บทที่ 229 เข้าโรงพยาบาลในคืนวิวาห์

เสียงกระทบกันนั้นไม่ได้ดังมาก แต่ก็แสบแก้วหูอยู่พอควร

ในห้องอาหารเกิดความเงียบขึ้นมาทันที

เทพชิตมองไปยังลูกสาวอย่างเย็นชา“ ขอโทษพี่สามกับพี่สะใภ้สามเดี๋ยวนี้！”

ทิวาพรขดตัวสั่นไปชั่วขณะ แววตามีความขุ่นเคืองซ่อนอยู่ แต่ภายนอกกลับทำทีเชื่อฟัง“พี่สาม พี่สะใภ้สาม ขอโทษ ”

ดวงตาเธอแดงก่ำ น้ำตาคลอหน่วย“แต่หนูไม่สบายจริงๆ กินยาอยู่ หมอห้ามดื่มเหล้าสูบบุหรี่”

กนกวรรณที่ไม่ชอบวันวิวาห์เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ก็ยิ่งทนไม่ได้ที่เห็นลูกสาวไม่ได้รับความเป็นธรรมแบบนี้ “อยู่ดีๆคุณจะอารมณ์เสียขึ้นมาทำไม ลูกไม่สบาย เธอก็สภาพแย่พออยู่แล้ว คุณยังจะบังคับเธอให้ดื่มอีก งานเลี้ยงครอบครัวอะไรกัน มันเหมือนครอบครัวซะที่ไหน เมียพี่สามเป็นคนของตระกูลภูวศักดิ์ นี่ลูกสาวแท้ๆของคุณยังไม่ได้ตบแต่งออกไปเลย ไม่ใช่คนของตระกูลภูวศักดิ์แล้วหรือไง？！”

เทพคุณสองสามีภรรยาหลุบตาลง

เทพบุตรดวงตาวูบไหว

ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อของวันวิวาห์เม้มแน่น ไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไร

เรื่องเป็นแบบนี้ เธอมีลางสังหรณ์อยู่ก่อนแล้ว

สิ่งที่เหนือความคาดหมายของเธอกลับเป็นความมีเมตตาของเทพชิตที่จู่ๆก็มีต่อเธอ

ใบหน้าเทพชิตดำขลับราวกับน้ำหมึก สายตาเย็นชามองไปยังภรรยาและลูกๆที่นั่งอยู่ตรงหน้า พูดเสียงเข้มว่า“ฉันไม่สนใจว่าเมื่อก่อนทุกคนจะมีความคิดยังไง แต่นับจากนี้เป็นต้นไป วิวาห์คือภรรยาของเทพ ลูกสะใภ้สามของตระกูลภูวศักดิ์ เธอก้าวเข้ามาตระกูลภูวศักดิ์นี้ ก็ถือเป็นคนของตระกูลภูวศักดิ์ ตระกูลภูวศักดิ์เป็นน้ำหนึ่งเดียวกัน ใครกล้าคิดไม่ซื่อกับเธอ ฉันไม่รู้ก็ถือว่ารอดตัวไป แต่หากฉันรู้เมื่อไร อย่าหาว่าฉันไม่เตือนก็แล้วกัน ถึงตอนนั้นอย่าโทษว่าฉันไม่ไว้หน้าด้วย ”

ห้องอาหารเงียบกริบ

เทพชิตจงใจเหลือบมองไปยังภรรยาแวบหนึ่ง และพูดเตือนว่า“ ฉันเกลียดการทะเลาะเบาะแว้งในครอบครัวที่สุด ทุกคนจำเอาไว้ด้วย！”

“ครับ/ค่ะ พ่อ ”เทพคุณสองสามีภรรยารับคำในทันที

“พวกเรารับทราบครับ” เทพบุตรกุมมือวันวิวาห์แล้วรับคำ

“ทราบแล้วค่ะ”ทิวาพรไหล่ห่อรับคำอย่างน้อยใจ

ส่วนสีหน้ากนกวรรณดูแทบไม่ได้

สายตาของสามีที่มองมา ราวกับจงใจจะพูดเตือนเธอ

เป็นสามีภรรยากับเทพชิตมานานหลายปี เธอรู้ดีว่ามันไม่ง่ายอย่างนั้น

แต่ในบ้านหลังนี้คำพูดของเทพชิตถือเป็นเด็ดขาด เธออาจจะกล้ากระตุกหนวดของใครต่อใครแต่ก็ไม่กล้ากระตุกหนวดของสามี

