บทที่ 230 แย่งผู้หญิงกับลูกชาย

เทพบุตรอยู่เฝ้าวันวิวาห์ในห้องพักผู้ป่วยตลอดทั้งคืน

วันวิวาห์ยังคงนอนไม่ได้สติ

เมก้าเข้ามา พูดเสียงเบาว่า “ท่านประธานได้โอนเงินทุนหนึ่งพันล้านบาทเข้ามาที่บริษัทใหม่ บอกว่าเป็นของขวัญสำหรับการแต่งงานของคุณกับคุณนายน้อยครับ ”

เทพบุตรประหลาดใจ“เขายังพูดอะไรอีก？”

“ไม่มีแล้วครับ”

เทพบุตรรู้สึกแปลกมากยิ่งขึ้น

เขาจำได้ดี สิ่งที่พ่อได้พูดกับเขาในตอนที่เจอกันครั้งแรกหลังจากที่กลับมาจากต่างประเทศ

——ลูกสะใภ้ตระกูลภูวศักดิ์ ต้องเหมาะสมและคู่ควรกับครอบครัวของเรา！หากแกยังดึงดันทำอะไรตามใจ ก็ไสหัวออกไปจากบ้านหลังนี้ได้เลย แต่นี้ต่อไปคนอย่างเทพชิตไม่มีลูกชายอย่างแกอีก！

ในช่วงนั้น พวกเขาได้ย้ายออกจากบ้าน และเตรียมเปิดบริษัทเป็นของตัวเอง

ก่อนหน้านั้นพ่อไม่เคยถามไถ่ แต่แล้วทำไมจู่ๆถึงเปลี่ยนจากหน้ามือมาเป็นหลังมือได้ขนาดนี้ ?

เมก้าเห็นเจ้านายตัวเองใบหน้าเคร่งเครียด พูดโน้มน้าวอย่างลังเลว่า “ท่านประธานคงเป็นห่วงคุณมาก คงเห็นว่าพวกคุณย้ายออกไปแล้วสู้กันลำพัง เลยอยากจะชดเชยและปลอบขวัญให้คุณกับคุณนายน้อยละมั้งครับ？”

เทพบุตรลูบแหวนที่อยู่บนนิ้วไปมา พูดเสียงแผ่วว่า“คงใช่”

วันวิวาห์ฝัน

ฝันถึงวันที่วุ่นวายอย่างที่สุดเมื่อหลายปีก่อน

เธอถูกจับโยนลงบนเตียง มีชายร่างสูงใหญ่ทับลงมา

เธอฟูมฟายดิ้นรนขัดขืน แต่กลับไม่มีผลอะไรกับชายคนนั้นที่ทับร่างเธออยู่

ชายคนนั้นขยับเข้าใกล้เธอมากขึ้นเรื่อยๆ ใบหน้าที่พร่าเบลอเป็นครั้งแรกที่ชัดเจนขึ้นในสายตาเธอ

สิ่งแรกที่เห็นคือดวงตาที่เย็นชาคู่นั้น

ดวงตาลุ่มลึกที่เย็นชา มีไอพิฆาตอบอวลอยู่ภายใน

ใบหน้าของเขาเมื่อแยกส่วนแล้วก็ไม่ได้ดูดีอะไร แต่เมื่อเอามารวมกันกลับเป็นใบหน้าที่หล่อเหลาอย่างมาก

ใบหน้าหล่อเหลาที่เธอคุ้นเคยที่สุด

ใบหน้าของจอมพล！

วันวิวาห์ตกใจ

กรีดร้องในฝันอย่างสุดเสียง แต่เสียงก็ราวกับถูกอะไรปิดกั้นเอาไว้ ลำคอก็คล้ายกับถูกบีบ ไม่ว่าเธอจะกรีดร้องยังไงก็ไม่มีเสียงใดๆเล็ดลอดออกมา

ในฝันสีหน้าจอมพลอดกลั้นกับความเจ็บปวด ราวกับพยายามเก็บกดอะไรบางอย่างอยู่

มือของเขาที่เอื้อมไปยังคอเสื้อของเธอสั่นเทาอย่างเห็นได้ชัด แต่กลับไม่ยอมหยุด

เสื้อผ้าถูกฉีกขาด

ความหนาวเย็นปะทะเข้ากับผิวกาย ความรู้สึกที่ชัดเจน ไม่เหมือนความฝันเลยสักนิด

วันวิวาห์ร้อนรนขึ้นมาทันที น้ำตาคลอเบ้า“จอมพล คุณเป็นอะไร ? ตื่นสิ……ฉันวันวิวาห์ไง วันวิวาห์……ไม่นะ……ไม่……อ๊ากกก……”

เธอกรีดร้องอย่างสิ้นหวัง แต่ก็ไม่มีเสียงใดๆ

น้ำตาของความเศร้าโศกและสิ้นหวังพรั่งพรู ความโศกเศร้าและเปล่าเปลี่ยวราวกับจะกลืนกินเธอ

“อ๊ากก！”

วันวิวาห์กรีดร้องและฟื้นตื่นขึ้นมา หยัดกายลุกขึ้นนั่งบนเตียงในทันที

ความสิ้นหวังในความฝันราวกับถูกนำมาในโลกของความจริง เธอจับคอเสื้อแน่นแล้วหอบหายใจหนัก ร่างกายสั่นสะท้านไม่หยุด เหงื่อเย็นไหลชุ่มไปทั้งตัวก็ยังไม่รู้สึกอะไร

“เป็นอะไรไป？”

เมื่อเทพบุตรได้ยินการเคลื่อนไหว ก็รีบบังคับรถเข็นไฟฟ้าเข้ามาในทันที

เขาหยิบผ้าขนหนูที่อยู่ด้านข้างมาเพื่อจะซับเหงื่อที่ไหลซึมเต็มกรอบหน้าเธอให้อย่างเอาใจใส่ดูแล“ฝันร้ายเหรอ？”

วันวิวาห์พยักหน้าและส่ายหัว

สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนราวกับหนังม้วนเดิมที่ย้อนกลับมาฉายซ้ำอยู่ในหัวสมอง