บทที่ 256 คำสั่งซื้อถูกยกเลิกทั้งหมด

เทพบุตรรู้สึกเจ็บปวดใจมาก ให้เมก้ารีบไปเอาถุงประคบเย็นมา ห่อด้วยผ้าขนหนูแล้วประคบลงใบหน้าของวันวิวาห์ด้วยตัวเอง

วันวิวาห์รับมันมาแล้วจะทำเอง

เทพบุตรหลบออกอย่างดื้อรั้น ประคบไปพลางพูดขอโทษเสียงเบา“ผมขอโทษ……ขอโทษจริงๆ……ผมไม่คิดว่าตัวเองป่วยแล้วจะเลวทรามได้แบบนี้ วิวาห์ คุณอภัยให้ผมนะ ผม……”

“ฉันไม่โทษคุณ”

คำพูดที่อ่อนโยน ทำเอาเทพบุตรพูดอะไรไม่ออก

ในตอนค่ำ วันวิวาห์อาสานอนเฝ้า

เธอนอนลงบนโซฟา

ความเจ็บปวดบนใบหน้าทำเธอนอนไม่หลับ จึงลืมตาอยู่ในความมืดอย่างนั้นจนเกือบรุ่งสาง

กว่าจะผล็อยหลับไป และหลับตาลงไปได้เพียงชั่วครู่ ที่ลำคอก็รู้สึกราวกับถูกใครมาบีบ

ความรู้สึกของการขาดอากาศหายใจที่คุ้นเคยครอบคลุมไปยังศีรษะและใบหน้าของเธอ

ความหวาดกลัวบังเกิดขึ้น เธอละเมอออกมาอย่างควบคุมไม่ได้

“จอมพล！”

วันวิวาห์โพล่งออกมาอย่างหวาดกลัว ลุกขึ้นนั่งด้วยสภาพที่เหงื่อไหลท่วมตัว

ภายในห้องนั้นเงียบมาก

กลิ่นของยาฆ่าเชื้อขับไล่ความสิ้นหวังและความกลัวในความฝันของเธอ

วันวิวาห์ปาดเหงื่อที่ผุดซึมตรงกรอบหน้า สูดหายใจเข้าเต็มปอดอย่างหนัก แล้วหันมองไปยังเตียงคนไข้

ที่ตรงนั้นมีแสงไฟสีนวลจากหลอดไฟเปิดปิดอัตโนมัติ

ภายใต้แสงไฟสลัว ใบหน้าของเทพบุตรถูกความมืดบดบัง เสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอดังไปทั่วบริเวณ

ยังดีที่ไม่ปลุกเขาตื่น

เธอถอนหายใจอย่างโล่งอก ล้มตัวลงบนโซฟา

ในความมืด แก้มที่เหน็บชารู้สึกปวดแสบปวดร้อน

บางส่วนของร่างกายที่ไม่สามารถบรรยายได้ก็รู้สึกอึดอัดเล็กน้อยเช่นกัน

วันวิวาห์ขดตัวเป็นก้อน ซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม

เธอออกแรงกดไปที่หัวใจ ตรงนั้นยังคงเจ็บปวด

อดีตสามีล่วงละเมิด คนปัจจุบันใช้ความรุนแรง……เหอะๆ เธอไม่เคยคิดว่าตัวเองที่ไม่เคยต้องยอมก้มหัวให้ใคร หลังจากที่ถูกทารุณกรรม ก็ไม่โต้ตอบใดๆ

แต่แล้ว จะให้โต้ตอบยังไง ?

คนหนึ่งเสียสติ ยากจะรับมือ！

อีกคนก็ป่วยจริง ถือสาเอาความไม่ได้！

ดวงตาวันวิวาห์เบิกกว้างจ้องมองห้องพักที่มืดสลัว

ไม่รู้ทำไม ก็นึกไปถึงตอนที่เทพบุตรทำร้ายร่างกายขึ้นมา

การตบในทีแรกเธอไม่ทันได้ตั้งตัวจริงๆแต่หลังจากนั้น เห็นชัดว่าเธอรับมือกับมันได้

แต่เธอกลับไม่ทำ

เธอปล่อยผ่านการใช้ความรุนแรงในครั้งนี้ของเทพบุตร จนทนไม่ไหว

ในทุกๆการกระทำ เธอไม่รู้สึกทุกข์ร้อนเลย หนำซ้ำยังรู้สึกโล่งใจมากกว่า

ราวกับให้เทพบุตรได้ระบาย ต่อไปหากเธอจะพูดเรื่องหย่าก็คงจะไม่ตะขิดตะขวงใจเท่าไร อย่างน้อย……ก็คงติดค้างเขาไม่มากมายนัก ?

วันวิวาห์ยิ้มเยาะที่มุมปากในเงามืด

แก้มเหยียดตึงจนเจ็บปวด

เธอรีบเก็บอาการ ถอนหายใจ หวาดกลัวกับความคิดนี้ของตัวเอง

หากเธอไม่มีอาการป่วยทางจิต ก็คงมีแนวโน้มชอบความรุนแรงละมั้ง……

วันวิวาห์ขนลุกขึ้นมาทันที กักเก็บความคิดที่น่ากลัวเหล่านั้น อธิษฐานขอให้เทพบุตรรีบหายเร็วๆ ตระกูลภูวศักดิ์ก็รีบกลับคืนสู่สภาพโดยเร็ว แบบนี้เธอจะได้ไม่ต้องรู้สึกผิดมากเท่าไร และจะได้……ขอหย่า

ความคิดที่ฟุ้งซ่าน และแล้วเธอก็ผล็อยหลับไป

！