บทที่ 263 มีดผ่าตัดสีทอง

มีปัญหาจริง ๆ

หน้าผากวีระมีหยาดเหงื่อไหลพราก ก่อนจะถามด้วยความหวาดกลัวว่า“บอส......หมายถึงอะไรครับ！”

ในห้องหนังสือเงียบมาก เงียบจนวีระได้ยินเสียงเต้นหัวใจของตัวเองเลย

เห็นเจ้านายเหนือหัวของตนเงียบงันอยู่เนิ่นนาน หนังศีรษะของเขาก็รู้สึกด้านชา

เอ้ย ถ้าเป็นเรื่องเกี่ยวข้องกับคุณวันวิวาห์ มันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายจริง ๆ！

ชีวิตน่าเวทนาจริง ๆ

ใบหน้าจอมพลมืดครึ้มถึงขีดสุด โยนรูปถ่ายตรงหน้าวีระพลางกล่าวว่า“หน้าของเธอเป็นอะไร？”

วีระระงับความสั่นของตัวเองไว้ ก่อนจะหยิบรูปถ่ายมาดูอยู่ครึ่งค่อนวัน

ในรูปถ่าย คุณวันวิวาห์กับแสงใต้สวมกอดกัน ใบหน้ายังเผยรอยยิ้มอันสดใสอีกด้วย

เป็นรูปนี้จริง ๆ ด้วย……

บอสหึงเหรอ？！

ไม่ใช่สิ รูปนี้บอสเปิดผ่านไปแล้วนี่

วีระไม่กล้าคิดอะไรมากอีก รีบดูความแตกต่างของวันวิวาห์ในรูปถ่ายกับวันวิวาห์ในความทรงจำทันที

ก็แต่งหน้าสวยดีนี่ แล้วยังมีอะไรอีก？！

วีระรู้สึกอยากตายมาก แต่ก็ไม่กล้าถามตรง ๆ

“ไอ้โง่” จอมพลตะคอกด่า“ไม่เห็นเหรอว่าหน้าเธอบวม เกิดอะไรขึ้น？！”

วีระ“……”

เขาจ้องดูรูปถ่ายอีกครั้ง

เอาความจริงเข้าว่าเลยนะ เขาไม่เห็นจะบวมกว่าปกติตรงไหนเลย

ถ้าเขาดูความแตกต่างจากส่วนเล็กน้อยแบบนี้ได้ คาดว่าบอสคงไม่รับเขามาทำงานแล้วแหละ เพราะเขาเก่งเกินไป

วีระรีบย้อนเหตุการณ์ของวันวิวาห์ช่วงนี้ว่าเกิดอะไรขึ้น ทว่าก็ไร้เบาะแส

เขารีบกล่าวว่า“ช่วงนี้ไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นกับคุณวันวิวาห์เลยครับ เพียงแต่หลายวันก่อนเทพบุตรมีอาการทางจิต เธอจึงไปเป็นเพื่อนที่โรงพยาบาลกลางดึกครับ ……”

ใบหน้าจอมพลดำเหมือนก้นหม้อ สายตาทั้งเย็นเยียบและแหลมคมคล้ายกับมีด

วีระรีบอธิบายว่า“ก่อนหน้านี้ท่านเคยสั่งว่าห้ามรายงานเรื่องที่เกี่ยวข้องกับคุณวันวิวาห์อีก ดังนั้นผมเลยไม่ได้รายงานครับ……”

ด้วยสายตาพิฆาตของจอมพล ระดับเสียงของเขาเบาลงเบาลง เบาจนสุดท้ายเห็นลูกกระเดือกขยับ ทว่าไร้เสียง

เขาปาดเหงื่อ วีระทำท่าทางของผู้ช่วยที่พึงมีออกมา“ผมจะรีบไปสืบเดี๋ยวนี้ครับ”

เขาหยิบมือถือขึ้นมาโทร“รายงานเรื่องที่เกิดขึ้นกับคุณวันวิวาห์ช่วงนี้ทั้งหมด เรื่องเล็กน้อยก็ต้องบอกด้วย”

ปลายสายเริ่มรายงาน วีระฟังจนหน้าถอดสี เหงื่อที่พึ่งเช็ดแห้งไปหมาด ๆ ผุดขึ้นมาอีกครั้ง

หลังจากวางสาย มือของเขาก็สั่นระริก

“ใบหน้าของคุณวันวิวาห์......ถูกเทพบุตรตบตอนควบคุมสติไม่อยู่ครับ”

จอมพลเกรี้ยวกราดทันควัน รีบดีดตัวลุกขึ้น“เลี้ยงเสียข้าวสุกจริง ๆ ให้ดูคนเดียวก็ยังดูไม่ดีเลย！”

วีระรวบรวมความกล้าเข้าขัดขวาง“ใจเย็น ๆ ครับบอส ตอนนี้ดึกมากแล้ว ตอนนี้ท่านไปหาคุณวันวิวาห์ แต่เธอก็ไม่พบท่านหรอกครับ……”

“ไอ้ผู้หญิงโง่”

จอมพลถีบใส่ประตู

วีระอกสั่นขวัญหาย รีบถอยห่าง จะได้ไม่ตกเป็นแพะรับบาป

“เธอคิดว่าตัวเองเป็นใคร โง่ดักดานเหลือเกิน ไม่มีตาเลือกผู้ชายเลย บอกแล้วว่าเทพบุตรไม่ใช่คนดี แต่ก็ไม่ยอมเชื่อ เมืองโตตูคือเมืองแห่งอบายมุขมีคนดีที่ไหน？ฟังคำพูดของฉันเป็นหูทวนลม สักวันหนึ่งต้องถูกกินจนไม่เหลือกระดูกแน่”

จอมพลสบถด่าด้วยดวงตาแดงก่ำ

สุดท้ายก็ยังคงมีสติอยู่บ้าง ไม่ได้พุ่งไปด้านนอกยามวิกาล

วีระกลืนน้ำลายลงคอ เขยิบกายไปด้านข้าง พยายามลดการมีตัวตนของเขาให้มากที่สุด

จอมพลยิ่งคิดก็คิดโกรธ ดวงตาดุจดั่งมีดหันไปมองวีระ ก่อนจะหรี่ตาอันน่าสะพรึงกลัวขึ้น “ฉันรู้สึกคันไม้คันมือ นายรู้ว่าต้องทำยังไงใช่ไหม？！”

วีระไม่กล้าแม้แต่หายใจเสียงดัง พยักหน้ารับทันควัน“ผมจะไปจัดการเดี๋ยวนี้ครับ！”

จากนั้นก็วิ่งทะยานออกจากห้องหนังสือ

วีระปิดประตูห้องหนังสือก็รู้สึกหายใจโล่งขึ้นมา

เพียงแต่เขาเกาจึงหัวขาดก็ไม่เข้าใจว่า บอสที่แคร์คุณวันวิวาห์ปานนี้ทำไมจึงเดินมาถึงขั้นนี้ได้