บทที่ 228 ของขวัญแต่งงาน

วันวิวาห์ คุณกำลังคิดฟุ้งซ่านอะไรอยู่！

หัวไหล่ถูกตรึงเอาไว้ และจู่ๆก็มีสัมผัสที่นุ่มนวลปะทะเข้าที่ผิวแก้ม

“ที่รัก”เสียงที่อ่อนโยนของชายหนุ่มดังแว่วขึ้นที่ข้างใบหู

วันวิวาห์ตัวแข็งทื่อ เบี่ยงหลบด้วยความรู้สึกอึดอัด และเว้นระยะห่างระหว่างคนทั้งสอง

มองดูดวงตาที่หลุบต่ำของชายหนุ่ม เธอรู้สึกผิดไปชั่วขณะ“ ขอโทษ ฉัน……ยังไม่ค่อยชิน”

“ไม่เป็นไร”เทพบุตรยกยิ้มอย่างรักใคร่เอ็นดูแล้วพูดว่า“เดี๋ยวอีกหน่อยก็ค่อยๆชินไปเอง ”

เขากุมไปยังมือที่สวมแหวนของเธอ สองมือสอดประสานกัน

แหวนคู่รักชายหญิงถูกประกบเข้าหากัน ภาพที่เห็นสุขตาสุขใจยิ่งนัก

วันวิวาห์มองดูมือที่สอดประสานกันของคนทั้งสอง กักเก็บความอึดอัดนั้นเอาไว้ บอกกับตัวเองว่าให้ปรับตัวคุ้นชินกับมัน！

เธอลังเลอยู่ชั่วครู่ หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วถ่ายรูปแหวนเพชรของคนทั้งคู่เอาไว้ จากนั้นก็ถ่ายรูปทะเบียนสมรสของคนทั้งคู่ แล้วเอารูปทั้งสองภาพนั้นโพสต์ลงในโมเมนต์ไทม์ไลน์ของตัวเอง

——แสดงความยินดีกับพวกเราด้วย！

ระหว่างทางกลับ หลังจากที่เทพบุตรรับสายไป สีหน้าก็ลังเลใจขึ้นมาเล็กน้อย“วิวาห์ พ่อผมท่านรู้แล้วว่าวันนี้เรามาจดทะเบียนสมรสกัน จึงได้จัดงานเลี้ยงอาหารค่ำต้อนรับ ให้เราไปทานมื้อค่ำที่นั่น”

วันวิวาห์รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

พ่อของเทพบุตรเธอเคยได้เจอมาครั้งหนึ่ง พูดตามตรง เขาดูไม่เหมือนคนที่จะมีมิตรไมตรีขนาดนั้น

อีกทั้ง จากการต้อนรับขับสู้ในตระกูลภูวศักดิ์ที่มีต่อเธอแล้ว……

เทพบุตรยื่นมือมา กุมมือเธอไว้ในฝ่ามือ กางนิ้วเธอออกเพื่อให้เธอผ่อนคลาย“ไม่ต้องกลัว มีผมอยู่ทั้งคน ผมไม่ปล่อยให้พวกเขาทำอะไรคุณได้แน่”

นิ้วมือทั้งห้ากางออก เขาสอดมือตัวเองประกบเข้าไป สิบนิ้วสอดประสานกัน“แม่และน้องสาวของผม……พวกเขาแค่ไม่รู้จักคุณ หากได้รู้จัก เขาต้องชอบคุณมากแน่ๆ ”

วันวิวาห์หลุบตาลง “ขอโทษ ทำคุณลำบากแล้ว ฉันรู้ เพื่อให้ฉันได้เข้ามามีตัวตนในครอบครัวของคุณ คุณต้องทำอะไรมากมาย ขอบคุณนะ ”

เทพบุตรกระชับมือที่สอดประสานกันนั้นแน่น“เราเป็นสามีภรรยากัน เป็นครอบครัวเดียวกัน ต่อไปอย่าพูดอะไรแบบนี้อีก มันดูห่างเหิน”

