ตอนที่ 251
บทที่ 251 จูบลงโทษ
October 28, 2026
ทันทีที่เทพบุตรจากไป บรรยากาศของความตึงเครียดก็พลันหายไปเช่นกัน
น้ำตาที่กลั้นเอาไว้ไม่อยู่ของกนกวรรณก็รินไหลลงมา “ ดูเอา ดูลูกชายสุดที่รักของคุณเอา……”
“พอได้แล้ว！”
เทพชิตมองไปยังภรรยาที่มีสภาพที่ดูไม่ได้“หากไม่ใช่เพราะเธอสั่งสอนทิวาไม่ดี จะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นเหรอ？！”
พูดทิ้งท้าย แล้วเดินไปยังทิศทางของประตู ออกจากบ้านไปอย่างไม่ลังเล
กนกวรรณแทบไม่อยากเชื่อ“คุณก็โทษฉันเหมือนกันเหรอ ？！”
สิ่งที่ตอบกลับมาเป็นเสียงของประตูที่กระแทกกันดังลั่น
กนกวรรณตัวสั่นเทิ้ม ตกตะลึงอยู่กับที่
เรื่องมันเป็นแบบนี้ไปได้ยังไง ? !
เมื่อกี้สามียังเข้าข้างเธอกับลูกสาวอยู่เลย แต่พอทำไมลูกชายไปแล้ว สามีก็ถึงได้เปลี่ยนไปแบบนี้? !
……
สนามบิน
เมื่อความจริงปรากฏ วันวิวาห์ก็ได้มาส่งโมโมะกับแสงใต้เดินทางกลับ
แสงใต้ฉวยโอกาสในตอนที่โมโมะไปเข้าห้องน้ำถามด้วยใบหน้าที่เป็นกังวลว่า“วิวาห์ บอกพี่มาตามตรง แต่งงานกับเทพบุตรไปแล้ว เรามีความสุขจริงๆเหรอ ？”
รอยยิ้มบนใบหน้าของวันวิวาห์ค่อยๆจางหายไป
เธอไม่สามารถโกหกคนที่รักและเป็นห่วงตัวเองแบบนี้ได้
“พี่”วันวิวาห์พูดอย่างจริงจัง“ฉันไม่รู้ว่าตัวเองมีความสุขหรือเปล่า แต่มีอย่างหนึ่ง อย่างน้อยก็ในตอนนี้ เทพบุตรเขาดีกับฉันมาก เมื่อก่อนเพราะฉันยังเด็ก ไม่รู้ความ คิดว่าความรักคือต่างฝ่ายต่างรักกัน จนกระทั่งมาเจอจอมพล ……”
เธอหัวเราะเยาะตัวเอง“เรื่องของฉันกับจอมพลถึงแม้ในตอนแรกจะดูเหลวไหลไปบ้าง แต่ฉันก็จริงจังกับมัน ในตอนนั้น การได้แต่งงานเพราะรัก และคนที่ตัวเองรักก็เพียบพร้อมไปซะทุกอย่าง สมบูรณ์แบบ ในโลกนี้ไม่มีอะไรที่จะมีความสุขไปมากกว่านี้แล้ว เขาจะรักฉันหรือไม่ก็ไม่เป็นไร ไม่สำคัญเลย แต่พอได้มาใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันแล้วก็เพิ่งจะมารู้สึกว่า อันที่จริงแล้วความรักเป็นความโลภที่ไม่มีวันรู้จักพอ”
จุดเริ่มต้นของการตกหลุมรักใครสักคน คือการทำตัวเองให้ด้อยค่า แล้วอีกฝ่ายก็เป็นทุกสิ่งทุกอย่าง
