บทที่ 281 ตายแล้วก็คือตายแล้ว

รูปภาพได้กระจัดกระจายออก ในแสงเงาที่ลายพร้อยนั้นต่างก็เป็นใบหน้าของวันวิวาห์

มีทั้งยิ้มทั้งร้องไห้ อากัปกิริยาท่าทางต่างๆ

เพียงแต่เธอที่อยู่ในรูปนั้น ไม่ว่าจะเป็นการสวมใส่หรือเป็นภาพจากด้านหลังก็ต่างให้ความรู้สึกที่ทันสมัย

นี่เลยทำให้วันวิวาห์ที่อยู่ในรูปกับวันวิวาห์ตัวจริงมีบุคลิกที่แตกต่างกันออกไป

นี่ไม่ใช่วันวิวาห์!

เทพบุตรช็อค

กนกวรรณพูดอย่างโหดเหี้ยมว่า “อยากรู้ไม่ใช่หรอ นี่ไงสาเหตุ ลูกคงดูออกแล้วนะว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่วันวิวาห์ แต่กลับมีใบหน้าที่คล้ายคลึงกับวันวิวาห์มาก และก็เป็นหญิงชั่ว เป็นบ่อเกิดความหายนะเหมือนกัน! แม่จะไม่มีวันให้ผู้หญิงที่หน้าตาแบบนี้เข้ามาเหยียบในตระกูลภูวศักดิ์เพื่อมาสร้างความหายนะให้ลูกชายแม่อีก!”

หะ?!

เทพบุตรมองไปที่แม่ด้วยท่าทางที่ชะงัก “หมายความว่าไง?!”

กนกวรรณมองเขาด้วยอาการยิ้มเยาะ ไม่พูดอะไร

เทพบุตรเลยหันไปมองรูปภาพพวกนั้นที่อยู่บนเตียง

นิ้วมือทั้งห้าเคลื่อนไหวไปมาอยู่บนเตียงนั้น ไม่นานเขาก็รู้ถึงสาเหตุ

ในระหว่างรูปเดี่ยวมีรูปคู่ปนอยู่หลายใบ

มันเป็นเธอและพ่อของเขา

คนทั้งสองที่อยู่ในรูปภาพนั้นไม่มีท่าทางลับลมคมใน เหมือนเป็นรูปทำงานปกติ แต่ภาพถ่ายที่ถ่ายได้ตามธรรมชาตินั้นกลับมีความหลงใหลที่อยู่ในสายตาของพ่อเขา มันอ่อนโยนและลึกซึ้ง ไม่มีการปกปิดใด…

เทพบุตรช็อค เป็นเพราะความตะลึงน้ำเสียงของเขาเลยสั่นๆ “หรือว่าเธอจะเป็น….แม่ของวิวาห์หรอครับ?”

“ชิ!”

กนกวรรณทำเสียงเย้ยหยัน “ลูกชายน่าโง่ของแม่ ลูกคิดอะไร แม้ว่าผู้หญิงทั้งคนนี้หน้าตาจะเหมือนกัน แต่ไม่ได้เกี่ยวข้องกัน และก็ชั่วเหมือนๆกัน! แม่รู้ว่าทำไมลูกถึงแต่งงานกับวันวิวาห์ก็เพราะว่ามันนั้นหน้าเหมือนอดีตแฟนของลูกใช่มั้ยล่ะ?”

“ทำไมแม่….”

เทพบุตรให้ช็อคขึ้นมาอีก

เรื่องอดีตแฟนของเขานั้น ในบ้านมีแค่พ่อและพี่ใหญ่เท่านั้นที่รู้ แม่รู้ได้ไงเนี่ย?!

“ทำไมแม่รู้ว่าอดีตแฟนของลูกหน้าเหมือนกับวันวิวาห์หรอ?”

แววตาของกนกวรรณเผยให้เห็นความถากถาง “ลูกเป็นลูกชายแม่ ลูกคิดว่าลูกจะปิดบังแม่ได้หรอ? แค่ลูกไม่พูดแม่ก็ยินดีเป็นคนไม่รู้ไม่ชี้ ผู้หญิงคนนั้นที่ลูกชอบ จริงๆเป็นลูกสาวของนังผู้หญิงชั่วคนนี้ต่างหาก น่าเสียดาย สองคนแม่ลูกเป็นคนอายุสั้น อายุยังน้อยๆอยู่เลยก็ตายซะแล้ว ฮาๆๆ

เธอหัวเราะเสียงดังอย่างดุร้าย

เทพบุตรกลับตาแดงขึ้นมาอีกครั้งในเสียงหัวเราะ

ไม่ใช่ว่าโกรธหรืออะไร แต่เป็นเพราะเสียใจต่างหาก

ผู้หญิงที่เขาชอบ…

ผู้หญิงคนนั้นที่ทำให้หัวใจเขาหวั่นไหวก็เป็นผู้หญิงจิตใจอำมหิตเหมือนกัน ทิ้งเขาไปอย่างนี้ เดินหน้าต่อไปอย่างโดดเดี่ยวบนโลกที่ไม่มีแสงสว่าง

เทพบุตรก็ไม่ได้พูดอะไรต่ออีก กนกวรรณก็ยิ้มจนมากพอแล้ว

สองคนแม่ลูกต่างเงียบลง

กนกวรรณมองดูท่าทางของลูกชายก็ให้รู้สึกสงสารและหมดคำพูด ยิ่งไปกว่านั้นกลับมีความเกลียดชังต่อผู้หญิงสามคนนั้นที่หน้าตาเหมือนกัน

เธอพูดปลอบลูกชายอย่างอ่อนโยน “คนตายไปแล้วก็คือตายไปแล้ว ต่อให้ลูกทำโคลนนิ่งออกมายังไง มันก็ไม่ใช่เธออยู่ดี เทพ ในอดีตลูกชอบผู้หญิงคนนั้นแม้ว่ามันจะเป็นลูกสาวของนังชั่วคนนี้ก็ตาม แต่แม่ก็รู้ว่าอย่างน้อยมันก็เป็นคนที่ได้รับการศึกษาอบรมมาดี อ่อนโยนเอาใจ และชอบลูกอย่างใจจริง แม่ก็เลยทำเป็นไม่รู้เรื่อง แต่ว่าวันวิวาห์นี้ ในสายตาในหัวใจไม่ได้มีลูกเลย แล้วยังลับหลังไปลักกินข้างนอก นังชั่วที่ไม่รู้สึกละอายบาปอย่างนี้ ทำไมลูกต้องให้ตัวเองคลั่งไคล้มันด้วยล่ะ?”