

เทพบุตรครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่แล้วจึงเอ่ยพูดว่า“ผมมีเพื่อนที่รู้เรื่องหยก พวกเขารู้จักของพวกนี้เป็นอย่างดี หากมีโอกาส ผมจะขอให้พวกเขาช่วยดูให้ ไม่แน่อาจจะรู้ที่มาของหยกชิ้นนี้ก็เป็นได้”

วันวิวาห์กล่าวอย่างผิดหวังว่า“ไม่มีประโยชน์หรอก เมื่อก่อนฉันก็เคยถามผู้เชี่ยวชาญในเรื่องนี้มาแล้วเหมือนกัน ไม่มีข้อมูลอะไรที่เป็นประโยชน์เลย”

“ถามหลายๆคนก็ไม่เสียหายอะไร”เทพบุตรกุมมือวันวิวาห์แล้วพูดอย่างลึกซึ้ง“วิวาห์ หากคุณเชื่อใจผม มอบหยกชิ้นนี้ให้ผม ผมจะเอาไปถามกับคนอื่นดู”

วันวิวาห์ขบริมฝีปาก หันหลังแล้วหยิบเอารูปถ่ายของแม่ตอนสาวๆออกจากกระเป๋า

วันนี้พวกเขาจะไปจดทะเบียนสมรสด้วยกัน

จดทะเบียนสมรสแล้ว ก็จะกลายเป็นครอบครัวเดียวกันอย่างแท้จริง แล้วยังจะมีอะไรให้ไม่เชื่อใจกันอีก

ยื่นหยกกับรูปถ่ายให้“ งั้นรบกวนเพื่อนของคุณด้วย ”

เทพบุตรหยิกไปที่แก้มอันนุ่มนิ่มของเธอ“ ผมเป็นใคร ? สามีของคุณ คนที่จะอยู่กับคุณไปจนแก่เฒ่า เพื่อนของผมก็คือเพื่อนของคุณเหมือนกัน ยังจะพูดรบกงรบกวนอะไรอีก”

น้ำเสียงของเขาแหบแห้งเล็กน้อย พูดเตือนอย่างมีนัยแฝง“ต่อไปหากยังเห็นผมเป็นคนอื่นอีก ผมจะลงโทษคุณ”

วันวิวาห์ใบหน้าเห่อร้อน รีบหยิบเสื้อผ้าเข้าไปในห้องแต่งตัวทันที

เมื่อแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย ทั้งสองคนก็พากันลงไปที่ชั้นล่าง

ในตอนที่เดินลงบันได วันวิวาห์เอื้อมมือไปจับเทพบุตรอย่างไม่รู้ตัว แต่ถูกเขาผลักออกเบาๆ

มือข้างหนึ่งของเขาถือไม้ค้ำ อีกข้างหนึ่งจับไปที่ราวบันได ก้าวทีละก้าว “ไม่ต้อง ผมจะต้องค่อยๆปรับตัวกับมัน หากคุณคอยช่วยอยู่ตลอด แล้วเมื่อไรผมถึงจะเดินได้แบบเมื่อก่อนอีก？”

เมื่อเดินลงมาถึงด้านล่าง เทพบุตรก็เต็มไปด้วยเหงื่อ หอบหายใจหนัก

วางไม้ค้ำลง หันหลัง ยกยิ้มให้แล้วอ้าแขนออกมาทางวันวิวาห์ที่ยังอยู่ตรงบันได“วิวาห์ แค่คิดว่ากำลังจะไปจดทะเบียนสมรสกับคุณ ผมก็อดที่จะมีความสุขขึ้นมาไม่ได้”

เขาพูดเสียงสูง“คุณวันวิวาห์ เต็มใจที่จะแต่งงานกับผมจริงๆใช่ไหมครับ ？”

วันวิวาห์นิ่งอึ้งไป

มุมปากของชายหนุ่มยกหยัก ดวงตาเป็นประกาย อารมณ์ความสุขราวกับจะส่งต่อกันได้

หัวใจของวันวิวาห์เหมือนถูกรอยยิ้มนั้นกระแทกเข้าใส่ อ่อนปวกเปียกอย่างอธิบายไม่ถูก

เธอหัวเราะขำ เดินลงบันไดที่เหลืออีกสองสามขั้น ลังเลอยู่ชั่วครู่แล้วก้าวเดินไป

เทพบุตรกระชับวงแขนแน่น โอบเธอมาไว้ในอ้อมแขน