การงอกเงยของความรัก ก็คือการคาดหวังว่าเขาจะต้องรักเราเหมือนอย่างที่เรารักเขา
และผลของการตกหลุมรักใครสักคนนี้……
ความเป็นจริงแล้วมันโหดร้ายและใจร้ายมาก
“โลกนี้ไม่มีอะไรแน่นอน เพราะรักมากไปก็เลยเจ็บปวด ฉันไม่โทษเขา ใครใช้ให้ฉันรู้สึกกันล่ะ พอรู้สึกแล้ว ก็มักจะคาดหวังว่าอีกฝ่ายต้องตอบรับ คาดหวังมากก็ยิ่งจะผิดหวัง……แต่ตอนที่อยู่กับเทพบุตร ฉันไม่เคยรู้สึกกลัวว่าได้มาแล้วจะต้องเสียมันไป และฉันก็ไม่เคยต้องมากังวลว่าสักวันเขาจะไม่ชอบฉัน ไม่รักฉัน และไม่ต้องมาเป็นกังวลกลัวว่าเขาจะถูกใครมาแย่งไปในสักวัน”
วันวิวาห์ช้อนตามอง มองไปยังแสงใต้แล้วยิ้มให้อย่างจริงใจ “พี่ ตอนนี้ฉันสบายใจมาก”
คิ้วหนาของแสงใต้ขมวดกันแน่น“วิวาห์ แบบนี้มันไม่ยุติธรรมกับเทพบุตรเลย คำพูดพวกนี้ หากเขาได้ยินต้องเสียใจมากแน่ๆ”
เขาเองก็เสียใจเช่นกัน
สงสารน้องสาวที่โง่เขลาคนนี้ และอิจฉาเทพบุตร……
วันวิวาห์ขยิบตาให้ แล้วพูดเสียงเบาว่า“ใช่ไหม ดังนั้น คำพูดพวกนี้ฉันพูดกับพี่คนเดียว กับโมเองก็ยังไม่พูดให้ฟังเลย แบบนี้เขาก็ไม่รู้แล้ว”
แสงใต้“……”
วันวิวาห์คล้องไปที่แขนของเขา ศีรษะพิงไปที่หัวไหล่แล้วพูดเสียงเบากับเขาว่า“พี่ พี่วางใจนะ ฉันโตแล้ว จัดการความรู้สึกของตัวเองได้ ตั้งแต่ที่ฉันตัดสินใจแต่งงานกับเทพบุตร ฉันก็เตรียมใจไว้แล้วว่าจะอยู่กับเขาไปตลอดชีวิต ตอนนี้ไม่รักก็ไม่เป็นไร ฉันกับจอมพลก็แต่งแล้วถึงได้รักกันค่อยๆเรียนรู้กันไป ฉันเชื่อว่ากับเทพบุตรก็จะเป็นแบบนั้น อีกอย่าง……”
เธอเงยหน้าขึ้น ยิ้มอย่างมั่นอกมั่นใจ“เทพบุตรสุภาพอ่อนโยนเหมือนหยกอันล้ำค่า สง่าผ่าเผย ไม่ได้แย่ไปกว่าจอมพลเลย”
เมื่อเห็นน้องสาวยิ้มอย่างไม่คิดมากอะไร แสงใต้ก็พูดอะไรไม่ออกอีก
“อย่าเอาแต่ว่าฉันเลย ”
วันวิวาห์ชำเลืองมองไปยังทิศทางของห้องน้ำ เตือนพี่รองของตัวเองที่ไม่รู้สึกรู้สาอะไร“พี่ พี่ว่าโมเป็นยังไง？”
“คุณโมโมะ？！”แสงใต้ขมวดคิ้ว“เธอทำไม ？”
วันวิวาห์ไม่สบอารมณ์กับความไม่เอาไหนของพี่ชายตัวเอง“อย่าบอกนะว่าพี่ไม่รู้ว่าโมโมะชอบพี่มาตั้งแต่เด็ก？”
แสงใต้“……”
ต้องขอโทษจริงๆ ที่เขาไม่เคยรู้มาก่อน