กนกวรรณรีบพูดขึ้นว่า“พอแล้ว รู้แล้ว ทุกคนรู้กันหมดแล้ว วางใจเถอะ ต่อไปฉันจะคอยสอดส่องดูแลให้ ไม่ให้พวกเขามีเรื่องขัดแย้งอะไรกันอย่างแน่นอน ครอบครัวเดียวกัน มีอะไรก็พูดก็บอกกันตรงๆ เรื่องวันนี้ก็ให้มันแล้วกันไป ทิวาไม่สบายก็กลับห้องไปพักผ่อนเถอะ……”

ทิวาพรเหลือบมองไปยังคนเป็นพ่อ ไม่กล้าขยับไปไหน

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารถูกทำลายลงอย่างสิ้นเชิง คนทั้งโต๊ะต่างพากันกินอะไรไม่ลง จืดชืดไร้รสชาติ

สุดท้ายมื้ออาหารนี้ก็จบลง วันวิวาห์กับเทพบุตรก็ขอตัวลากลับในทันที

……

คฤหาสน์ทวัลญา

วันวิวาห์ทำน้ำแกงสร่างเมาแล้วเอาไปให้เทพบุตรที่ห้อง “เทพ ขอบคุณสำหรับวันนี้นะ”

เทพบุตรนั่งอยู่บนเตียง รับน้ำแกงสร่างเมาที่เธอทำมาให้ ถามด้วยรอยยิ้มว่า “ขอบคุณอะไร”

วันวิวาห์นั่งลงบนเก้าอี้ที่อยู่ข้างๆ “ช่วงนี้ เพราะฉันคุณคงทำงานอย่างหนักกับคนในครอบครัวของคุณใช่ไหม ? พูดตามตรง ท่าทีของคุณลุงพี่ใหญ่และพี่สะใภ้ ฉันรู้สึกประหลาดใจมาก”

ด้วยสถานะของเธอ ทุกคนในตระกูลภูวศักดิ์ควรจะมีท่าทีเหมือนกนกวรรณและทิวาพรถึงจะถูก

เทพบุตรวางชามเปล่าลงบนโต๊ะข้างเตียง ดึงวันวิวาห์ขึ้นจากเก้าอี้ และให้นั่งลงบนตัก

เขากอดเธอเอาไว้ วางคางไปที่หัวไหล่“หลังจากที่พวกเขารู้จักคุณแล้ว ก็พากันชอบคุณเอง เรื่องปกติ ภรรยาของผมดีซะขนาดนี้ ไม่มีใครไม่ชอบหรอก และหนึ่งในนั้น ก็เป็นผมที่ชอบมากที่สุด！”

เสียงของเขาดึงดูด มีความยั่วยวนที่เซ็กซี่ปนอยู่

สิ้นเสียง ริมฝีปากที่อ่อนนุ่มก็แนบชิดไปที่ข้างใบหูของวันวิวาห์

วันวิวาห์ตัวแข็งทื่อ สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง จิตใต้สำนึกอยากจะลุกขึ้นแล้วหนีออกไป

แต่เทพบุตรกลับกอดเธอไว้แน่น ฝ่ามือใหญ่ที่อบอุ่นล้วงเข้ามาใต้ชุดนอนของเธอ

วันวิวาห์หายใจติดขัดกดฝ่ามือใหญ่ที่หน้าท้องของเธอเอาไว้แน่น “ เทพ……เทพบุตร อย่าทำแบบนี้ ฉัน……ฉันไม่ชิน”

เทพบุตรจูบไล้ไปที่ติ่งหูและแก้มของเธอ ดึงมือออกมาเพื่อปลดกระดุมชุดนอนของเธอ“วิวาห์ ตอนนี้เราเป็นสามีภรรยากันแล้ว มันเป็นเรื่องปกติของสามีและภรรยาที่ทำกัน บ่อยครั้งเข้าเดี๋ยวก็ชินเอง เราค่อยเป็นค่อยไปกันนะ คุณอย่ากดดัน……”

จูบค่อยๆเลื่อนต่ำลงมา หยุดลงที่ช่วงลำคอของวันวิวาห์

ร่างกายของวันวิวาห์แข็งทื่อหนักกว่าเดิม แต่กลับฝืนตัวไม่ขยับเคลื่อนไหว

เธอกำมือแน่น บอกกับตัวเองอยู่ซ้ำๆว่า วันวิวาห์อดทนไว้เดี๋ยวก็ผ่านไป……

เทพบุตรดีกับเธอขนาดนี้ เธอจะทำให้เขาผิดหวังได้ยังไง ?

！