บทที่ 255 อาการผิดปกติทางจิต

วันวิวาห์น้ำเสียงแหบแห้งในทันที

เทพบุตรโกรธมากขึ้นไปอีก โกรธถึงขีดสุด“วันวิวาห์ คุณมันผู้หญิงชั่ว！คุณทรยศผมอีกแล้วใช่ไหม！ผมสู้ไอ้สารเลวนั้นไม่ได้ตรงไหน ！สู้ไม่ได้ตรงไหน！”

เขาตะโกนลั่นอย่างควบคุมไม่ได้ มืออีกข้าง ตวัดไปมา ซ้ายทีขวาทีไปที่ใบหน้าของวันวิวาห์อย่างคลุ้มคลั่งและรุนแรง

“อ๊าก！”วันวิวาห์เจ็บปวด“เทพ……คุณมีเหตุผล……หน่อย……หยุดก่อน……”

เสียงถูกการตบดังกลบจนโกลาหลไปหมด

หลังจากความเจ็บปวดที่รุนแรงผ่านพ้นไป ก็กลายเป็นความเหน็บชา สุดท้ายอาการเหน็บชาก็ไม่รู้สึกอะไรอีก

ความกลัวเข้าจู่โจม

สายตาที่พร่ามัวของวันวิวาห์จับจ้องไปยังโคมไฟด้านข้าง

เธอค่อยๆคลำไปหา คว้ามันมาตามสัญชาตญาณ แล้วทุบไปยังศีรษะของเทพบุตรอย่างแรง

“ปัง！”

โคมไฟแตกกระจาย และโลกก็เงียบลงในทันที

เทพบุตรเองก็หยุด

เขามองเธอ แววตาที่ชั่วร้ายก็นิ่งชะงัก จากนั้นก็ค่อยๆจางหายไป กลอกตาไปมา แล้วล้มหมดสติไป

วันวิวาห์เองก็หมดเรี่ยวแรงเช่นกัน เป็นลมล้มพับไปอีกคน

……

โรงพยาบาล

วันวิวาห์นั่งอยู่ที่หน้าห้องผู้ป่วยอย่างมึนงง

ผมเผ้าเธอยุ่งเหยิง เสื้อผ้าหลุดลุ่ย สองแก้มบวมแดงจนมีสภาพที่ดูไม่ได้ แผลที่มุมปากยังคงมีเลือดไหลซึม สายตาว่างเปล่าเหม่อมองอย่างเลื่อนลอย ไม่รู้กำลังคิดอะไรอยู่

หมอออกมาจากห้องคนไข้ “คุณวันวิวาห์”

วันวิวาห์ค่อยๆหันมอง ถามด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง“เขาเป็นยังไงบ้างคะ？”

สีหน้าหมอดูไม่ดี“เมื่อครู่ได้ทำการตรวจคุณเทพบุตร สงสัยว่าเขาจะมีอาการป่วยทางจิต”

วันวิวาห์ตกใจ

“ปกติเขาทานยานอนหลับบ่อยมากหรือเปล่าครับ？”

วันวิวาห์ส่ายหัวอย่างมึนงง “ฉัน……ไม่ทราบค่ะ”

หมอถอนหายใจ“คุณกลับบ้านไปแล้วลองไปหาดูนะครับ น่าจะไม่ผิด ยาที่คนไข้ทานมีผลข้างเคียงอย่างมาก จนทำให้เขามีอาการผิดปกติของระบบประสาท”

วันวิวาห์ตะลึง“อะไรคือระบบประสาทผิดปกติคะ？”

หมออธิบายและพูดปลอบ“ คุณไม่ต้องวิตกกังวลไป อาการของคุณเทพบุตรพบว่าเป็นในระยะเริ่มต้น ตอนนี้อาการยังไม่รุนแรง สามารถควบคุมได้ อาการแบบนี้หรือจะเรียกว่าเป็นภาพหลอนก็ได้ ตอนที่อาการกำเริบพูดอะไรไปทำอะไรไป ฟื้นขึ้นมาแล้วเขาก็จะจำอะไรไม่ได้ทั้งนั้น”

ความรู้สึกของวันวิวาห์ก็ค่อยๆหนักอึ้งขึ้นมา ท้อแท้สิ้นหวังยิ่งกว่าตอนที่ถูกทำร้าย

หมอพูดปลอบ“ญาติคนไข้ไม่ต้องวิตกกังวลไป เหตุการณ์แบบนี้ แค่ดูแลอย่างใกล้ชิด ให้เขาได้นอนพักผ่อนอย่างเต็มที่ เลิกทานยาทุกอย่าง อาการก็จะค่อยๆดีขึ้น……”

หมอไปตั้งแต่เมื่อไรวันวิวาห์ก็ไม่รู้

เธอยืนอยู่ตรงนี้ ที่ขาราวกับถูกตะปูตอกตึงเอาไว้ ยืนเหม่อลอยไม่ได้สติ

เทพบุตรมีอาการป่วยทางจิต?

ดังนั้นการกระทำเมื่อครู่ คือพฤติกรรมของคนป่วยที่ไม่รู้สึกตัวงั้นเหรอ?

……

ในห้องพัก

เทพบุตรฟื้นขึ้นมา เห็นใบหน้าที่บวมแดงของวันวิวาห์ ลุก“พรึบ”ขึ้นนั่งด้วยความตกใจ พูดอย่างโกรธเคืองว่า“หน้าคุณไปโดนอะไรมา ? ใครเป็นคนทำ？！”

ไม่สนใจแขนที่มีเข็มปักอยู่ ดึงออกแล้วจะลงจากเตียง“กล้าแตะต้องคุณ รนหาที่แล้ว！”