บทที่ 254 คุณไปเจอจอมพลมาเหรอ ?

มุมปากวันวิวาห์ยกหยักขึ้นอย่างเย็นชา“แค่นี้ก็ทนไม่ได้แล้วเหรอ ? แต่ตอนที่คุณเอาอกเอาใจฉันก็ยังเห็นคุณตื่นเต้นดีใจอยู่เลย ！”

จอมพลเหวี่ยงหมัดไปหาวันวิวาห์

วันวิวาห์หัวใจเต้นแรง หลับตาลงอย่างไม่รู้ตัว

ความเจ็บปวดที่คิดว่าจะได้รับก็ไม่เกิดขึ้น

มีลมจากหมัดที่เหวี่ยงมาพัดผ่านแก้มของเธอ แล้วกระแทกลงผนังรถด้านหลังของเธอ

“ปัง！”

เสียงสัญญาณเตือนของรถก็ดังขึ้น

ร่างกายของวันวิวาห์สั่นสะท้านอย่างไม่รู้ตัว

จอมพลรั้งร่างของเธอให้อยู่ตรงกลางระหว่างตัวเองกับผนังรถนั้น

เขาจ้องเขม็งมองเธอ นัยน์ตาแดงก่ำเผยความเลือดเย็นและอำมหิต“วันวิวาห์ คุณจะต้องชดใช้กับคำพูดเมื่อกี้ของคุณ！รอไม่นานหรอก！”

หัวใจวันวิวาห์เต้นโครมคราม เสียวสันหลังวาบ

เธอกลั้นหายใจ รออารมณ์โกรธที่จะบังเกิดอีกครั้งของจอมพล

แต่ความโกรธไม่ได้เกิดขึ้น

ประตูรถเปิดออกอัตโนมัติ

“ไปให้พ้น！”

จอมพลตะโกน

วันวิวาห์ตะลึงงัน เมื่อได้สติ ก็รีบผลักเขาออกอย่างแรง วิ่งหัวซุกหัวซุนไปยังประตู

เมื่อเห็นรถของวันวิวาห์ขับส่ายไปมาจนออกจากลานจอดของชั้นใต้ดินไป จอมพลก็ราวกับยังไม่หายโมโห

ในใจของเขาเหมือนมีหินก้อนใหญ่มากดทับ หนักอึ้งจนทำเขาหายใจลำบาก

มือที่สั่นเทาคีบบุหรี่ใส่ปาก จุดไฟแช็กอยู่หลายครั้งก็จุดไม่ติด

“บ้าเอ๊ย！”

จอมพลปาไฟแช็กทิ้งด้วยความโกรธ

ดวงตาที่แดงก่ำเพราะความโกรธมองไปยังเสื้อถักไหมพรมของวันวิวาห์ที่ถูกฉีกขาด ความโกรธในดวงตาถูกแทนที่ด้วยความชั่วร้ายและเย็นเยือก

เขาหยิบโทรศัพท์ออกมา แล้วกดโทรออก“ ได้เวลาลงมือแล้ว”

……

รถขับพุ่งตรงออกจากลานจอดชั้นใต้ดิน น้ำตาที่กลั้นเอาไว้ของวันวิวาห์ในที่สุดก็รินไหลออกมา

น้ำตาที่ไหลทำให้การมองเห็นไม่ชัดเจน รถขับต่อไปไม่ได้อีก จำต้องหยุดจอดที่ตรงข้างทาง

เธอซบหน้าลงตรงพวงมาลัยรถอย่างไร้เรี่ยวแรง ความโกรธและความกลัวทำหัวสมองเธอเต้นตุ้บๆ

เธอกับจอมพล เดินมาถึงจุดจุดนี้ได้ยังไงกัน? !

ร่างกายของเธอก็ช่างน่ารังเกียจเสียจริง ตอนเทพบุตรสัมผัส ก็ต่อต้านอย่างรุนแรง แต่พอเป็นจอมพลก็กลับ……

วันวิวาห์ทั้งโกรธทั้งอายและทั้งเกลียด ทุบตีไปยังพวงมาลัยรถอย่างแรง

ทำไม เพราะอะไร ทำไม！

ทั้งๆที่เกลียดโกรธและโมโหเขามากขนาดนี้ แต่ทำไมเธอถึงไม่มีความกล้าพอที่จะกดโทรแจ้งตำรวจ！

ทนไม่ได้ที่จะเห็นเขาต้องถูกลงโทษ และทนไม่ได้ที่จะให้กะทิรู้ว่าพ่อตัวเองนั้นก่อเหตุข่มขืน！

ได้ระบายความโกรธที่มี วันวิวาห์ก็ค่อยๆสงบลง และหลังจากนั้นก็ยิ่งสิ้นหวังมากขึ้นไปอีก

ต่อให้เธออยากจะแจ้งจับเขา อยากจะแก้แค้นเอาคืนเขา แล้วยังไง

ไม่ว่าจะอำนาจหรือเงินทอง เส้นสายต่างๆ หรือความโหดเหี้ยมอำมหิต เธอสู้จอมพลไม่ได้เลย แล้วจะเอาอะไรไปเล่นงานเขา？！

เมื่อคิดว่าเขาอาจจะเล่นงานคนรอบตัวของเธอจริงๆ ในใจของเธอก็อดที่จะสั่นสะท้านขึ้นมาไม่ได้

วันวิวาห์ถอนหายใจอย่างสิ้นหวัง“วันวิวาห์หนอวันวิวาห์ ตอนนั้นหากเธอไม่เข้าไปยุ่งวุ่นวายกับเขา เรื่องแบบนี้ก็คงจะไม่เกิดขึ้น……”

แต่บนโลกนี้ไม่มียาที่รักษาโรคเสียใจทีหลัง

เรื่องทั้งหมดเธอเป็นคนหาเรื่องเอง

วันวิวาห์เช็ดน้ำตา มองไปยังถนนที่มองไม่เห็นปลายทางอย่างเลื่อนลอย

ตอนนี้เธอควรทำยังไงดี ? !

แต่งงานมีครอบครัวแล้วแต่ก็ยังมามีสัมพันธ์กับอดีตสามีอยู่ไม่จบไม่สิ้น เธอยังจะมีหน้าใช้ชีวิตอยู่กับเทพบุตรต่อไปอีกได้ยังไงกัน ？！

หรือบางที เธอไม่ควรจะด่วนตัดสินใจตอบตกลงแต่งงานกับเทพบุตรไปตั้งแต่ทีแรก

ผิดก้าวเดียว ก็ผิดไปหมด……

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ วันวิวาห์ก็หลับตาลง “หยุดแค่นี้ดีกว่า……”