มองมือตัวเองที่ถูกเขากำไว้แน่น ดวงตาวันวิวาห์ก็ไหววูบ ร่างทั้งร่างหดเกร็งและแข็งทื่ออย่างไม่รู้ตัว อยากจะดึงมือนั้นออกอย่างไม่ทราบสาเหตุ

ดีที่โทรศัพท์ของเทพบุตรดังขึ้นมาอีกครั้ง เขาก็คลายมือออกแล้วกดรับโทรศัพท์

วันวิวาห์โล่งใจอย่างอธิบายไม่ถูก รีบดึงมือกลับ เอามือกอดอก พิงไปที่ขอบประตู หลับตาและพักผ่อน

หลังจากที่เทพบุตรรับสายเสร็จ อยากจะกุมมือวันวิวาห์อีกครั้งภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าก็เป็นภาพๆนี้

นัยน์ตาเย็นชาของเขาไหววูบ เก็บมือเข้าที่ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

……

ตอนค่ำ

ที่ตระกูลภูวศักดิ์

เทพชิตสั่งคนรับใช้“วันวิวาห์เป็นคนเมืองนราวัณ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอมาตระกูลภูวศักดิ์ในฐานะลูกสะใภ้ อาหารให้เน้นรสชาติของคนที่นั่น ”

“ได้ครับ คุณท่าน””

คนใช้รับคำ แล้วกลับเข้าไปวุ่นในครัวทันที

เทพคุณและภรรยาตรีชฎาเดินเข้ามาพร้อมของขวัญที่เตรียมไว้สำหรับวันวิวาห์ เห็นเทพชิตที่นั่งในห้องรับแขก ก็ตะลึง รีบทักทาย“คุณพ่อ”

เธอเป็นหญิงสาวที่มีบุคลิกที่ดี

ใบหน้าอ่อนโยน มีคุณลักษณะของคนที่รักใคร่สมัครสมานและมีน้ำใจ

เทพชิตพยักหน้าให้ แล้วเหลือบมองข้างหลังเธอ“ทำไมไม่พาลูกมาด้วย ？”

ตรีชฎายิ้มอย่างอ่อนโยนแล้วพูดอธิบาย“เดิมทีก็ว่าจะมาด้วย เห็นว่าจะได้เจอพี่สะใภ้สาม ก็ดีใจอยู่ทั้งวัน แต่เพราะเป็นเวลาค่ำ มีเรียนพิเศษ ก็เลยไม่ได้มา รอวันหยุดสุดสัปดาห์ หนูจะพามาให้รู้จัก……”

เทพชิตขมวดคิ้ว กางนิตยสารการเงินในมือออก และไม่ได้พูดอะไรอีก

ตรีชฎาเองก็หยุดพูดในทันทีเช่นกัน วางของลง และเดินเข้าครัวไปช่วยเหลือ

ที่บนบ้าน

ทิวาพรกับกนกวรรณพิงราวบันไดและมองลงไปที่ชั้นล่าง

ทิวาพรเบ้ปากอย่างไม่พอใจ พูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า“นี่พ่อเป็นอะไรไป ยอมรับวันวิวาห์ง่ายๆแบบนี้เลยเหรอ ? ฟังที่พูดเมื่อกี้ ราวกับให้ความสำคัญเธอไม่น้อยเหมือนกัน”

กนกวรรณเค้นเสียงหึ“ผู้หญิงคนนั้นมันนังจิ้งจอก เจ้าเล่ห์ ไม่รู้ว่าลับหลังเราเอาอกเอาใจพ่อเรายังไง ไป ลงไปข้างล่างกัน ฉันก็อยากจะดูเหมือนกัน ว่าอีกเดี๋ยวเธอจะมาไม้ไหน！”

เทพบุตรกับวันวิวาห์มาถึงที่ตระกูลภูวศักดิ์ได้ทันเวลาพอดี