บทที่ 252 อย่าคิดที่จะสลัดเขาทิ้ง

กลิ่นคาวเลือดไหลซึมเข้าปากของคนทั้งสองที่ประกบกันอยู่ในทันที

จอมพลรู้สึกเจ็บ ผละออกอย่างไม่รู้ตัว

วันวิวาห์เช็ดน้ำลายและเลือดที่ติดอยู่บนริมฝีปากออกอย่างนึกรังเกียจ“จอมพล หากคุณยังทำแบบนี้อีก ฉันจะแจ้งความ！ในเมื่อคุณหน้าไม่อาย งั้นเราก็มาลองกันดูสักตั้ง！”

“คุณอยากจะลองยังไง ？”จอมพลจับไปที่คางของวันวิวาห์ “คนของตระกูลภูวศักดิ์ทำร้ายลูกสาวผม คุณคิดว่าคุณไม่ทำอะไรผมก็จะปล่อยคุณไปงั้นเหรอ ？！ฝันไปเถอะ！”

เขาเยาะเย้ย“หรือว่า คุณจะชดใช้ แล้วผมปล่อยคุณไป ？！”

วันวิวาห์ถึงกับสะอึก“ใครเป็นคนวางยาคุณก็ไปหาคนนั้น มันเกี่ยวอะไรกับฉัน！”

“เพราะคุณพวกเขาถึงต้องมาทำร้ายลูกสาวผม วันวิวาห์ คุณเป็นชนวนเหตุของเรื่อง และผม……ก็จะไม่ปล่อยตัวต้นเหตุไปง่ายๆแน่！”

วันวิวาห์โกรธจนดวงตาแดงก่ำ สบถด่า “นี่คุณบ้าไปแล้วหรือไง！”

เธอพยายามดันตัวเขาออก แต่ก็ไม่เป็นผล ！

เธอคว้าไปที่คอเสื้อของเขา พูดอย่างโกรธเคืองว่า“ในเมื่อเกลียดกันขนาดนี้ อยากให้ฉันตาย ทำไมยังให้คนไปรื้อคดี และหาหลักฐาน！ตระกูลจรัสพิบูรณ์ในเมืองโตตูชี้เป็นชี้ตายคนได้ไม่ใช่เหรอ ? คุณก็หาคนมาตัดสินลงโทษฉันสิ！ให้ฉันติดคุก หรือจะยิงทิ้งก็ได้ ！คุณอยากจะระบายอารมณ์ยังไงก็ทำอย่างนั้น ฉันขัดขืนไม่ได้ และไม่ขัดขืนแล้วไง ? ก็เอาสิ เล่นฉันให้ตายไปเลย ！”

จอมพลโกรธจนเส้นเลือดที่ขมับเต้นตุ้บๆ

ความหวังดีของเขากลายเป็นเจตนาร้ายสำหรับเธอ！

“ต้องเล่นงานคุณให้ตายอยู่แล้ว！”

ท่าทีจอมพลมืดมน ขบกรามแน่นจนเห็นสันกรามชัดเจน“ตายไปเลยทันทีจะสนุกเท่าค่อยๆทรมานให้ตายได้ยังไง！”

มือของเขาวางไปที่เสื้อผ้าของเธอ ค่อยๆขยุ้มแน่“ผมจะให้คุณได้ลิ้มรสผลของการโกหกหลอกลวงแล้วทิ้งขว้างไม่ไยดีผมไป！”

จบประโยค

“แคว้ก！”

เสื้อถักแบบติดกระดุม ก็หลุดลุ่ยออกมา

“จอมพล！คุณมันบ้าไปแล้ว นี่คุณจะทำอะไรอีก！”

วันวิวาห์ตื่นตระหนก รู้สึกหวาดกลัว ใบหน้าก็ซีดเซียว

เธอทั้งต่อยและเตะเขาขึ้นมาทันที

ดวงตาที่เย็นชาของจอมพลแดงก่ำด้วยความโกรธ คว้าไปที่มือเธอ ใช้เสื้อถักไหมพรมที่หลุดลุ่ยของเธอมัดตัวเธอไปกับตัวรถ

น้ำตาแห่งความหวาดกลัวเอ่อคลอ วันวิวาห์ทุบไปที่ตัวรถอย่างสุดชีวิต เพื่อร้องขอความช่วยเหลือ“ช่วยด้วย……ใครก็ได้……”

จอมพลมองเธอลงมาจากที่สูง

ไม่รู้ว่าเขากำลังกดอะไรอยู่ เบาะรถก็เอนลงแล้วราบไป ต่อเข้ากับเตียงที่สะดวกสบายและกว้างขวางทางด้านหลัง

น้ำเสียงของเขาเย็นเยือกราวกับมาจากขุมนรก“ไม่มีประโยชน์หรอก รถคันนี้เก็บเสียงได้เป็นอย่างดี คนด้านนอกไม่เพียงไม่ได้ยินเสียงของเธอ แม้แต่การเคลื่อนไหวใดๆก็ไม่มีให้เห็น ต่อให้พวกเขาจะยืนอยู่ที่กระจกรถ ก็ไม่เห็นพวกเราที่อยู่ข้างในหรอก！”

วันวิวาห์สิ้นหวังอย่างที่สุด หยุดการดิ้นรนขัดขืนทุกอย่าง

จอมพลปลดกระดุมเสื้อของตัวเองอย่างสง่างาม“เธอแต่งงานกับเทพบุตรไปตั้งนาน ชีวิตสามีภรรยาขั้นพื้นฐานก็ยังไม่มี วันนี้ฉันจะยอมลำบาก เพื่อเติมเต็มให้เธอแล้วกัน！”

เขาล้มตัวลง แล้วบีบไปที่คางของเธออย่างแรง

วันวิวาห์สั่นสะท้านอย่างรุนแรง

จอมพลแสยะยิ้ม“วันวิวาห์ ยอมรับเถอะ ว่าร่างกายของคุณยอมรับผมแค่คนเดียว และมันก็ร่ำร้องเรียกหาผม”

วันวิวาห์ใบหน้าแดงซ่านด้วยความละอาย

ทุกที่ที่มือของเขาเลื่อนผ่าน ก็ราวกับถูกไฟแผดเผา

เธอทั้งอายและทั้งโกรธ น้ำเสียงมีการสั่นเครือปนอยู่อย่างไม่รู้ตัว “ คุณมันน่ารังเกียจ！ไร้ยางอายที่สุด！”